Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
1978
Eddy had een afspraak met Pol Claeys in Zedelgem ivm een contractverlenging bij Flandria en niet veel later dezelfde dag in De Pinte met Albert “Berten” De Kimpe de General Manager van Avia – Groene Leeuw.
Claeys kwam maar niet opdagen en Eddy is dan maar doorgereden naar De Pinte. Daar werd hij ingepakt door de allercharmante en vaderlijke Berten De Kimpe die hem een contract liet ondertekenen voor een jaar bij Avia – Groene Leeuw.
Die ploeg bestond in 1978 uit sportbestuurder en General Manager Albert De Kimpe, diens assistent Jozef “Jef” Braeckevelt en de renners Per Bausager (Denemarken), Antoine Bauwens, Joseph Borguet, Rafael Constant, Luc De Keyser, Eddy Furnière, Rudi Hesters, Lieven Malfait, Jorgen Marcussen (Denemarken), Walter Naegels, Jan Poelmans, Eddy Van Hoof, Eddy Van Puyenbroeck en Ronny Vanmarcke.
Avia behaalde dat jaar drie overwinningen : Walter Naegels won in Meulebeke en Lieven Malfait in Zevekote en Zwevezele.
In de achttiende editie van de Brabantse Pijl, verreden op 2 april 1978 en gewonnen door Marcel Laurens, kwam Eddy zwaar ten val. De valpartij gebeurde na een veertigtal kilometer achteraan in het peloton en er waren een twaalftal renners bij betrokken. Hennie Kuiper reed Eddy langs achter aan waarop deze laatste een indrukwekkende duikeling maakte. Samen met Ward Janssens werd hij tot opgave gedwongen.
Ereplaatsen van Eddy :
-4 juni 1978 Betekom : 8ste.
-18 juni 1978 Lede : 5de.
-18 juli 1978 Mechelen : 10de.
Vervolgt.
Foto’s : -Sportgroep Avia -Eddy in de trui van Avia -Berten De Kimpe, een allercharmante sportbestuurder. -Lieven Malfait won dat jaar twee koersen voor Avia. -De Brabantse Pijl van 1978 : Eddy met rugnummer 170 werd aangereden door Hennie Kuiper en kwam zwaar ten val.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
1977
Dat jaar tekende Eddy bij Flandria-Velda-Latina. Flandria was in de jaren 60 en 70 een legendarische wielerploeg die gesponsord werd door het gelijknamig Belgisch (brom)fietsenmerk. De wielerploeg werd in 1959 opgericht door Flandria-directeur Pol Claeys en zou twintig jaar actief blijven. In die periode zouden 429 profrenners bij de ploeg passeren waaronder vele groten zoals Briek Schotte, Marcel Janssens, Jef Planckaert, Rik Van Looy, de broers De Vlaeminck, Walter Godefroot, Joop Zoetemelk, Jean-Pierre Monseré en in het jaar 1977 Freddy Maertens en Michel Pollentier. Toen het bedrijf Flandria failliet ging in 1979 verdween ook de wielerploeg.
In 1977 waren volgende renners aangesloten : Herman Beyssens, René Bittinger, Joseph Borguet, Rafael Constant, Noel Converset, Carlos Cuyle, Alain De Carvalho, Marc Demeyer, Eric Desruelle, Nino Giustizia, Willy Govaerts, Rudy Hendrickx, Rudi Hesters, Sean Kelly, Erich Loder, Freddy Maertens, Lieven Malfait, Mario Mariotti, Mariano Martinez, Christian Muselet, Wim Myngheer, Walter Naegels, Michel Pollentier, Dominique Sanders, Willem “Wim” Schroyens, Marcel Tinazzi, Jos Van de Poel, Arthur Van de Vijver, Marcel Van Der Slagmolen, Eddy Van Hoof, Albert Van Vlierberghe, Frans Van Vlierberghe, Daniel Verplancke, Roger Verschaeve en Pol Verschuere. Ploegleider was de flamboyante Guillaume “Lomme” Driessens die werd geassisteerd door Briek Schotte. Freddy Maertens was kopman en Marc Demeyer en Michel Pollentier waren dat jaar zijn luitenants en meesterknechten. Maertens was ontzettend snel en het treintje dat meestal door die twee werd opgezet in de voorbereiding van een spurt leverde hem in 1977 53 overwinningen op. Deze drie waren ook de propagandisten van de “twaalf” in het peloton en het duurde niet lang of vele renners reden met een 52x12 verzet (“Freddy Maertens, niet van horen zeggen”, blz. 118).
