1990 – 10 maart : Spaanse Avond, n.a.v. 10 jaar Korneel In zaal Piessens, Dorpsstraat 56. Op het menu o.a. sherry, sopa de pescado y almendras, manzanas en dulce... Inschrijven kon bij Arne Vermeulen, Veerle Soors, Rudi Van Hove, Louis Vloebergh, Ria Verschooten en Elvire Soors-Claes. (folder)
1990 – 11 maart : Lentevergadering K.V.L.V. In het parochiehuis om 14.30 u. met als thema ‘Europa ‘92’ door Luc De Koninck. De winnaars van de Lourdesbedevaart waren Godelieve De Prins-Van Bosch en Paula Verbruggen-Bradt. (PB van 8/3 en 22/3)
1990 – Zaterdag 17 maart : Met Davidsfonds naar Antwerpse dierentuin. “Zie ZOO...Anders”. (PB, 15/3)
1990 – 17 maart : Dansavond Landelijke Rijvereniging In de parochiezaal. (PB 15/3)
1990 – 24 en 25 maart : Broederlijk Delen “In het weekend van 24 op 25 maart gebeurt de eerste omhaling in de kerk voor Broederlijk Delen. Dit jaar neemt de dekenij Eppegem-Zemst als project : Beroepsopleiding van marginale jongeren in Kigali (K.A.J.). De Katholieke Arbeiders Jeugd van Kigali tracht de jongeren op te vangen. Zij kunnen bij de K.A.J. een beroep leren om daarna werk te vinden als schrijnwerker, mecanicien of boekhouder. Ondertussen krijgen zij klusjes op te knappen : autowassen, vrachtwagens lossen en laden, tabak verkopen en dergelijke meer. Voor 1990 werd 932.122 frank beloofd.” (PB, 22/3)
1990 – 29 maart : Milieubelasting De gemeenteraad voerde een milieubelasting in van 6.000 fr per jaar per gezin en per woongelegenheid en 4.000 fr voor een eenpersoonsgezin. Bijkomende belastingen werden opgelegd voor vestigingen van vrije beroepen, middenstanders en land- en tuinbouwbedrijven. Naargelang de categorie varieerde die belasting van 1.500 fr tot 200.000 fr. De vroegere belasting op het afhalen van het huisvuil (1.936 fr) en de belasting op de aan de riolering aangesloten of aansluitbare eigendommen (1.600 fr) werd afgelast. (KH)
1990 – Dinsdag 6 februari : Eerste repetitie van het jaar van het zangkoor van Leest.
De Leestenaars hadden volgende oproep in hun bus gekregen :
“Mijnheer, Mervrouw,
Zingt u soms in bad ? Terwijl U de afwas doet of de achterdeur herschildert ? Zoja, dan hebt U alle kwaliteiten om lid te worden van het zangkoor “Soli Deo Gloria” van Leest (De naam is nieuw !!). Want hoe gaan we daar te werk ? Vooreerst dit : U moet geen noot muziek kunnen lezen of schrijven. De Beatles konden dat evenmin, dus. Vervolgens dient U te weten dat er 1 repetitie per week is : dinsdagavond van 20 tot 22 uur. Tenslotte, en wellicht hebt U daar al weet van, bestaat ons programma vooral uit kerkelijke liederen. Meer en meer worden er echter ook profane liedjes in het repertoire opgenomen. Het ledenaantal van ons zangkoor is de laatste 2 jaar verdubbeld. Deze uitnodiging is dus geen noodkreet maar wel een lokroep van een vereniging in de lift. Mis deze muzikale trein niet en kom eens langs op de eerste repeititie van 1990 : dinsdag 6 februari om 20 uur in “ ’t Klooster” aan de Dorpsstraat. Akke akke tuut en wij zijn weg ! Namens het bestuur, Marc Keulemans.”
Zingen “In onze kerken wordt te veel gepraat en te weinig gezongen. Laten wij dringend onze kerkkoren en onze volkszang herwaarderen !” De man die ons dat onlangs als een prioriteit probeerde aan te praten, moest geen moeite doen om gezaghebbende citaten bij zijn (zangerige) stem te voegen. Wie een beetje in de voetstappen van Kardinaal Danneels loopt, kan daar geregeld uitspraken over noteren. Zopas nog in Leuven, waar studenten hem op zijn stokpaardje zetten. Om te beginnen gaf de Kardinaal grif toe , dat in de kerk vaak een cliché taal wordt gebruikt, “gestolde lava van een vroegere religieuze ervaring die niet meer leeft”. De taal waarin wij het geloof doorgeven en beleven, klinkt dikwijls ouderwets en versleten. Wat wij nodig hebben, zo betoogde hij, zijn “mensen met een levende religieuze ervaring die werken als kalvernieuwende dichters”. Tegelijk sprak de kerkleider voor de zoveelste keer zijn vrees uit voor “de inflatie van het woord”, die in onze kerken gepaard gaat met een overtrokken moralizeren. Laten wij opnieuw meer het accent leggen op de vreugde van het geloof, zoals die wordt opgeroepen in de muziek, in de psalmen, in de gezangen waarmee het onuitsprekelijke poëtisch benaderd kan worden. “Als wij iets voor onze parochie willen doen, moeten wij ons koor opnieuw stichten”, beaamde een dorpsgenoot. “En ons orgel herstellen”, zei een jonge vriend. (GD)
1990 – Zondag 11 februari : K.F. St.-Cecilia trad op te Battel Naar jaarlijkse gewoonte nam het Leestse muziekkorps deel aan de muziekavond van de Koninklijke Fanfare ‘Ons Genoegen’ uit Battel. Deze avond ging om 19.15 uur door in de zaal ‘Ons Huis’, Battelse Bergen. De muzikanten werden, in uniform, verwacht om 18.30 uur. (Omzendbrief van 28/1)
1990 – 17 en 18 februari : Jaarlijkse eetdagen K.F. Sint-Cecilia. “Die bleken opnieuw een gigantisch succes. Alle vorige records werden verpulverd. Vooral de zaterdagavond valt meer en meer in de smaak. Onze chef-kok en al zijn helpers hebben zich gedurende twee dagen de naad uit het vege lijf moeten werken om al deze hongerigen te spijzen en de dorstigen te laven. Vooral de Hasseltse koffie stak als afsluiter de kroon op het werk. Bedankt aan allen, die aan dit zware week-end hebben meegewerkt. Zonder dit succes zou onze vereniging financieel bijna niet meer leefbaar zijn ! Dus volgend jaar zeker terug !!” (Verslag van Yves Dewit in ‘Toeters en Trompetten’ van maart 1990)
Op het menu : Rode Porto : 70 fr. Voorgerecht : kaaskroketten (80 fr) of tomaat met garnalen (140 fr). Tomatensoep : 50 fr. Steak au poivre & frietten : 325 fr. Steak natuur & frietten : 325 fr. Steak béarnaise & frietten : 325 fr. ½ gebraden kip & frietten : 200 fr. Nagerecht : ijscoupe met chocolade (80 fr) of astridje (60 fr).
