Leest moet dit jaar zowat een unicum zijn in voetballend Vlaanderen. Welk ander bescheiden dorp met twee voetbalverenigingen in de Belgische voetbalcompetitie kan er prat op gaan dat haar twee clubs de titel zullen binnenhalen ? De jongste van de twee clubs was vorige zondag al aan feestvieren toe. Aanvankelijk dacht men alleen zekerheid te kunnen verwerven omtrent de promotie, maar door puntenverlies van de naaste concurrenten stak SK Leest meteen ook de titel op zak. Met nog drie speeldagen voor de boeg en vier punten voorsprong op SK Schriek en Rita Berlaar kan ook buur VV Leest nog weing overkomen.
(...)
De Leestse voetbalverenigingen zitten duidelijk in de lift, en voor sommige niet-Leestse bewonderaars kan dat niet langer toeval zijn. Niet dat de kiemen voor bloeiende voetbalverenigingen in Leest voor het rapen liggen, maar daar wonen blijkbaar wel flink wat enthoesiaste mensen die zich met hart en ziel voor hun voetbalclub inzetten.Beide Leestse clubs vertonen trouwens heel wat overeenkomsten. Ze zijn alletwee jong, beschikken in de persoon van respectievelijk Gust Emmeregs en Jean Van Dam over een dynamische leider, en hebben hun succes van dit seizoen voor een deel aan een oud-speler van KV Mechelen te danken.Toevallig zijn dat ook generatiegenoten : Louis De Weerdt en Bob Stevens.
Louis De Weerdt
Louis De Weerdt, de slanke en stijlrijke Mechelse middenvelder van weleer, is nog even slank en nog even stijlvol, al is het dan wel zo dat dit laatste nu op een lager provinciaal niveau geschiedt. Dat doet evenwel geen afbreuk aan het knappe palmares dat hij kan voorleggen : 11 jaar KV Mechelen, één seizoen Union, en dan telkens 3 jaar bij Kortrijk en Beerschot.
Als we De Weerdt grondig observeren, dan lijkt het wel of de tand des tijds op hem gewoon geen vat heeft. Hebben al die voetbaljaren dan geen sporen nagelaten ? ‘Je bent niet de eerste die mij daar op attent maakt. Het zal wel juist zijn dat ik fysisch weinig veranderd ben ten opzichte van een tiental jaren terug. Maar ik kan wel mijn geheim verklappen, als je dat tenminste zo kan noemen : nagenoeg zonder uitzondering lig ik elke dag om tien uur ’s avonds onder de wol, en ’s morgens om half zeven ben ik op de been voor de dagelijkse wandeling met de hond. Veel is natuurlijk ook te wijten aan je gestel. Ik kom nooit een gram bij, zodat ik ook nooit overdreven hoef te trainen.’
Als het moet kan je met Louis De Weerdt een aardig boompje opzetten over zijn eigen loopbaan in de voetbalsport. Dat de beschikbare ruimte hiervoor ontoereikend is staat vooraf vast. Toch zijn er enkele uitschieters en opvallende zaken, die je in geen enkel gesprek met Louis over het hoofd kan zien. Eén daarvan is bv. zijn talent als libero dat Louis De Weerdt slechts na zijn Mechelse periode heeft kunnen ontplooien.
‘Het is inderdaag misschien vreemd te noemen dat ik bij KV Mechelen steeds als middenvelder werd uitgespeeld terwijl de andere ploegen mij steeds als libero in hun rangen hebben ingelijfd. Dat gold zowel voor Union, Kortrijk als Beerschot. De verklaring is vrij eenvoudig. In mijn Mechelse periode zaten steeds spelers als een René De Moor die bijna uitsluitend voor een liberoplaats in de wieg waren gelegd. Bij mijn andere ploegen was de liberoplaats steeds vacant, zoals Beerschot waar Tolsa naar huis was teruggkeerd.
