het is het klankvast lied

van vogels

in  donkergroene kronen

dat me uit de grijs

golvende belevingen

van mijn eigen morgen helpen

als stilte me

zodanig overvleugeld

dat ik enkel jou

dicht bij mij

hoor ademhalen

wakker ik je aan

tot een “ogen”blik

met diep inzicht

welke ons volkomen

met elkaar verbindt

met samengevouwen vleugels

houdt ze in het zonwarme hart

haar schoonheidsslaap

tot ze omgeven door beweging

de drang ontdekt om als

afgetekende witte wemeling

tegen een blauwe hemel

op zoek te gaan