1990 – 24 februari : Jaarlijkse Cocktailparty van “De Stap” In de Leestse Parochiezaal. Alles wat een dorstige ziel maar kon verlangen was er : een cocktail, een pintje, een porto en zelfs champagne...
“Leest is de thuisbasis van de nog vrije jonge vereniging De Stap. Wanneer U deze naam leest, zou U kunnen denken dat het hier om een wandelclub gaat, maar dit is niet helemaal het geval. De Stap is namelijk een studentenvereniging en studenten wandelen nu eenmaal meestal niet door de natuur. De initiatiefnemers hebben deze naam gekozen om aan te geven dat studenten heel wat ‘stappen’ zetten : ze zetten een stap in de wereld, ze zetten een belangrijke stap in hun leven en vooral, ze gaan op stap. Om dit te kunnen doen met De Stap is er maar een vereiste : men moet in Leest wonen of – studenten zijn altijd vindingsrijk – minstens een of ander lichaamsdeel in Leest verpand hebben. De idee voor De Stap is ontstaan tijdens een kroegentocht tussen Mechelen, Brussel en Leuven. Natuurlijk is deze kroegentocht een klassieker in het programma van de vereniging. Andere studentenactiviteiten zijn o.a. cantussen, een toneelbezoek en een filmavond. Maar de grote happening is de jaarlijkse cocktailparty, die diet jaar op 24 februari in de Leestse parochiezaal zal doorgaan. Alles wat een dorstige ziel maar kan verlangen, zal er te krijgen zijn : een cocktail, een pintje, een porto en zelfs champagne. De Stap heeft ook een eigen tijdschrift, ’t Boekske. Dit tijdschrift verschijnt elk trimester en bevat zowel informatie als ontspanning. Wie meer informatie wenst, kan terecht op volgend adres : Cecilialaan 6 Leest.”(GvA, 23/2/1990)
De Stap werd gesticht op 13 oktober 1989 (zie in deze Kronieken).
1990 – Maartnummer ‘Toeters en Trompetten’ :
Freddy Walschaers : ‘SPORTMANIE’. “Laatst zei Rik : ‘Sport maakt alles kapot.’ De Pater moet zelfs wijken met de catechese voor de plechtige communie. Hij zou moeten twee of drie lessen geven de woensdagnamiddag want ze moeten allemaal op andere uren gaan sjotten; hij krijgt ze niet samen. De jeugd kiest sport boven de godsdienst. Het O.L.Vrouwekoor van Mechelen heeft in de krant een dramatische oproep gedaan voor zangers. Het was vroeger een koor met internationale faam. Wel, het gaat kapot. De jeugd kent niet anders dan sport, alles gaat eraan kapot. ‘Pas op hé mannen, als het zo voort gaat, is onze fanfare tussen nu en tien jaar ook teniet.’ Toen ik over deze woorden eens goed ging nadenken moet ik toegeven, onze eerste trombone heeft gelijk. Vroeger waren er in Leest twee fanfares die het beeld bepaalden. Nu zijn dat twee voetbalploegen, maar ik moet toch een paar zaken aanstippen. De jeugd van heden heeft het zeker niet gemakkelijk en wordt langs alle mogelijke fronten beïnvloed. Door de media staren ze zich blind op mensen zoals : Gullit, Van Basten, Koeman, enz. De jongeren gaan voetbal spelen, van in het begin krijgen ze een prachtige uitrusting en er is een ganse entourage die hen doet geloven dat ze ook al zulke vedetten zijn. Hierbij worden ze tot in het fanatieke gesteund door hun ouders. Tijdens de mooiste jaren van hun jeugd wordt alles op de sport gezet. Maar de weg van de topsporter is lang en hard. Men moet over een gezegend lichaam beschikken, gekoppeld aan een formidabel doorzettingsvermogen en een enorme dosis talent. Heeft men één van deze zaken niet, vergeet het dan maar. Nu heb ik de sporttraining van de jongeren in onze voetbalploegen eens wat van nabij bekeken. Ik wil al heel wat ouders gerust stellen : hun zoon zal geen topvoetballer worden. De beginners gaan trainen en daarna als de wind naar ‘het frutkot’, een flink pak frieten met een curryworst ‘special’. Als ze wat ouder zijn, gevolgd door ettelijke pinten bier. De conclusie is snel gemaakt. Half Leest sjot. We hebben twee voetbalploegen en hoeveel van onze jongeren hebben een vaste stek in het eerste elftal. Vier of vijf. Triestig nietwaar. Deze mensen hun beste jaren van aanleren zijn voorbij als ze vaststellen : voetbal is toch maar niks voor mij. Ik vraag me dikwijls af, is onze jeugd bereid om echt nog systematisch serieuze inspanningen te leveren ? Verleden week in Panorama : onze jeugd rookt steeds minder, nu zuipen ze. Hetgeen ik daar gezien heb, awel merci. Dan waren wij in onze tijd andere kleppers. Wij dronken ook een pintje na de geleverde inspanningen ‘in het eerste elftal’. Nog een klein voorbeeld. Kortelings word ik veertig jaartjes jong. Verleden jaar eind oktober tijdens de stratenloop in onze gemeente win ik de beker van Louis Vloebergh voor de beste lange afstandsloper van de gemeente Leest over de vijftien kilometer. Triestig nietwaar. Een oude bok zonder enige achtergrond als loper, komt onze jeugd daar aftroeven. Waar zit onze jeugd dan, die toch zo graag sport doet. Natuurlijk, dit is wel wat anders dan efkens een paar ballen gaan wegtrappen (goed of slecht) en daarna een pak frut en tien palmen. Hadden die jonge mannen in hun jeugd maar wat anders bijgedaan zoals bijvoorbeeld een instrument leren bespelen. Dan zouden ze een hobby gehad hebben na de sportbelevenissen. Wanneer ik sommige van de gestopte voetballers bekijk nadat ze zo een tiental jaren stilliggen, wel dan zie ik meestal struise wrakken die op fysiek vlak nog weinig in te brengen hebben. Triestig nietwaar. Zoals ge ziet vrienden, in de sport is het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik zeg altijd : doe aan recreatiesport, dat is veel gezonder en ge hebt nog tijd voor andere zaken. Doe iets maar doe het goed. In het kader van deze spreuk heb ik laatst nog iets erg meegemaakt. Gedurende het laatste krokusverlof waren we toevallig in Oostduinkerke, toen daar een kanjer van een carnavalstoet passeert. Wij vol spanning aan het kijken. Prachtige wagens en groepen, sfeer alom. Gingen er in die stoet vier fanfares mee. Ik heb de muzikanten geteld, 16, 22, 25 en 30. Het muzikaal peil varieerde van archieslecht tot schandalig. De fanfares met de minste muzikanten hadden hun