Hoewel De Weerdt slechts één seizoen bij Union actief was, houdt hij aan die ploeg de beste herinneringen over, spijts het faillissement en het verval dat aan het einde (van het sprookje) volgde : ‘De manier waarop Georges Heylens dat seizoen met de spelersgroep werkte was gewoon verbluffend. Professioneel tot en met, en daar kon zelfs de ondergang van Bayet, en met hem de club, niets aan veranderen. De spelers zijn trouwens tot het laatste ogenblik correct behandeld geweest.’
Speler-trainer spelen
Bij SK Londerzeel kon Louis De Weerdt als speler-trainer aan de slag, en via die ploeg hoopte hij een knappe trainersloopbaan uit te bouwen. Het werd een rampzalig jaar, mede veroorzaakt door de achillespeeskwetsuur die hem persoonlijk teisterde.
Louis stroopte de mouwen op, voetbalde één seizoen bij Sparta Zwijndrecht en kreeg dit seizoen met SK Leest, hoewel helemaal onderaan, een nieuwe kans.
Bob Stevens
Bob Stevens, die nu het mooie weder maakt bij VV Leest, is voorlopig nog helemaal niet aan het sportief leiden van een voetbalploeg toe. Zulks is bij Bob helemaal niet geprogrammeerd, maar hij geeft wel toe dat hij later wel eens een jeugdploeg zou willen leiden. Zeker niet omwille van het geldgewin, wel omwille van het plezier dat jonge voetbalsnaken aan hun trainer kunnen bezorgen. Voorlopig zet Stevens evenwel al zijn zinnen op VV Leest, en zonder aan de verdiensten van VV trainer Emmerechts afbreuk te willen doen, mag worden vooropgezet dat Bob een flink aandeel heeft in de promotie van geel-blauw. Hoewel hij de eerste is om al die lofbetuigingen van tafel te vegen hoorden we uit de mond van meerdere VV-mensen dat de manier waarop Bob de verdediging gestalte geeft gewoon fantastisch is.
Na een werkelijk succesvolle periode bij KV Mechelen, Beveren en Racing Mechelen zien de meeste Mechelaars in Bob Stevens nog steeds een aanvaller, maar met VV Leest bewijst hij nu ook over verdedigerskwaliteiten te beschikken. De rust die uit het spel van Bob Stevens straalt heeft gewoon op heel de ploeg een positieve invloed : ‘in de voorbereidingsperiode raakte William Selleslagh gekwetst, en op die manier ben ik eigenlijk op de liberoplaats verzeild geraakt. Hoewel ik bij KV Mechelen zowat op alle plaatsen heb gespeeld en ik bij Strombeek als linksachter werd uitgespeeld was het even wennen. Dat ging onmiddellijk vlotten en op die plaats ben ik dan ook de competitie ingestapt. Zelfs na de terugkeer van William behield de trainer mij als libero. Nu zijn er ook wedstrijden waarin je mij niet meer ziet en dan mag je er vanop aan dat het met VV Leest goed gaat. Mijn standpunt is immers dat een libero de zaken moet rustig houden en de wedstrijd kontroleren zolang er een goed resultaat op het bord staat. Slechts wanneer dat niet het geval is zal je mij risico’s zien nemen.’
Had Bob Stevens het verwacht dat VV Leest, dat toch als nieuwkomer in eerste provinciale belandde, onmiddellijk de stap naar bevordering zou zetten ?
‘Wie had daar durven van dromen ? VV bezat een goed stel voetballers, waarmee men vooral een jaar zonder zorgen wenste vol te maken. Het is evenwel de verdienste van trainer
Emmerechts dat hij uit die groep het maximum haalt, en achteraf bekeken zou de promotie naar bevordering niet onverdiend zijn. Wij hebben een knap uitgebalanceerd elftal waarin zowel werkers als technisch begaafde spelers zitten. Dat is allicht de sterkte van VV.’
En de toekomst ?