Het kampioenschap van België voor beroepsrenners werd in 1977 georganiseerd in het Waalse Yvoir op een zware omloop met lastige hellingen. Op één van die hellingen werd Eddy plots en totaal onverwacht achteruit gesleurd. Geschrokken keek hij op en hij herkende zijn kopman die zich had opgetrokken aan zijn trui. Even later deed Marc Demeyer hetzelfde. Eddy had zich nog maar nauwelijks herpakt of daar was Michel Pollentier ook al… Dat hoorde toen tot de geplogenheden van het peloton. Een kwalijke gewoonte van die tijd waar elke ploeg zich aan bezondigde. Michel Pollentier werd Kampioen van België in Yvoir, tot ergernis van grote baas Pol Claeys die liever Freddy Maertens had zien winnen. Na de koers volgde er een evaluatievergadering in aanwezigheid van Claeys, Lomme Driessens en Briek Schotte. De knechten werden elk zwaar aangepakt en toen het de beurt aan Eddy was stond Freddy Maertens op en verdedigde de Leestenaar met de woorden : “Eddy heeft wel goed gewerkt !” waarop alle kritiek aan zijn adres verstomde en Eddy uiteindelijk de premie voor het behalen van de kampioenstitel uitbetaald kreeg. Daar is hij Freddy Maertens nog altijd dankbaar voor.
Uitslagen :
-10/5/1977 Lutlommel : 9de.
-21/5/1977 Brussel-Bever : 15de.
-12/6/1977 Halle : 8ste.
-20/6/1977 Ottignies : 5de.
-28/6/1977 Nieuwpoort : 10de.
-3/7/1977 Lede : 7de.
-19/7/1977 Mechelen : 1ste.
-1/8/1977 Lommel : 9de.
-4/8/1977 Deerlijk : 8ste.
-14/8/1977 Heindonk : 5de.
-23/8/1977 Dr. Tistaertprijs Zottegem : 18de.
-25/8/1977 Lommel : 5de.
-10/9/1977 Mons-Hyon : 21ste.
-17/9/1977 Maldegem : 6de.
-24/9/1977 Mortsel : 4de.
Uitschieter en hoogtepunt dat jaar was zijn overwinning in de Grote Prijs van Mechelen op 19 juli. Een overwinning die kon tellen. Achttien jaar geleden had een andere Mechelaar, Louis Van Huyck, hem dat voorgedaan.
De kranten :
Leestenaar Eddy VAN HOOF won 32ste prijs van de stad Mechelen
De 32ste prijs van de stad Mechelen voor beroepsrenners werd een spectaculaire wedstrijd met een recondaantal van 110 deelnemers. Het grote deelnemersaantal zorgde voor enkele ongelukkige valpartijen waarvan o.a. Walter Godefroot, Jean-Luc Vandenbroucke en Ferdi Van den Haute de bekendste slachtoffers waren. Zij verlieten de wedstrijd. Na enkele verijdelde vluchten viel de beslissende ontsnapping na 130 kilometer koers. Zij omvatte elf man met vier renners van de sterke ploeg “IJsboerke” van Frans Verbeeck : Willem Peeters, Guido Van Sweevelt, Jos Jacobs en André Delcroix. Tot tweemaal toe poogde deze laatste alleen weg te komen maar in de laatste kilometer werd hij door zijn eigen ploegmaat Jacobs opnieuw bijgehaald. In de eindspurt was Eddy Van Hoof te sterk voor Eddy Vanhaerens, Etienne Vanderhelst en Guido Van Sweevelt. Na een onderbreking van 18 jaar (toen Lode Van Huyck won) bleven de bloemen weer te Mechelen. Voor Eddy betekende dit zijn eerste overwinning bij de profs.