toevlucht gezocht tot majoretten. Mooi was dat zeg ! Wat een knappe verzameling dooreen. Lange en korte, met dikke billen en stekkebenen, dikke borsten en geen borsten, lelijke en heel lelijke. Amaai, mijne frak ! Wanneer men dat gezien heeft, hoeft het voor mij niet meer. Ik durfde daar tegen niemand zeggen dat ik ook een koperblazer was. Toen ik wegging had ik een wrang gevoel van binnen. Hetzelfde gevoel had ik ook toen ik laatst in de zaal Piessen de ‘eer’ had van met amper 20 muzikanten te mogen optreden voor de ganse vergadering van het Muziekverbond van België. Met in de veertig muzikanten zijn, praktisch niemand die verwittigt en daar zit ge dan in een volle zaal als een hoop ‘clochards’. Wel vrienden, op die manier hoeft het voor mij niet meer. Ik heb mij het volgende voorgenomen : in mijn binneste heb ik een aantal muzikanten bepaald, zowel voor concerten als voor repetities. Wanneer dat aantal niet bereikt wordt, wel dan pakt de Fred in en gaat huiswaarts. Ja maar, zullen sommigen zeggen : hij is er toch ook al eens niet. Juist, maar dan is het bestuur duidelijk en tijdig verwittigd zodat indien nodig de passende maatregelen kunnen getroffen worden. Eind mei kan ik onmogelijk meegaan naar de wedstrijd in Bornem, wel van de dag dat het bestuur de wedstrijd aankondigde op de repetitie, heb ik deze mensen op de hoogte gebracht. Dat is 5 maand op voorhand. Indien we met 40 muzikanten zijn en er zeggen er direct 20 dat ze belet zijn, wel dan ligt de oplossing voor de hand. En geloof me vrienden, het is me nu zo een tweemaal overkomen dat ik zo iets voorgehad heb, en bedenk, bij driemaal is de maat vol. Op zulke wijze hoeft het voor mij echt niet, en mijn besluit zou bij velen wel eens verrassend kunnen overkomen. Bedenk vrienden, als ge iets doet, doe het goed en neem uw verantwoordelijkheid, anders loop het mis.”
1990 – Donderdag 8 maart : C.S.C. Leest : “Zelf eigentijdse juwelen maken”. Raadsleden Jef Vloeberghen en Ivan De Borger en het bestuur van CSC (voorzitter Daniël Njytkens en secretaresse Tinneke Vloeberghen) en SVV (voorzitter Mariette De Bont) nodigden iedereen uit in de Stedelijke Basisschool Leest voor deze activiteit. (folder)
1990 – 8 maart : Ouderbijeenkomst Eerste Communie Voor de ouders van de eerstecommunicanten werd een ouderbijeenkomst belegd om 20 uur in het parochiehuis, Kouter. (Pb, 8/3)
1990 – Leest 12 januari 1990 : Aan de bewoners van de Vinkstraat en omgeving
Mevrouw, Mijnheer,
Op 11 januari j.l. heb ik een onderhoud gehad met de schepen van Openbare Werken, de heer C. Demeester. Zoals de meesten onder U, begon ik me immers af te vragen wanneer men met de realisatie van het voetpad in de Vinkstraat zou beginnen. De heer C. Demeester wond er geen doekjes om : de werken aan het voetpad zullen rond 1 maart aanvangen. De aannemer wacht tot 1 maart om eventueel vriesweer te vermijden. De schepen betreurde wel het feit dat sommige bewoners geweigerd hebben een stukje grond af te staan. Dit heeft namelijk verregaande gevolgen voor het voetpad in kwestie. Zo kan er uitsluitend een voetpad gelegd worden, daar waar de stad de grond verworven heeft, m.a.w. het zal een onderbroken voetpad worden. Wegens het vervullen van mijn legerdienst was het mij onmogelijk eerder een onderhoud met de schepen te hebben. Een politiek mandaat uitoefenen is immers niet toegelaten tijdens je legerdienst. Inzake het voetpad in de Vinkstraat is het nu afwachten tot de maand maart aanbreekt. In de hoop uw gerechtvaardigde nieuwsgierigheid enigszins te hebben bevredigd, teken ik, Ivan De Borger, gemeenteraadslid, Vinkstraat 32 2931 Leest. Tel.015/20 99 16. (Circulaire voor de bewoners)
1990 – 14 januari : Inhuldiging Herinneringsplaten Pastoors(foto’s onderaan) Eind ’89 werden achteraan in de kerk twee zwartmarmeren herinneringsplaten aangebracht (bij de ingang van de winter- en weekkapel) met de namen van de pastoors sinds 1630. Bij de inhuldiging op 14 januari 1990 ging pastoor K. Van Aken in zijn homilie in op de betekenis en de plaats van de parochieherders. Tegelijk bracht hij hulde aan de hele kerkgemeenschap : ‘zowel pastoors, als onderpastoors, mensen van de kerkfabriek en ook de vele gelovigen van de parochie die ons hier zijn voorgegaan (…)’
N.a.v. het vertrek van pastoor Van Aken, de negentiende en (voorlopig ?) laatste die uitsluitend in Leest pastoor was, werden (in 2003) op de tweede gedenkplaat onderaan het jaartal 2002 en eronder een scheidingslijn toegevoegd. Daaronder dan de naam van Dirk De Gendt die ook elders pastoor was met eveneens het beginjaartal 2002. (‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’, 2009. Wilfried Hellemans)
1990 – Dinsdag 16 januari : PVV – Wijk Leest – Nieuwjaarsreceptie Om 19u30 in het lokaal “Op den Hoek” bij An en Victor De Maeyer. Gastspreker : Eddy Van Londersele, secretaris van de Liberale vakbond ACLVB en gemeenteraadslid van de P.V.V. te Mechelen. Hij handelde over de stadsfinanciën, het OCMW, e.a. (Folder)
1990 – Zaterdag 20 januari : SP-SVV-CSC Dansavond Met D.J. in de Kantine van S.K. Leest. Deuren : 20u30, eerste dans : 21 uur.Voorverkoop : 60 frank, ingang : 80 frank. Met gratis tombola. (Ticket)
1990 – 22 januari – Gazet van Antwerpen : Winterkuikens in Leest
De natuur op z’n kop. “Te Leest, meer bepaald in de Alemstraat nr. 24, zijn op 17 januari vier kippen-kuikentjes uitgekomen. Op zijn minst zeer verwonderlijk op zo’n vroeg tijdstip. Gewoonlijk grijpt deze gebeurtenis pas ongeveer twee maanden later plaats. Greta MOONS, die daar woont, had bij het voederen van het vele pluimvee dat haar uitgestrekte tuin bewoont al wel een zwak gepiep waargenomen, maar wegens het feit dat het niet het moment is om reeds aan zo’n jong volkje te denken was ze er verder niet blijven bij stilstaan. Op vrijdag 19 januari viel het haar echter opnieuw op en het gepiep kwam uit de richting van het nabijgelegen weiland aan de beek. Het trok nu sterk haar aandacht en na het zoeken merkte ze een Engelse kip met vier kuikentjes.