Dat de rivaliteit tussen SK en VV Leest niet altijd even negatief is, daarvan werd vorige zondag nog het bewijs geleverd. Een delegatie van VV kwam bij SK op bezoek om hen te feliciteren voor de zopas veroverde titel, en meteen werd ook over de toekomst van beide clubs gepraat. Het strijdplan van beide ploegen is trouwens al ontworpen. Meest in ’t oog springend is natuurlijk de bouw van een tribune bij VV Leest, maar ook sportief lijkt het beleid al uitgestippeld.
Bob Stevens over VV : ‘Trainer Emmerechts zal ook volgend seizoen de ploeg leiden en wat mezelf betreft moet er nog worden gepraat, maar het ziet er nu wel naar uit dat ik met het bestuur tot een akkoord kom. Mits het aantrekken van enkele spelers mag bevordering voor deze ploeg geen problemen scheppen. Het verschil tussen eerste provinciale en bevordering is niet zo groot dan het wel lijkt, de stap van vierde naar derde provinciale is naar mijn mening zelfs moeilijker.’
En meteen kaatst Bob de bal in de richting van zijn vroegere ploegmakker. Louis De Weerdt heeft het antwoord echter al klaar : ‘Dat is mogelijk, maar ook SK gaat versterking aantrekken en dan denk ik wel dat die ploeg voldoende gewapend is om het in derde te rooien. Hoewel wij vooral een disciplinair werkende voetbalploeg vormen is er voldoende techniek aanwezig, zodat SK in derde tot een degelijke middenmotor moet kunnen uitgroeien. Belangrijk is bovendien dat zowel bestuur als de accommodatie van de club de stijgende lijn mee volgen. Al bezitten wij dan geen tribune, er komen toch nog twee verlichtingspylonen bij, en daar ben ik persoonlijk al heel blij mee. Volgend seizoen behoort ook een avondwedstrijd op SK tot de mogelijkheden.”
(Marc Rochtus)
1986 – Zondag 13 april : Eerste communie
Tijdens de hoogmis van 10 uur deden de achtjarigen hun eerste communie.Kathleen Cauwenbergh, Kevin Diddens, Birgit Dierckx, Annelies Emmeregs,Chris Gobien, Kevin Janssens, Kathleen Kerremans, Johan Mees, An Mollemans, Cindy Roothoofd, Wendy Selleslagh, Wim Selleslagh, Hilde Thomas, Bart Tourné, Ann Van Cauwenbergh, Gerry Van den Eynde, Erik Van Linden, Peter Van Medegael, Joris Van Moer, Steven Verbeeck, Tijl Walraevens.(Parochieblad 10/4/86)
Die dag diende kardinaal Godfried Danneels het H. Vormsel toe aan 28 kinderen :
Fabienne Clymans, Ann Coulier, Heidi De Hondt, Isabelle Duran, Barbara Galicia, Lieve Plasqui, Wendy Selleslagh, Hilde Smets, Liesbeth Spruyt, Véronique Van Rompaey, Natacha Van Staveren, Marina Verbruggen, Tineke Verbruggen, Wim De Prins, Bart De Rooster, Jo De Smet, Jo Galicia, Herman Geerts, Koen Janssens, Gunther Neefs, Gunther Peeters, Filip Plasqui, Ronny Teughels, Christian Tourné, Wim Van Engelgem, Ivan Van Laenen, Tom Van Moer en Danny Vloebergh. (‘DB’, mei ’86)
1986 – 9 april – Gazet van Mechelen :
KVG Zennevallei een volwassen vereniging met vele perspektieven
Er zijn zo van die verenigingen waarvan men nauwelijks het bestaan kent maar die toch sterk gestructureerd zijn en een goedgevulde jaarkalender bezitten. Zo een groep is ook de KVG Zennevallei. KVG staat voor Katholieke Vereniging voor Gehandicapten, en Zennevallei duidt op de dorpen Leest, Hombeek en Heffen. Het doel is duidelijk : de gehandicapten zo goed mogelijk integreren in de menselijke samenleving, en het overbodig bemoederen zoveel mogelijk wegwerken. Uit een gesprek met Johan Vandeputte, die het dienstbetoon van KVG verzorgt, komt sterk naar voor dat het voornamelijk de mens in kwestie zelf is die bereid moet zijn naar buiten te treden. Het ergste wat een gehandicapte kan doen, is zichzelf isoleren. Iemand die zich afsluit van de buitenwereld hoort er ook niet meer bij. Daarom worden die mensen, via de KVG, gemotiveerd om samen te werken met validen, en een plaats in te nemen in de maatschappij.