Van Hoof 18 jaar na Van Huyck
“Mechelen, dinsdag. – “Kam je haren en veeg dat zweet van je gezicht”, Eddy Van Hoof, winnaar van de Grote Prijs van Mechelen, kreeg van een trouwe, vrouwelijke supporter klinkende zoenen en daarna die goede raad. “De burgemeester gaat je de bloemen geven”. En Eddy wou absoluut netjes voor zijn burgervader verschijnen, zeker omdat het de eerste maal was dat hij als prof de bloemen kreeg. 18 jaar na Louis Van Huyck schrijft hiermee opnieuw een Mechelaar zijn naam op het palmares van deze Mechelse profwedstrijd. Sindsdien bleef het op Mechels vlak erg stil. Tot Eddy Van Hoof die eer geniet. Gelukkige dag voor deze prof die twee seizoenen geleden bij Eddy Merckx uitkwam, dan een jaar in de anonimiteit verdween maar door hard werken en trainen bij Freddy Maertens een plaatsje vond. De manier waarop hij deze spurt won, spurt die toch geknipt was voor de IJsboerkes, doet het beste verhopen voor de toekomst. Al kennen de tegenstrevers nu wel de spurterskwaliteiten van Van Hoof.” (Frans Teughels- GvM)
Nieuwe Mechelaar Eddy Van Hoof spurt snelst voor bloemen in eigen stad
“Wat was het handvol Leestse supporters van Eddy Van Hoof blij toen hun Eddy zijn wieltje als eerste over de meet wipte inde 32ste Grote Prijs van Mechelen. Dolle vreugde ook bij de lang opgeschoten Leestse atleet die per 1 januari bij Mechelen werd gevoegd en derhalve een volwaardig Mechelaar is.
Van Hoof behaalde zijn eerste palm uit zijn loopbaan en dat gebeurde na een pijlsnelle wedstrijd waarin het moeilijk was een ontsnappingspoging tot stand te brengen, maar waarbij er steeds renners gevonden werden om de handschoen op te nemen. Op een moment dat het overgrote deel van de toeschouwers in de koffiehuizen van het Mechels centrum op zoek ging naar de TV-uitzending van de Tour en het drama Van Impe en daarbij helemaal geen oog meer had voor het koersgebeuren in eigen stad dwongen Jos Jacobs en Ludo Van der Linden de beslissing af nadat het terrein was voorbereid door André Delcroix. In de 13de ronde trokken zij er op uit, kregen vrij vlug Van Haerens, Naegels en Van Sweevelt mee terwijl nog later ook nog Mark Dierckx en André Delcroix, die mee afwerkte wat hij had opgebouwd, mee aansloten. Op dat moment dus nog geen sprake van toekomstig winnaar Van Hoof. Die pikte, samen met Willem Peeters, Tienne Van der Helst en Aling mee aan, dat was in de 14de ronde, en toen ging de deur dicht. Het peloton, in meerdere stukken, reageerde nog wel in de laatste ronde toen het vooraan even stilviel maar uiteindelijk konden de 11 ongestoord hun eindspurt voorbereiden. André Delcroix piloteerde ploegmaat Jos Jacobs in gunstige stelling maar een klaarkijkende Van Hoof kwam op het gepaste moment uit dat wiel om aan de leiding te komen en de blijven, ook al kwamen Eddy Van Haerens en Tienne Van der Helst nog fel opzetten.” (Frans Teughels)
De uitslag : 1. Eddy Van Hoof (Leest) 150 km 3 u20. 2.Eddy Van Haerens, 3.Etienne Vanderhelst, 4.Guido Van Sweevelt, 5.Jozef Jacobs, 6.Willem Peeters, 7.Jan Aling (Nl), 8.Marc Dierckx, 9. Ludo Vanderlinden, 10.André Delcroix, 11.Walter Naegels, 12.Jan Krekels (Nl), 13.Richard Buckaki, 14. Eric Leman, 15.Alfons De Bal. Als bekende namen vonden we nog Staf Van Roosbroeck als 18de, Vic Van Schil 20ste, Ludo Peeters 25ste, en Frans Verbeeck als 30ste.
Vervolgt.
Foto’s : -Eddy in de trui van Flandria-Velda-Latina. -Het ijzersterke triumviraat Maertens-Pollentier-Demeyer. -De Grote Prijs van Mechelen : Eddy Van Hoof snelste van 110 vertrekkers. -Felicitaties van de burgemeester van Mechelen Jos Vanroy. -Nogmaals met de Mechelse burgemeester en de schepen van sport Jean Van der Sande.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
Op 15 november 1975 huwde Eddy -hij was 23- te Leest met zijn 20-jarige dorpsgenote Erna Robberechts (°Mechelen, 1/8/1955), dochter van de landbouwer-melkhandelaar Alfons “Fokke” Jan Robberechts en van Louisa Verbruggen uit de Juniorslaan te Leest.