Gezond en wel “Ik kon mijn ogen bijna niet geloven”, aldus Greta. “Het is nog maar half januari, dit is dus wel een uitzonderlijk geval”. Het koste Greet heel wat stunt- en vliegwerk om de bange diertjes met hun moeder naar een warm hok over te brengen. Na heel wat over en weer geloop is ze er dan toch in geslaagd. Het zachte weer zal er wel de grootste oorzaak van zijn dat er reeds zo vroeg kuikentjes uitgekomen zijn. Als we even uitrekenen dat een kip 21 dagen broedt, moeten de eieren rond de kerstdagen gelegd zijn en hebben de diertjes veel geluk gehad dat het inmiddels niet te koud geworden is, anders hadden ze het zeker niet overleefd. Nu zien ze er zeer fit en gezond uit, dank zij de goede zorgen van Greta ; ze zijn mooi van kleur zoals hun moeder, piepklein, en het is net of Pasen al voor de deur staat. Moeder kip waakt uitstekend over haar kroost en jaagt kijklustigen het liefst zo snel mogelijk weg. Toch konden we niet nalaten een kijkje te gaan nemen en het was beslist de moeite waard. De kuikens zijn niet geel zoals bij een gewoon kippen-kind, maar diep goudkleurig met hier en daar een bruine toets. Hoe dan ook het blijft een raadsel hoe dit Engels kippetje het klaarspeelde in het brakke veld haar broedsel tot een goed einde te brengen, midden in de winter. We hopen dat deze vroege kuikens ons een vroege lente moge brengen...”
1990 – 25 januari : Een orkaan met een windsnelheid van 160 km per uur raasde van de middag tot de avond over ons land. Er waren verschillende doden en de materiële schade was aanzienlijk. (KH)
“Aan de Kouter in Leest hield de storm lelijk huis. Een aantal gebouwen stortte er in en ontelbare dakpannen vlogen door de lucht. Jef van Aken had om vijf uur in de namiddag het onheilspellende weerbericht op radio gehoord. Nog maar net had hij het toestel uitgedraaid of alle duivels braken los. Boven zijn hoofd hoorde hij een hevig gekraak. De man zocht zijn heil buiten, nog net op tijd om niet bedolven te worden onder het puin van zijninstortende boerderij. Maar een zware eiken balk die naar beneden donderde kon hij niet meer ontwijken, Jef hield er een lelijke buil en enkele dagen hoofdpijn aan over...” (zie verder in deze Kronieken 4 juli 1990 : “De Kleerkast staat bij de buren”.)
1990 – Zondag 4 februari : Statutair congres Muziekverbond België Die dag vond in lokaal zaal Piessens het statutair congres van het Muziekverbond van België – Sectie Antwerpen plaats. Om 16 uur had de K.Fanfare St.-Cecilia uit Leest de eer om dit congres met een muzikale noot af te sluiten. (Omzendbrief van 25/1)
In ‘Toeters en Trompetten’ van maart 1990 verscheen volgend verslag : “Ieder jaar vindt er vanwege het Muziekverbond van België, Secrie Antwerpen, een jaarvergadering plaats in de lokalen van een aangesloten vereniging. Dit jaar mocht onze vereniging gastheer spelen voor de vele bestuursleden en dirigenten van de Antwerpse muziekverenigingen. Op het einde van deze dag mochten onze muzikanten een afsluitend concert voor de aanwezigen brengen. Er diende wel een tiental minuten gespendeerd te worden aan de manier waarop onze dirigent in onze vereniging de repetities voert. Het werd een gesmaakt optreden. Spijtig genoeg dienden vele muzikanten forfait te geven om een of andere reden.”
En in Gazet van Antwerpen van 6 februari :
Muziekverbond van België hield jaarvergadering te Leest(foto onderaan) “Te Leest ging dit weekend de jaarvergadering door van het Muziekverbond van België, federatie Antwerpen. De voorzitter van dit verbond, de h. Van Camp, achtte zich een zeer gelukkig man omdat de dag een groot succes was. “Elk jaar is er een aangroei van leden, de laatste drie jaar waren dat er zelfs dertig”, glunderde de voorzitter. “Dat is vooral te danken aan het dynamisme van het bestuur en de werklust van de aangesloten leden”. Op het officiële gedeelte, dat alleen voor leden toegankelijk was, werd het financieel verslag besproken, de activiteiten van vorig jaar kwamen uitgebreid aan bod en er werd ook overgegaan tot een gedeeltelijke bestuursherverkiezing. De jaarvergadering werd bijgewoond door 147 personen, die de organisatoren alle lof toezwaaiden. Het thema voor 1990 “jeugdwerking in de vereniging” werd uitvoerig toegelicht door musicus en muziekpedagoog Werner Van Cleemput. De Oostvlaamse gastspreker had het vooral over de opleiding en de opvang van de jeugdige muzikanten in de muziekscholen. Zoals in vele verenigingen heeft men te kampen met een gebrek aan belangstelling vanwege de jeugd. Nadien werd een uitstekend diner opgediend, terwijl de fanfare Sint-Cecilia een prachtig concert vezorgde. De slogan van het Muziekverbond, federatie Antwerpen, werd ook bekend: “Door de muziek naar een wereld van vriendschap, eendracht en vrede…” Uitleg overbodig.”