Handen in elkaar
In 1971, bij de oprichting van de KVG, waren het trouwens ook enkele sterke karakters die de handen in elkaar sloegen en de vereniging een stevige basis gaven om verder op te bouwen.
Nand Van Praet, die op de Olympische Spelen voor mindervaliden in Heidelberg een gouden plak behaalde in het boogschieten, was de eerste voorzitter. Medestichters waren Louis Van Laeken, Roza Van Roy-Verlinden, Henriette Verschueren en de impulsgever Johan Vandeputte. Brandde de kaars der activiteiten aanvankelijk maar op een laag pitje, er werd al snel werk van gemaakt om een goedgevulde jaarkalender te bekomen. En ook het ledenaantal groeide gestaag, zodat men nu 150 gehandicapten en validen-sympatizanten in de rangen telt.
Activiteiten
De activiteiten behelzen, naast een aantal vaste, jaarlijks weerkerende rubrieken, ook een waaier van vrije onderwerpen. Vast gepland zijn : de Paasviering (16 maart ll.), welke steeds plaatsvindt te Heffen, de jaarlijkse reis, de restaurantdagen, het teerfeest dat altijd in Leest gevierd wordt en het hoogtepunt het Kerstfeest, steeds in Hombeek. Andere activiteiten als informatienamiddagen, bezoekjes aan toneel- en filmvoorstellingen, fietstochten, deelname aan het plaatselijk verenigingsleven enz. staan met de regelmaat van een klok op de agenda.
De voorlopige planning voor 1986 vermeldt op 29 juni een fietstocht. Vorig jaar verkenden ze de Schelderoute. Dit jar is er nog geen vast doel bekend. Zo’n fietstocht houdt in dat de actieve deelnemers de rit verrijden terwijl de anderen zorgen voor de begeleiding en ook voor de koffietafel, want bij KVG is samenwerking en gezelligheid troef. De jaarlijkse reis gaat op 3 augustus naar Maaseik. Een aantal mensen verkent vooraf de mogelijkheden en de toeristische bezienswaardigheden, zodat improvisatie op de dag zelf uitgesloten is. Op 31 augustus worden dan de eetdagen gehouden, de enige bron van inkomsten om de vereniging leefbaar te houden. En op 18 oktober mogen de leden van de KVG dan zelf eens flink tafelen tijdens hun teerfeest.
Hoogtepunt
Het hoogtepunt blijft evenwel steeds het Kerstfeest, dit jaar op 14 december in het parochiecentrum te Hombeek. De eucharistieviering, de samenzang, de sketches, het lottospel, het maakt allemaal deel uit van het grote feest.
En er is altijd nog het zangkoor van Leest, onder leiding van Rik Lauwers. Steeds weer opnieuw vragen de leden van KVG Zennevallei of het zangkoor nog komt. Zij hoeven geen goochelaar, entertainer, mopptapper of wat ook. Het zangkoor, dat is voor hen het einde !
En de zangers en zangeressen van het koor blijven komen. Reeds 15 jaar lang verzorgen ze belangloos een fijne namiddag voor de gehandicapten en mindervaliden. En dat wordt zeer op prijs gesteld. Wat ook zeer op prijs gesteld wordt gesteld is het sociaal dienstbetoon dat Johan Vandeputte verzorgt. Iedere vrijdagnamiddag van 14-15 uur en/of op afspraak staat hij ter beschikking van hen die informatie wensen over alles en nog wat. Voornamelijk statuten, uitkeringen en veranderingen van wetgeving staan op het verlanglijstje. Maar ook met eenvoudige problemen kan men bij hem terecht.