Eddy en Erna waren toen reeds vijf jaar samen. Op hun bruiloftsfeest waren, buiten Staf Van Cauter, geen renners aanwezig. Wel tegenwoordig waren de bestuursleden van de Jetse Sportvrienden en het Vliegend Wiel.
De eerste vier jaar van hun huwelijk woonden Eddy en Erna in bij haar ouders. Ze betrokken er de eerste verdieping. Toen ze in de Vinkstraat een perceel bouwgrond hadden aangekocht heeft vader Fokke daar met hun hulp een knusse en comfortabele woning opgetrokken.
1976
In 1976 kwam hij uit voor Zoppas-Splendor-Sinalco, met als kopman Eric Leman. Althans dat was de bedoeling. Ploegleider was Ton Vissers en adjunct-ploegleider was Robert Lauwers.
Op de ploegvoorstelling werden volgende renners naar voor geschoven : Paul Aerts, Georges Barras, Raphaël Constant, Ronny De Bisschop, Dieudonné Depireux, Christian Dubois, Gerard Harings, Eric Leman, Freddy Libouton, Jacques Martin, Francis Moreels, Willy Scheers, Norbert Seeuws, Eddy Van Hoof en Ronny Vanmarcke.
Niet lang nadien werd de ploeg echter opgedoekt. Geen faillissement zoals bij M.I.C. maar onoverkomelijke problemen bij de ploegleiding en Eddy zat het hele jaar zonder werkgever. Gelukkig kon hij terugvallen op zijn oude jeugdploeg de Jetse Sportvrienden die hem bleef doorbetalen.
Eddy koerste heel dat seizoen verder als individueel in een trui van de club uit Jette. Hij moest dus alleen opboksen tegen tientallen grote en goed georganiseerde wielerploegen. Vanuit dit perspectief heeft hij met onderstaande ereplaatsen nog een prachtig parcours afgelegd :
-20/3/1976 Harelbeke-Poperinge-Harelbeke : 14de.
-11/5/1976 Lutlommel : 8ste.
-6/6/1976 Ganshoren : 5de.
-8/6/1976 Ninove : 9de.
-16/6/1976 Zwijndrecht : 8ste.
-1/8/1976 Lede : 10de.
-13/8/1976 Oud-Turnhout : 6de.
-15/8/1976 De Pinte : 4de.
-19/8/1976 Heindonk : 4de.
-23/8/1976 Geetbets : 7de.
-25/8/1976 Druivenkoers Overijse : 11de.
-20/9/1976 Ekeren : 2de.
In de wielerstatistieken staan deze resultaten vermeld bij Zoppas–Splendor-Sinalco evenals de overwinningen van Eric Leman (Roeselare, Deinze en Ruiselede) en Willy Scheers ( Ninove, Mortsel en Tienen).
Vervolgt.
Foto’s : -Huwelijksfoto van het jonge paar. -Hun bruiloftsmenu. -Twee maal Staf Van Cauter. Samen met Louis Verreydt, Gustaaf Hermans en Ludo Van der Linden werd hij in 1971 in Mendrisio wereldkampioen in de 100 km ploegentijdrit.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
In de wielersportjournalistiek staat Merckx met 525 gewonnen wedstrijden als de beste wielrenner aller tijden te boek. Het Franse tijdschrift Vélo betitelde hem in het jaar 2000 als “de grootste ooit in het wielrennen”. In 1975, op 30-jarige leeftijd, was hij volgens sommigen wat over zijn hoogtepunt heen, maar hij schreef toch de klassiekers Luik-Bastenaken-Luik, de Ronde Van Vlaanderen, de Amstel Gold Race en Milaan-Sanremo op zijn erelijst. Bovendien won hij dat jaar ook de Pernod Super Prestige en o.a. twee ritten in de Ronde van Frankrijk. Daar kunnen de renners van tegenwoordig maar van dromen.
Op training trakteerde hij vaak op koffiekoeken vertelde mijn neef en soms liet hij zijn ploeg halt houden bij een café waar hij iedereen vergastte op één of meer donkere trappisten… “De Panny zou dat glas vroeger uit mijn handen geslagen hebben,” grinnikte Eddy. Maar verder waren die trainingen keihard en de onervaren Eddy wou niet onderdoen voor Merckx en zijn superknechten en in die periode heeft hij zich vaak geforceerd en overbelast.