Foto’s : -De linker gedenkplaat in de Leestse kerk met de namen van de Leestse eigen pastoors sinds 1630. -De rechter gedenkplaat nog zonder de wijzigingen van 2003. (Foto’s : Wilfried Hellemans) -Jaarvergadering van het Muziekverbond van België. Voorzitter Van Camp onderstreepte dat het aantal leden elk jaar groeit. (foto : GvM)
Gezond, ontspannend en gezellig fietsen of wandelen is het tegenwoordig langs de dijken van de Zenne op verharde en autovrije wegen. Dat is ooit anders geweest. De stroom waaraan Leest zijn ontstaan te danken heeft, fascineerde me en grasduinend in de media stuitte ik op volgende wetenswaardigheden : de Zenne is een kleine vlakterivier die op 123 meter hoogte ontspringt in het gehucht Naast, een dorp in de provincie Henegouwen en een deelgemeente van Zinnik. Na 103 km vloeit ze op een hoogte van 5 meter aan het Zennegat in Heffen in de Dijle, samen met het Kanaal Leuven-Dijle. Het stroomgebied heeft een oppervlakte van 1164 vierkante kilometer. Ze stroomt achtereenvolgens door Naast, Zinnik, Horrues, Steenkerke, Roosbeek, Quenast, Tubeke, Lembeek, Halle, Buizingen, Lot, Beersel, Ruisbroek, Drogenbos, Vorst, Anderlecht, Sint-Gillis, Brussel, Sint-Jans-Molenbeek, Laken, Schaarbeek, neder-Over-Heembeek, Evere, Haren, Vilvoorde, Eppegem, Weerde, Hofstade, Zemst, Hombeek, Leest en Heffen tot aan het Zennegat in de Dijle. Na Vilvoorde wordt de rivier onderhevig aan de getijden van de Noordzee. De Zenne stroomt zo’n 14 km door het Brussels Gewest, grotendeels onder de stad. Meer dan 1000 jaar geleden ontstond Brussel op de oevers en eilandjes van de Zenne. De eerste documenten over een haven in Brussel dateren van 1012. Om vanuit die oude haven de Rupel en uiteindelijk de Schelde te bereiken, moesten schepen gebruik maken van de kronkelende Zenne en het afvaren duurde lang, soms verschillende weken, en was moeilijk bij lage en hoge waterstanden. Bovendien eiste de stad Mechelen een tol bij het langsvaren. In de 15e eeuw spanden ze een ketting over de Zenne om te verhinderen dat het stapelrecht op haver, zout en vis omzeild werd door schepen van of naar Brussel en Antwerpen. Aan de brug in Heffen, met aan de rechteroever een grote ronde vestingstoren, hing eeuwenlang de vermaarde tol-ketting (‘Ceste Chayne de fer de Heffene’). Deze ketting die bijna constant een knarsend geluid maakte, zorgde ervoor dat de schepen niet verder konden varen zolang er geen tol werd betaald. Het ‘heffen’ van tol (van 1415-1785) gaf aan Heffen een naam en beruchtheid in de rest van Vlaanderen. De groeiende handel stimuleerde de zoektocht naar een oplossing voor deze tekortkomingen : in 1561 was de Willebroekse Vaart klaar, een 28 km lang kanaal dat Brussel via de Rupel met de Schelde verbindt en gevoed wordt met water uit de Zenne. Vanaf dt moment duurde het 9 uur om reizigers met de trekschuit tot in Willebroek te brengen. In 1832 werd het kanaal Charleroi-Brussel in gebruik genomen. De voorbije 150 jaar werd de uiterst grillige Zenne op bijna alle plaatsen van zijn benedenloop rechtgetrokken. Naarmate er in Brussel meer ambachten bedrijvig waren, raakte de Zenne meer en meer vervuild. Vooral de lederbewerkers of ‘huydevetters’, de slachters en een aantal vaklui uit de lakennijverheid, zoals de volders en de ververs, werden met de vinger gewezen. De rivier werd in de hoofdstad meer en meer een open riool. Een cholera-epidemie te Brussel in 1865 met 3.500 doden was de aanleiding om de rivier tussen 1867 en 1871 in de stad te overwelven (de rivier komt weer boven na de Van Praet-brug). In de andere verstedelijkse gebieden van Zinnik, Halle en Mechelen kreeg en krijgt de Zenne ook veel industrieel en huishoudelijk afwalwater te verwerken. In haar stroomgebied wonen anderhalf miljoen mensen en deze rivier werd jarenlang aanzien als de grootste bron van vervuiling van de Schelde. Volgens Wikipedia was het water van de Zenne dermate vervuild dat ze enkele jaren geleden tussen Brussel en Vilvoorde ooit in brand heeft gestaan, en een interventie van de brandweer nodig was om ze te blussen. De rivier stroomt door de drie Belgische gewesten die elk een verschillend beleid voeren op het vlak van waterzuivering. Een Europese richtlijn m.b.t. het afvalwater verplichtte ons land en de gewesten maatregelen te treffen. Er werden verschillende zuiveringsinstallaties gebouwd om van de Zenne opnieuw een leefbare waterloop te maken. Het huishoudelijk afvalwater van Brussel dat ongezuiverd in de rivier geloosd werd, wordt sedert maart 2007 behandeld in de nieuwe waterzuiveringsinstallatie nabij de Buda-brug en de kwaliteit van het rivierwater is danzij de ingebruikname van deze installatie duidelijk verbeterd, in die mate dat eind augustus 2007 voor het eerst sedert lang weer vis in de Zenne werd waargenomen. Het ging om driedoornige stekelbaars, blauwbandgrondel en riviergrondel in Drogenbos en Lembeek en paling te Leest. In 2009 was er een massale vissterfte in de Zenne omdat het waterzuiveringsstation stil lag vanwege een conflict tussen de Brusselse regering en de uitbater van het station Brussel-Noord. Daardoor stroomde het afvalwater van 1,1 miljoen Brusselaars ongezuiverd de Zenne in, en vervuilde ook de Rupel en de Schelde. De Brusselse minister van Leefmilieu Evelyne Huytebroeck (Ecolo) overwoog zelfs even om op te stappen. In 2011 werd er bentoniet in de Zenne geloosd, weer met milieuschade tot gevolg.