Het huidige bestuur bestaat uit Henriette Verschueren uit Leest als voorzitster, Jan Jacobs uit Heffen als secretaris, Vic Michiels als feestleider uit Hombeek en voornoemde Johan Vandeputte uit Leest, sociaal dienstbetoon“.
Deze laatste was te Mechelen geboren op 30 juli 1948 en gehuwd met Lieve Van Obberghen.
Johan Vandeputte overleed op 11 maart 2001 in het A.Z. Sint-Maarten te Duffel. Hij was een gewezen nationaal voorzitter van de KVG-jongeren, bracht het tot voorzitter van KVG Zennevallei en was lid van verschillende verenigingen waaronder de K. Fanfare St.- Cecilia Leest waar hij vele jaren het secretariaat verzorgde. (Zie foto)
1986 – Parochieblad 10 april : Woning te huur
“De Kerkfabriek van Leest zal weldra openbaar verhuren een woning met garage en hof, Molenstraat 4 te Leest. Inlichtingen en voorwaarden kunnen ingewonnen worden bij de Kerkmeesters of op de pastorie. Vrij vanaf 1 juli 1986.”
1986 – 11 april : Eerste Grote Kaartavond van de Landelijke Gilde Leest
Met een prijzenpot van 25.000 frank in de parochiezaal te Leest. Uitleg : 80 frank. (folder)
De nu toch wel erg waarschijnlijke overgang van V.V. Leest betekent voor de voetbalvereniging en ook wel een beetje voor de dorpsgemeenschap een erg grote uitdaging, die men evenwel zonder vrees wil tegemoet treden. V.V. Leest maakt nu al werk van de voorbereiding op het binnentreden van de nationale voetbalreeksen. Een belangrijke stap , die door sommigen zelfs als een nieuwe mijlpaal wordt beschouwd, is het aantrekken van Vic Pauwels als nieuwe sponsor. Een termijn werd nog niet vooropgezet, maar het is voor de betrokken partijen wel duidelijk dat ze niet voor één luttel jaar met mekaar in zee gaan.Dat Vic Pauwels voortaan V.V. Leest gaat steunen betekent niet dat hij zich eerlang uit K.V. Mechelen zou terugtrekken. De KVM-beheerder stelde hel duidelijk dat het twee aparte zaken zijn en dat hij zich op twee fronten wil inzetten.
VV Leest krijgt meteen op financieel gebied nog meer armslag, en men mag dus wel verwachten dat de club zich verder gaat versterken. De naam van Rudi Van Hoof viel al, maar woordvoerder Emmeregs wou alleen kwijt dat trainer Yvan Emmerechts ook volgend seizoen het vertrouwen krijgt.
(…-)
Mark Rochtus.”
Met het inhalen van Vic Pauwels haalde Gust Emmeregs een belangrijke slag thuis. V.V. Leest kreeg meteen nog meer armslag op financieel gebied en zou zich flink versterken.
1986 – 6 april : Titel voor SK Leest na zege tegen Lippelo.
Na een forse zege tegen Lippelo (6-2) mocht SK Leest de champagnekurken laten knallen vermits men op dat ogenblik zeker was van de promotie naar derde provinciale.
Doordat concurrent Rapid een steek had laten vallen op Walem en Hombeek in eigen huis de boot inging tegen Branst kon meteen ook de kampioenstitel binnengrijfd worden.
Met nog drie wedstrijden te gaan zette SK hiermee de kroon op een driejarenplan om in die tijdspanne door te stoten naar een hogere reeks.
De wedstrijd tegen Lippelo werd de twintigste op rij zonder nederlaag.De laatste nederlaag dateerde van 20 oktober, in eigen huis opgelopen tegen Tisselt.
