Het is bezieling wanneer

de stilte mij doet uitkomen

boven een bos vol bomen

die staan te dromen

terwijl ik ze dichtbij

in weids verband

wou lezen als aards

waardevolste raakpunt

het vege

sluipt narrig

over ’t wezen heen

klaagt met

gejaagde adem

het drukke neer

laat slechts los

wanneer men

om hondsdagen weent

nachtwezend

het door licht

en schaduw

bespiedt gezicht

met uitgelezen

zwijgzaam zwarte lippen

wanneer het zich

samen met de maan

ver van ’t leven

spiegelt in kristal

gebarend water

stil water

weerspiegelt haar

eenzaamheid

tot ze het wegrimpelt

in nieuwe aanschijn

een weerkaatsing

schouderdicht

achter zich ziet staan

zo fijn te leven

in de schaduw

van wie

men liefheeft

ze vat bomen lichtend

laat de horizon opstaan

en verkleedt haar

met verbeelding

leidt weiden van duister

naar bleke schijn

verwijdt in een oogwenk

mijn blikveld

waarbij contrasten

die tot definieerbaar

worden herleid

mij klaarblijkelijk verleiden

wanneer ineengestrengelde takken

een ruimte omsluiten

waar de zon

als onwaarschijnlijk doorstraalt

belijdt de inplant een plaats

die dood en verval meedraagt

of existeert zij tijdloze harmonie

tussen werkelijkheid en magie

met de wind

die is geluwd

dansspelen we

in tedergroene weelde

tekenen bloemen

welke naast ons

staan te bloeien

op elkaars huid

zoeken zonnewarmend

het verlangen

in de diepte

van elkaars ogen

samen vervulling

te kennen

als bij volle maan

bizarre cirkelronde

spookgestalten het zwaaistille

met beperktheid bedreigt

zijn het wakkere fantasieën

die met oplichtende strepen

de kracht van een heksenkring

weten te doorbreken