Recent is een nieuw probleem opgedoken : in de Brusselse havenwijk werd een 140 meter hoge wolkenkrabber gebouwd langs het kanaal tegenover Tour & Taxis. De Up-site woontoren telt 251 appartementen op 41 verdiepingen en het afvalwater loopt voorlopig rechtstreeks in de Zenne. De buurt is immers niet op het zuiveringsstation aangesloten. Up-site zou zowel een stedenbouwkundige als een milieuvergunning op zak hebben maar deze toestand gaat in tegen een Europese richtlijn, die vertaald werd in een besluit van de Brusselse regering, die bepaalt dat al het Brusselse afvalwater gezuiverd moet worden. Hydrobru, de intercommunale verantwoordelijk voor de rioleringen, heeft beloofd zo snel als mogelijk voor een oplossing te zorgen door het afval via een collector af te leiden naar een waterzuiveringsstation maar intussen nemen de eerste bewoners hun intrek in de hoogste woontoren van ons land die ongeveer 2.500 mensen zal huisvesten…
De Zenne en de ‘muzikale modellering van haar bekken’ waaraan je ze volgens de schrijver Herman Teirlinck herkent, zijn ontelbare keren getekend en geschilderd. Rubens schilderde in de vijf jaar die hij in het Steen in Elewijt doorbracht, niet minder dan 150 doeken van de omgeving. Zonder twijfel heeft de Zenne als inspiratiebron gediend. Felix De Boeck die in Drogenbos woonde op nog geen honderd meter van de rivier heeft vooral in zijn jonge jaren de Zenne weergegeven (zie foto) en de Halse schilder Louis Thevenet bewoonde een tijdlang dezelfde gemeente en liet enkele Zenne-gezichten na. Baudelaire wijdde zijn gedicht ‘Une eau salutaire’ (‘Een heilzaam water’) aan de door hem vermadelijde rivier, die hij met een knipoog naar Hugo aanduidde als ‘Une Seine obscène’. “Joseph Delorme a découvert Un ruisseau si Clair et si vert Qu’il donne aux malheureux l’envie D’y terminer leur triste vie. -Je sais un moyen de guérir De cette passion maisaine Ceux qui veulent ainsi périr : Menez-les au bord de la Senne ! “Voyez – dit ce Belge badin Qui n’est certes pas un ondin – La contrefaçon de La Seine.” -“Oui – lui dis-je –une Seine abscène !” Car cette Senne, à propement Parler, où de tout mur et de tout fondement L’indescriptible tombe en foule, Ce n’est guères qu’un excrément Qui coule.”
Journalist en schrijver-dichter Geert Van Istendael over de Zenne in Brussel : “Brussel is een stad die haar water levend begraven heeft, zoals Brussel ook heeft geprobeerd zijn taal, het oude Brabantse Nederlands, te wurgen en te begraven. Dat alles gebeurde in de tweede helft van de negentiende eeuw in naam van de vooruitgang. Het is bijna gelukt, maar toch niet helemaal. Brussel is vandaag nog steeds officieel tweetalig. Nu blijkt dat ook het water zich niet zomaar laat uitbannen. Brussel mist heel erg een waterloop in het centrum. Brussel snijdt zichzelf af, niet alleen van zijn eigen verleden, maar ook van zijn ommeland, omdat ze daar Nederlands spreken.”
De auteur schreef de volgende verzen over de Zenne : “De feiten zijn bekend. Er werd gekerfd, het water liep in het riool verloren, de burgerij kon het niet langer horen, het oude Brussel heeft zichzelf onterfd. Wat is de toekomst van een stad die sterft ? In ijspaleizen ligt haar ziel bevroren, haar krasse taal befluistert dovemansoren, nog rest ons een kavalje dat zich verft. De dichters zetten alle sluizen open, de burgemeesters doen de deuren dicht. Al is de stroom dan stinkend afgedropen, lees deze regels niet als doodsbericht. De tijden wisselen. Ooit zal het tij verlopen, ooit komt de Zenne weer aan het zonnelicht.”
Ook in Halle klinkt de roep naar de terugkeer van het water. Zo ging de publieksprijs van de laatste poëziewedstrijd ‘Poëzie aan de Zenne’ naar een nostalgisch gedicht van Victor Ghysels. Hij voert de Hallenaars van de vroegste tijden (“ ’t Woeter dei zen goestink, lieg of uug / ’t aa gien belang voe Halle nat of druug”) via de verstedelijking, de industrialisering, “den oeverslag” in Lembeek en de overwelving, naar vandaag (“Hiere poleteekers werkt toch mei / En skinkt de stad ui aa gloure wei / Want naa es ’t skuun van Halle oent verdwène / En zal ’t zonneke…zal allien op den asfalt en den betoan nog kunne skèène”)
We besluiten met Leestenaar Kamiel De Wit (1958) : “God alleen weet hoelang ik vloei in deze streek. Rustig en ongestoord gingen de eeuwen aan mij voort hier in Gods vrije natuur : moeras of schor was mijn gebuur. De mens ontdekte mijn wildernis en trof in mij de beste vis. Zo is hij aan ’t vissen gegaan en is het dorp van Leest ontstaan. Dit stoere, ruwe vissersvolk doorzocht mij, elke draai of kolk. Dan zwol ik van woede en ik gramde en ik zette me uit tot ver te lande. Weldra beroofde men mijn vrijheid : langs beide kanten kreeg ik een dijk. Uit tegenzin en ook uit nijd besmeurde ik de omgeving met mijn slijk. Duizenden boten heb ik gedragen want aan mijn zijde lag de Brusselse haven : ik voerde steen, zand, zout en zo meer. Men ontnam mij echter ook die eer : geen boten meer, geen prauw. Zelfs mijn water schijnt in eeuwige rouw : een erfenis van de fabrieken. Zo kan men mij op verre afstand rieken. ‘k Dien enkel nog om ’t afval op te slikken, willen z’er te Brussel niet in stikken ! De bevuiling komt langs ontelbare sluizen zelfs de paling hebben ze doen verhuizen. Wanneer bemoeit de mens zich daar ook eens mee ? Of ik maak alles zwart tot aan de zee.”