Overigens was zijn seizoen bij Molteni slecht gestart. In één van zijn eerste wedstrijden, de Omloop van het Volk, betwist op 1 maart 1975, kwam hij zwaar ten val en liep een hersenschudding op. Het was een magere troost dat zijn ploegmaat Bruyère de koers won.
In de blog “Le Cyclisme Belge” vonden we van Eddy volgende uitslagen terug : -24/4/1975 Brussel-Bever : 12de. -7/6/1975 Omloop Schelde-Durme-Hamme : 3de. -18/6/1975 : Rebecq-Rognon : 10de. -22/6/1975 Nationaal Kampioenschap Mettet : 33ste. -24/6/1975 Zomergem : 8ste. -3/7/1975 Heusden-Zolder : 8ste. -15/7/1975 Vilvoorde-Houtem : 6de. -19/7/1975 Omloop van het Zuidwesten (Hulste-Ingelmunster) : 3de. -24/7/1975 Mechelen : 6de. -29/7/1975 Scheldeprijs Schoten : 31ste. -5/8/1975 Willebroek : 4de. -15/8/1975 Omloop van de Zennevallei Dworp : 20ste.
Zeker niet slecht voor iemand die volledig ten dienste stond van de kopmannen van de toenmalige beste ploeg van de wereld.
Molteni haalde dat jaar de Wereldbeker voor ploegen binnen. Voor Eddy betekende dit de tweede “plak” na zijn medaille van het jaar voordien.
Vervolgt.
Foto’s : -De ploeg die de Wereldbeker won en de medaille die elke renner van het team behaalde. -Links Eddy Van Hoof in het spoor van zijn kopman in de ploegentijdrit van de Ronde van de Middellandse Zee. -Klein Brabant-Vaartland van 1 augustus 1975 : Beroepsrenners te Tisselt. Eddy Van Hoof (rechts) wordt in de millimeterspurt net verslagen door K. Loysch. Uiterst links Sint-Amandsenaar Francois Kerremans, midden spurt streekrenner Arthur Van de Vijver. Volgens “Cycling Archives” werd de wedstrijd gewonnen door André Delcroix.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
1975.
Eddy heeft niet lang naar werk en een nieuw merk moeten zoeken. Tijdens een trainingstocht met Ward Janssens, Jos De Schoenmaeker en Jos Huysmans, drie streekgenoten en helpers van Eddy Merckx bij Molteni, kwam deze laatste hun groepje vervoegen. De twee Eddy’s raakten aan de praat en de kannibaal nodigde de Leestenaar uit bij hem thuis in Kraainem. Daar kreeg Eddy een contract voorgeschoteld om voor Molteni te rijden. “Mag dat zomaar van Molteni ?” vroeg Eddy Van Hoof zich luidop af. “Zonder probleem, wie denk je dat Molteni is ?” lachte Merckx. Onderwijl nam de 3-jarige Axel Merckx Van Hoof’s voet voor een schommelpaard en amuseerde zich te pletter. Eddy tekende het contract en kreeg van de kopman van Molteni een volledige koersuitrusting inclusief racefiets. Bij zijn terugkomst thuis schrok zijn vader zich haast een ongeluk toen hij zijn zoon daar zag staan in een volledige outfit van Molteni…
“De Band” : “Wie onlangs ‘Sporttribune’ gevolgd heeft, kon maar alleen concluderen dat het voor vele renners een uitzichtloze toestand geworden is. Velen vinden geen plaats meer bij de ene of de andere groep of merk, anderen beklagen zich over de onderbetaalde te leveren prestaties, t.t.z. mindere prestaties en het driedubbel als te betalen vergoeding en dan nog anderen komen er resoluut voor uit dat allerlei middeltjes worden gebruikt om opgepept te worden enz. Er was dus misnoegen vast te stellen, en er zijn er dan ook die eenvoudig de fiets aan de haak gehangen hebben, ofwel zinnens zijn er mee te stoppen. Het is dan ook verheugend te mogen vaststellen dat Eddy Van Hoof niet op het gladde ijs is terecht gekomen, maar opgenomen werd in de ploeg Molteni, met kopman Eddy Merckx. Wat bewijst zulks : eenvoudig dat diegenen die wel negatieve kritiek wisten uit te brengen op zijn prestaties –ten onrechte trouwens- de domper op hun neus krijgen, en anderzijds dat zijn verrichtingen naar waarde worden geschat. Terloops moge aangestipt, dat reeds verschillende Leestenaren aan wielrennen hebben gedaan, maar het zware labeur niet hebben kunnen blijven torsen en stopten. Het is in feite de eerste Leestse wielrenner die de respectievelijke categorieën heeft doorlopen, steeds met dezelfde betrachting ‘volhouden en niet versagen’, en die wil wordt thans bekroond. Dit feit zal met zich brengen dat de esbattementen nu meer naar buiten uit zullen kunnen gevolgd worden. Wij sturen langs deze weg aan Eddy Van Hoof onze beste wensen voor het bereikte resultaat, en daarbij een mooie toekomst.”