Supporters die drie minuten te laat arriveerden hadden reeds twee doelpunten gemist.
Dirk Van Dam en Carlo Van Tulden rondden de eerste SK-aanvallen met succes af.
Met deze bliksemstart zat SK op rozen. De bezoekers probeerden nog wat terug te doen maar Dirk Van Dam onderstreepte met twee nieuwe doelpunten -zijn derde met een halve retro vanop 30 meter was een juweeltje- zijn onschatbare waarde voor zijn ploeg.
Na de pauze nam SK wat gas terug en kon Lippelo milderen. In de slotminuten vielen plots nog drie doelpunten, waarvan twee voor SK. Dirk De Pauw, die de geelgeschorste Louis De Weerdt verving en Ronny De Smedt zorgden voor de lokale treffers.
Na deze riante 6-2 zege, waarmee de zware 3-0 nederlaag uit de heenronde werd uitgewist, werd oefenmeester Louis De Weerdt door zijn spelers op de schouders getild. In zijn eerste seizoen als speler-trainer de titel binnenhalen, hiermee loste de ex-KV-Mechelen-vedette de in hem gestelde verwachtingen ruimschoots in.
Drie jaar geleden deed SK de overstap van het Katholiek Sportverbond, waar de ploeg meer dan tien jaar acteerde, naar de Koninklijke Belgische Voetbalbond.
Van bij de overstap werd duidelijk gesteld dat het verblijf in de laagste provinciale reeks zo kort mogelijk moest gehouden worden. Van dorpsgenoot VV werd Harry Cauwenbergh overgenomen om de eerste oefenstonden te leiden. Uit de omgeving werden ook enkele spelers ter versterking aangeworven en er werd ook gestart met een eerste jeugdploeg. SK vestigde zich onmiddellijk in de middengroep, net onder de topploegen. Voor het tweede seizoen kwamen weer enkele nieuwe gezichten de kern verruimen. Het uitblijven van de gewenste resultaten bracht een eerste trainerswissel tot stand. Harry Cauwenbergh bedankte zelf na enkele maanden, Vic Van den Avondt nam een korte periode deze taak op zich tot Ruud Verstraeten, bedankt bij buur Rapid, het seizoen kwam volmaken. Maar de verwachte promotie kwam er niet. Met het aantrekken van sponsor Boghemans hoopte voorzitter Van Dam weer een nieuwe impuls aan zijn team te geven. Een drukke maar wel overdachte transferpolitiek moest de kroon op het werk zetten en het werd een schot in de roos. Met Louis De Weerdt als speler-trainer werd niet alleen een bekende naam in huis gehaald, maar iemand die op de hoogte was van zijn verantwoordelijkheid. Dirk Van Dam werd naar zijn heimat teruggehaald om de blauw-roden meer trefkracht te bezorgen en ook Guy Boonen, Guy Piessens en Ronny De Smedt wisten zich als nieuwelingen een vaste plaats in de kern te verwerven.
Ondertussen had men bij SK ook een volwaardige accommodatie uitgebouwd. Het eerste terrein kreeg een vernieuwde grasmat en een degeljke afsluiting. Begin van dit jaar werd een tweede terrein met verlichting aangelegd. Thans wordt de overdekte staantribune uitgebreid tot een zone van meer dan veertig meter.
SK kan sedert twee jaar ook steunen op een erg dynamische supportersclub, gevestigd in café Duivenlokaal bij Verschuren op Leest-Heide.
Foto’s :
-Gust Emmeregs stelt de nieuwe sponsor Vic Pauwels voor. -Gelukkige spelers bij SK Leest na het behalen van de titel. -Speler-trainer Louis De Weerdt werd door zijn spelers op de schouders getild nadat SK door de riante overwinning tegen Lippelo zekerheid verwierf inzake de promotie naar derde provinciale. -Promotie en titel in vierde provinciale B voor SK Leest.