(Bronnen : diverse krantenartikels uit GvA, HLN, de Standaard, de Morgen, websites : Wikipedia, de Zennekrant, brusselnieuws.be (A. Devroe) , www.brusselslife.be, www.brussel.be, www.asuiris.be, )
De Zenne komt in deze Kronieken herhaaldelijk aan bod, o.a. 13/10/1902 (‘Gezondmaking der Zenne’), 5/11/79 (‘Overstroming te Leest’), 2/7/80 (‘Zenne sijpelde door te Leest’), 26/2/80 (‘Alle bomen op Zennedijk te Leest weg ?’), 27/10/84 (‘Overstroming na begeven van zandwinningsput’), december ’89 (‘De Zenne, een oud zeer’)…
Foto’s : -Gezellig en veilig vertoeven tegenwoordig langs de boorden van de Zenne. - Aan de brug van Heffen met de grote ronde vestingstoren, hing eeuwenlang de vermaarde tol-ketting, die ervoor zorgde dat de schepen niet verder konden varen zolang er geen tol werd betaald. -De brug van Heffen anno 2014. -‘Zon weerkaatst in de Zenne’ 1918 van Felix De Boeck. -De 140 m hoge Up-site woontoren loost zijn afvalwater rechtstreeks in de Zenne.
1990 – Het jaarabonnementop “Ons Parochieblad” (Kerk en Leven) bedroeg 350 fr.
1990 – Jaarprogramma Ziekenzorg Leest Het op 17 april vorig jaar gestichte Ziekenzorg maakte via een folder haar jaarprogramma bekend :
Zaterdag 21/4/90 : 15.00 u. – Paasviering in de kerk. 16.00 u. – Gezellig samenzijn in de parochiezaal met gecommentarieerde diavoorstelling over Leest, vroeger en nu, door Karel Laars.
Maandag 7/5/90 : 20.00 u. – Op de koer van de parochiezaal ‘Kijken onder de motorkap’. Pech verhelpen.
Zondag 27/5/90 : 15.00 u. – Zondagnamiddag, bedevaart naar de grot van Leest, gepaard met geschiedkundige uiteenzetting over het ontstaan van de grot.
Zondag 17/6/90 : 14.30 u. – Wandeling in het stadspark met gidsbegeleiding.
Zaterdag 8/9/90 : 18.00 u. – Nationale ziekendag, met viering in onze parochiekerk.
Maandag 8/10/90 : 20.00 u. – In verband met verzorging van zieken en ouden van dagen : ‘heftechnieken’ door Chris De Smet en Nicole Gommers.
“Indien er gegevens uit dit jaarprogramma wijzigen, wordt U tijdig op de hoogte gebracht door uw huisbezoeker.”
1990 – Januari : Nieuwjaarswensen van C.V.P.-Leest. De Leestenaars ontvingen volgende wensen van de CVP-afdeling Leest :
“Liefste Leestenaar, Bij het begin van het nieuwe jaar hebben ook wij ons briefje klaar. Wij wensen U allen een goede gezondheid en blikken ook even vooruit in de tijd. In 1990 gaan we niet zitten treuren, want aan verkeersveiligheid zal iets gebeuren. Ook het milieu nemen we onder de loep en beginnen met een tweede glasbol op de stoep. Op ons ledenfeest van 24 maart, Liefste Leestenaar, staat er ook voor U een hapje en drankje klaar. Uw doopkind CVP – Leest.”
1990 – Januari : Voetbedevaart Scherpenheuvel 1990.
Beste Leestenaar,
Twintig à vijfentwintig jaar geleden ging men ook al jaarlijks van uit Leest te voet naar Scherpenheuvel. Op initiatief van enkele parochiale verenigingen zouden wij die bedevaart terug willen invoeren en wel de 2de zondag voor O.H.Hemelvaartdag. Concreet betekent dat in 1990 : vertrek vrijdagavond 11 mei te 22 uur en terug te Leest op zondag 13 mei te 15 uur. Bij het organiseren van zo’n bedevaart komt heelwat kijken. Om vooraf zeker te zijn van een voldoend aantal deelnemers – wij denken aan minstens een 20 à 30-tal – vragen wij aan diegenen die wensen mee te gaan dat ze hun naam en adres zouden opgeven aan één van onderstaande initiatiefnemers. Het zal u niet verwonderen dat dergelijke bedevaart ook enige kost met zich meebrengt : er moet worden verzekerd, de slaapgelegenheid moet betaald, enz. Nadere gegevens in verband met bedevaart en onkosten krijgt u na inschrijving. GA MET ONS MEE, EN BELEEF DE DEUGD VAN SAMEN OP WEG TE ZIJN. Beste groeten.
Inschrijven tot 15 januari bij : De Wit Marina, Kouter 13. Leemans Alfons, Blaasveldstraat 24. Plaskie Rosa, Aland 7. Peeters August, Tisseltbaan 15. Van Lanen Leo, Kerkenblok 10. Vloebergh Louis, Winkelstraat 28. (folder)
1990 – 4 januari – Parochieblad : Bij het einde en het begin van een jaar. “Het voorbije jaar werd ook gekenmerkt door nieuwe vormen van pastoraal. 1.De oprichting van een parochieteam. Mensen die op regelmatige tijdstippen samenkomen met hun pastoor om zich te beraman over de toekomst van de parochie. 2.Een nieuw en verjongd zangkoor ging van start. Wij wensen het sterkte toe om vooral vol te houden en in dienst te staan van de liturgie. 3.Een kern van ‘Ziekenzorg-Leest’ kwam tot stand. De parochiepriesters blijven hun oude en zieke mensen bezoeken, en brengen graag de communie thuis voor hen. Wij zoeken steeds meer steun in dit werk van leken, want soms gebeurt het dat wij niet weten of iemand ziek is op opgenomen in het ziekenhuis. Een klein seintje kan ons steeds helpen.”
1990 – Zondag 7 januari : Driekoningentocht Chiro. Die dag trok de Chiro op Driekoningentocht door Leest. (PB, 4/1)
1990 – Zondag 7 januari : Aperitiefconcert K.F.Sint-Cecilia Verslag uit ‘Toeters en Trompetten’ van maart 1990:
“Traditioneel werd het nieuwe jaar ingezet met het Aperitiefconcert in de Parochiezaal. Na het uitwisselen van de nieuwjaarswensen kon het talrijk opgekomen publiek genieten van een aangenaam en sfeervol programma : lichte, moderne nummers, afgewisseld met de meer gekende ‘nieuwjaarswijsjes’ van Mozart, Lehar en andere Straussen. Het was een geslaagde inzet voor dit nieuwe begin.”