Het Laatste Nieuws :
Eddy Van Hoof de oefenmaat van de “Patron”.
"Uiteindelijk bestaat de Molteni-ploeg uit zestien renners. Benevens Herman Beyssens werd ook nog de 23-jarige Eddy Van Hoof aangeworven. Hij is afkomstig uit Leest. Hij stapte verleden jaar over naar de profs, reed voor Mic, tekende ook voor dit merk dat ondertussen van het toneel verdween. Hij werd door Merckx opgevist. De jonge man uit het Mechelse is met de slag gepromoveerd tot oefenmaat van Eddy de patron. Iedere morgen komt hij aan te Kampenhout-Sas waar Merckx, De Schoenmaecker, Rottiers, Janssens, Huysmans en de jonge Van Hoof afspraak hebben voor een trip, die nu al tot 120 km loopt.”
De Molteni-ploeg uit 1975 bestond uit : Jean-Pierre Berckmans, Herman Beyssens, Joseph Bruyere, Christian De Buyscher, Ludo Delcroix, Jos De Schoenmaecker, Jozef Huysmans, Ward Janssens, Marc Lievens, Eddy Merckx, Frans Mintjens, Karel Rottiers, Jos Spruyt, Eddy Van Hoof, Frans Van Looy en Victor Van Schil.
Vervolgt.
Foto’s : -De drie aanwinsten van Eddy Merckx in 1975 :Eddy Van Hoof, Herman Beyssens en Frans Van Looy. -Eddy in de kleuren van Molteni. -De Molteni’s klaar voor de start van het seizoen 1975. Van links naar rechts : Bruyère, Delcroix, Rottiers, Beyssens, Mintjens, Van Hoof (achteraan), baas Molteni,Merckx, Spruyt, Berckmans, Huysmans, Lievens en sportdirecteur Lelangue. -Persvoorstelling Moleni-ploeg 1975. Uiterst links Eddy Van Hoof.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
Dhr Asselbergh van M.I.C. ontving de wereldbeker Intermerken.
M.I.C.-de Gribaldy-Ludo
De jaren zeventig waren op het gebied van sponsoring in de wielersport duistere jaren. Verschillende “spookploegen” zagen het licht, renners werden niet of niet meer betaald, louche figuren zwaaiden met mooie beloften …en de renners waren er de dupe van. De eerste profploeg van Eddy paste in dat plaatje…
Het verhaal van de M.I.C.-Ludo-de Gribaldy-ploeg begon eigenlijk al in 1972 met het ontstaan van de ploeg Rokado van de Duitse miljonair Robert Kahl. Op het eind van 1973 waren daar zoveel problemen met de betalingen dat de meeste renners een uitweg zochten. Op 8 november 1973 werd door de heren P.A. Verelst en E. Asselbergh van Management And Investment Consultants (M.I.C.) uit Brasschaat, dhr Ludo Huygens van de rijwielfabriek Ludo uit Melsbroek, Florent Van Vaerenbergh en de managers Ton Vissers en Firmin Verhelst in het kasteel van Brasschaat de ploeg M.I.C. voorgesteld. De basis zou bestaan uit de renners Herman Van Springel, André Dierckx, Georges Pintens, Eric Leman en Staf Van Roosbroeck uit de vroegere Rokado-stal en de ploeg zou worden aangevuld met Belgische, Nederlandse en Franse of Zwitserse renners en in 1974 deelnemen aan alle binnenlandse en buitenlandse klassiekers en aan enkele ronden.