1990 – 11 januari – Gazet van Antwerpen : Vervuiling gaat terug tot 19de eeuw.
“Zenne zuiver water” slogan voor de toekomst Een van de meest vervuilde waterlopen uit de streek is wellicht de Zenne. Dat is zelfs met het blote oog vast te stellen. Een expert moet eens gezegd hebben dat door de Zenne alles stroomt behalve water. En toch ontspringt deze rivier als een helder zuiver watertje. Aan de bron wordt zelfs nog paling gevist, zo beweren Wim Baetens en Eric D’hiet uit Hombeek. Zij zijn de coördinator en organisator van het milieucomité “Benedenloop van de Zenne”. De slogan van het comité spreekt voor zichzelf : “Zenne zuiver water”.
Uylenspiegel Het comité “Benedenloop van de Zenne” ontstond in 1987 in de schoot van de VZW Uylenspiegel. Voordien bestonden er al actiegroepen voor de bovenloop van de Zenne (Adesa) en voor de middenloop (Zenne en Zoniën). De benedenloop echter was nog een dood punt. Wim Baetens en Eric D’hiet brachten daar samen met nog enkele andere mensen van het comité verandering in. Het eerste jaar verzamelde het comité informatie over waterzuivering en het steunde daarvoor in hoofdzaak op technische rapporten. Men wou vooral niet de demagogische toer op. Het tweede jaar werden de toeloopbeken naar de Zenne onder de loupe genomen. Daarvoor werd dankbaar gebruik gemaakt van een eindwerk van studenten van het Hoger Rijksinstituut voor Tuinbouw Vilvoorde, afdeling Industriële Milieuzorg. Het eindwerk handelde over de Molenbeek en de Roekloop, twee beken van het Zennebekken in Mechelen.
Vuil Brussel binnen Het derde jaar stond bij het comité het probleem Brussel ter discussie. Volgens Baetens en D’hiest is Brussel niet het grote probleem voor de Zenne. De waterloop komt er al vuil binnen en gaat er even vuil weer buiten. “Het probleem is eigenlijk dat de Zenne een waterloop is waarin alles mag. In de Zenne wordt rechtstreeks geloosd en dat is ook zo in de toevoerbeken. Nu is dat geen probleem van vandaag. In 1860, meer dan honderd jaar geleden, schreef de toenmalige gouverneur een protestbrief naar Brussel in verband met de vervuiling van de Zenne”, aldus de woordvoerders van het Zennecomité in Hombeek. In de Zenne is dus al decennia lang alles toegelaten, en vandaag is dat nog altijd zo. Veel meer dan de zaak in het oog houden en de mensen sensibiliseren, kan het comité ook niet. “Wij voelen ons echter verplicht er tegen aan te gaan”, zo zeggen Baetens en D’hiet, “ook al komt dat nogal idealistisch over. We moeten de mensen echter iets duidelijk maken. Velen denken nog niet verder dan hun eigen afvalputje en daar begint het eigenlijk al. Bewustmaking van onderuit is dus belangrijk. Het resultaat is echter moeilijk meetbaar. Een zaak staat echter vast : milieuzuivering wordt een van de grootste industriën.” De rapporten van het comité zijn verkrijgbaar bij Wim Baetens, Heike 50 te Hombeek.”
Op maandag 30 juni 2003 publiceerde dezelfde krant : “Dit is 30 jaar te laat”.
Buurt Zenne sceptisch over minder stankhinder door waterzuivering in Brussel. “Er is verbetering in zicht voor de geurhinder van de Zenne, de open riool van Brussel die ook door Mechelen kronkelt. Met de bouw van een nieuw waterzuiveringsstation in Brussel-Noord wil het Brussels Gewest vanaf 2006 alvast de waterkwaliteit gevoelig verhogen. “Maar zolang de smurrie in de Zenne niet wordt geruimd, zal het niet veel beteren”, denken de omwonenden. “Het zuiveringsstation komt ook dertig jaar te laat”. Net zoals Aquafin het Dijlebekken wil zuiveren met een aantal nieuwe stations zoals in Mechelen-Noord en Boortmeerbeek, gaat ook het Brussels Gewest die weg nu bewandelen om eenzelfde resultaat met de Zenne te boeken. Een nieuwe waterzuivering in Haren (Brussel-Noord) moet vanaf 2006 het afvalwater van 15 Brusselse en 7 Vlaamse gemeenten zuiveren nog voor het in de Zenne terechtkomt. Dat gebeurt momenteel niet. “De investering heeft te maken met een Europese richtlijn die stelt dat tegen 2015 het water dat naar de rivierbekkens vloeit, zuiver moet zijn. Voor de Schelde moeten er daarom ook inspanningen op de Zenne worden geleverd”, weet Luc Bossyns van Aquafin.
Barometer Of het zuiverder water meteen tot minder geurhinder gaat leiden, stellen de omwonenden evenwel in vraag. “Het is goed dat die installatie er komt, maar dat is wel 30 jaar te laat”, zegt Paul Piens, die vlak bij de Zennebrug in Heffen woont. “Voor zover ik weet, is de Zenne nog nooit uitgebaggerd. Het water zelf mag dan wel properder worden, je zit nog steeds met al die smurrie in de waterloop waardoor de stank wel zal blijven. Bij weersveranderingen zet die toch sterk op...” (...) Uitbater van het Brughuis te Leest : “Soms moet de terrasdeur dicht”. “Het is goed dat er een waterzuivering komt, want van de stank hebben we toch wel wat last”, zegt Michel Van Den Branden van taverne Het Brughuis in Leest. “Mijn terras ligt wat dieper, dus de geur waait er grotendeels over. Maar er zijn avonden dat ik de deur naar het terras moet sluiten, omdat de stank anders binnenkomt. Op dagen met geurhinder heb ik duidelijk minder klanten. Die waterzuivering is al een goede stap, maar het slip op de oevers mag niet worden vergeten. Als dat geruimd is, zal de stank pas echt weg zijn.”
Vervolgt…
Bijgevoegd : -De voorzijde van het CVP-nieuwjaarskaartje. -De Zenne