Op 11 februari 1974 werd de ploeg M.I.C.-de Gribaldy-Ludo officieel voorgesteld in Leuven. Burggraaf Jean de Gribaldy had zich bij de andere sponsors gevoegd. De nieuwe ploeg ging een engagement aan voor drie jaar, de renners konden op hun beide oren slapen. De ploeg was initieel opgebouwd uit 21 renners en volgens Van Vaerenbergh bestaande uit een stel echte vrienden. Er werden drie renners aangeduid die extra bescherming kregen nl. Herman Van Springel, Georges Pintens en Eric Leman. Staf Van Roosbroeck zou het geheime wapen van de ploeg worden. Die 21 waren : Dirk Baert, Yvan Benaets, Alfons De Bal, Adolf Huysmans, Roger Jochmans, Eric Leman, Freddy Libouton, Roger Loysch, Georges Pintens, Christian Rieu (Fr), José Sersté, Noël Vanclooster, Jan Van de Wiele, Jos Van Olmen, Ronny Vanmarcke, Staf Van Roosbroeck, Herman Van Springel, Theo Verschueren, Herman Vrijders, Wilfried Wesemael en Gilbert Wuytack. Kwamen er later op het jaar bij : Ronny Assez op 22 februari, de Luxemburger Erny Kirchen op 1 maart, Raf Constant en Eddy Van Hoof op 9 augustus, Luc Leman (broer van Eric) op 2 september en Serge Van Daele in september. De Portugezen José Freitas Martins, Joaquim Pereira de Andrade (Vuelta) en Herculano Ferreira de Oliveira (Ronde van Frankrijk) reden in 1974 ook even voor de ploeg als gastrenner. Van Vissers en Driessens was er op dat moment geen spoor meer. Evenmin van André Dierckx, hij ging over naar Merlin Plage-Flandria-Shimano. De ploeg zou in 1974 drieënveertig overwinningen op de weg behalen en twee kampioenschappen op de piste.
In nr. 33 van 19 september 1974 schreef “Wielersport” dat Herman Van Springel, die voor Flandria zou getekend hebben, Ronny Vanmarcke, Roger Loysch en Gilbert Wuytack alsook Florent Van Vaerenbergh werden ontslagen en dat 15 renners, waaronder Eddy Van Hoof een contract voor 1975 zouden aangeboden krijgen. De heer Asselbergh hoopte ook Eddy Merckx en zes ploegmaten in te lijven. Er waren geruchten dat Molteni de wielersport zou verlaten maar die bleken vals. Op 25 oktober 1974 bevestigde Asselbergh in een persmededeling dat de M.I.C.-ploeg zou blijven bestaan. Het winnen van de wereldbeker intermerken zou hebben bijgedragen tot deze beslissing. Florent Van Vaerenbergh stuurde onmiddellijk een eigen persmededeling de wereld in waarin hij stelde dat de directie van M.I.C. de financiële verantwoordelijke was van de wielergroep en dat de meerderheid van de renners al sedert maanden niet meer betaald was. Het werd een kluwen van jewelste met steeds maar nieuwe beloften en toen Asselbergh in december, enkele uren nadat hij voor M.I.C. de wereldbeker intermerken had ontvangen en zijn ploeg voor 1975 had voorgesteld ontplofte de bom. Via het agentschap Belga maakte hij bekend dat de ploeg M.I.C.-Carlos voor 1975 ontbonden werd. Eind van het verhaal : alle renners konden weer op zoek gaan naar een andere ploeg. Achteraf is gebleken dat sommige renners tijdens het seizoen 1974 slechts drie maanden loon hadden ontvangen. Volgens Herman Van Springel kreeg hij tien jaar later nog 130.000 Bfr. (Zie het boek : Herman Vanspringel door Robert Janssens p. 63).
Eddy Van Hoof werd steeds tijdig en correct betaald en hij vernam het faillissement daags na de prijsuitreiking via de radio. Wat er verder van de heren P.A. Verelst en Edw. Asselbergh is geworden is mij niet bekend. Evenmin hoe en wanneer uiteindelijk de firma M.I.C. in vereffening is gegaan. Jean de Gribaldy bleef nog jaren in het wielerpeloton en overleed tenslotte op 02/01/1987 in Voray-sur-l’Ognon. Fietsen Ludo werden verder geproduceerd tot het jaar 2000. In dat jaar werd de Granville-lijn gelanceerd. (Uit “Mijmeringen en Nostalgie over het Wielrennen van toen en nu” “M.I.C.-Ludo-de Gribaldy of hoe je de Wereldbeker wint zonder te betalen.”)
