Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
Op 15 november 1975 huwde Eddy -hij was 23- te Leest met zijn 20-jarige dorpsgenote Erna Robberechts (°Mechelen, 1/8/1955), dochter van de landbouwer-melkhandelaar Alfons “Fokke” Jan Robberechts en van Louisa Verbruggen uit de Juniorslaan te Leest.
Eddy en Erna waren toen reeds vijf jaar samen. Op hun bruiloftsfeest waren, buiten Staf Van Cauter, geen renners aanwezig. Wel tegenwoordig waren de bestuursleden van de Jetse Sportvrienden en het Vliegend Wiel.
De eerste vier jaar van hun huwelijk woonden Eddy en Erna in bij haar ouders. Ze betrokken er de eerste verdieping. Toen ze in de Vinkstraat een perceel bouwgrond hadden aangekocht heeft vader Fokke daar met hun hulp een knusse en comfortabele woning opgetrokken.
1976
In 1976 kwam hij uit voor Zoppas-Splendor-Sinalco, met als kopman Eric Leman. Althans dat was de bedoeling. Ploegleider was Ton Vissers en adjunct-ploegleider was Robert Lauwers.
Op de ploegvoorstelling werden volgende renners naar voor geschoven : Paul Aerts, Georges Barras, Raphaël Constant, Ronny De Bisschop, Dieudonné Depireux, Christian Dubois, Gerard Harings, Eric Leman, Freddy Libouton, Jacques Martin, Francis Moreels, Willy Scheers, Norbert Seeuws, Eddy Van Hoof en Ronny Vanmarcke.
Niet lang nadien werd de ploeg echter opgedoekt. Geen faillissement zoals bij M.I.C. maar onoverkomelijke problemen bij de ploegleiding en Eddy zat het hele jaar zonder werkgever. Gelukkig kon hij terugvallen op zijn oude jeugdploeg de Jetse Sportvrienden die hem bleef doorbetalen.
Eddy koerste heel dat seizoen verder als individueel in een trui van de club uit Jette. Hij moest dus alleen opboksen tegen tientallen grote en goed georganiseerde wielerploegen. Vanuit dit perspectief heeft hij met onderstaande ereplaatsen nog een prachtig parcours afgelegd :
-20/3/1976 Harelbeke-Poperinge-Harelbeke : 14de.
-11/5/1976 Lutlommel : 8ste.
-6/6/1976 Ganshoren : 5de.
-8/6/1976 Ninove : 9de.
-16/6/1976 Zwijndrecht : 8ste.
-1/8/1976 Lede : 10de.
-13/8/1976 Oud-Turnhout : 6de.
-15/8/1976 De Pinte : 4de.
-19/8/1976 Heindonk : 4de.
-23/8/1976 Geetbets : 7de.
-25/8/1976 Druivenkoers Overijse : 11de.
-20/9/1976 Ekeren : 2de.
In de wielerstatistieken staan deze resultaten vermeld bij Zoppas–Splendor-Sinalco evenals de overwinningen van Eric Leman (Roeselare, Deinze en Ruiselede) en Willy Scheers ( Ninove, Mortsel en Tienen).
Vervolgt.
Foto’s : -Huwelijksfoto van het jonge paar. -Hun bruiloftsmenu. -Twee maal Staf Van Cauter. Samen met Louis Verreydt, Gustaaf Hermans en Ludo Van der Linden werd hij in 1971 in Mendrisio wereldkampioen in de 100 km ploegentijdrit.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
In de wielersportjournalistiek staat Merckx met 525 gewonnen wedstrijden als de beste wielrenner aller tijden te boek. Het Franse tijdschrift Vélo betitelde hem in het jaar 2000 als “de grootste ooit in het wielrennen”. In 1975, op 30-jarige leeftijd, was hij volgens sommigen wat over zijn hoogtepunt heen, maar hij schreef toch de klassiekers Luik-Bastenaken-Luik, de Ronde Van Vlaanderen, de Amstel Gold Race en Milaan-Sanremo op zijn erelijst. Bovendien won hij dat jaar ook de Pernod Super Prestige en o.a. twee ritten in de Ronde van Frankrijk. Daar kunnen de renners van tegenwoordig maar van dromen.
Op training trakteerde hij vaak op koffiekoeken vertelde mijn neef en soms liet hij zijn ploeg halt houden bij een café waar hij iedereen vergastte op één of meer donkere trappisten… “De Panny zou dat glas vroeger uit mijn handen geslagen hebben,” grinnikte Eddy. Maar verder waren die trainingen keihard en de onervaren Eddy wou niet onderdoen voor Merckx en zijn superknechten en in die periode heeft hij zich vaak geforceerd en overbelast.
Overigens was zijn seizoen bij Molteni slecht gestart. In één van zijn eerste wedstrijden, de Omloop van het Volk, betwist op 1 maart 1975, kwam hij zwaar ten val en liep een hersenschudding op. Het was een magere troost dat zijn ploegmaat Bruyère de koers won.
In de blog “Le Cyclisme Belge” vonden we van Eddy volgende uitslagen terug : -24/4/1975 Brussel-Bever : 12de. -7/6/1975 Omloop Schelde-Durme-Hamme : 3de. -18/6/1975 : Rebecq-Rognon : 10de. -22/6/1975 Nationaal Kampioenschap Mettet : 33ste. -24/6/1975 Zomergem : 8ste. -3/7/1975 Heusden-Zolder : 8ste. -15/7/1975 Vilvoorde-Houtem : 6de. -19/7/1975 Omloop van het Zuidwesten (Hulste-Ingelmunster) : 3de. -24/7/1975 Mechelen : 6de. -29/7/1975 Scheldeprijs Schoten : 31ste. -5/8/1975 Willebroek : 4de. -15/8/1975 Omloop van de Zennevallei Dworp : 20ste.
Zeker niet slecht voor iemand die volledig ten dienste stond van de kopmannen van de toenmalige beste ploeg van de wereld.
Molteni haalde dat jaar de Wereldbeker voor ploegen binnen. Voor Eddy betekende dit de tweede “plak” na zijn medaille van het jaar voordien.
Vervolgt.
Foto’s : -De ploeg die de Wereldbeker won en de medaille die elke renner van het team behaalde. -Links Eddy Van Hoof in het spoor van zijn kopman in de ploegentijdrit van de Ronde van de Middellandse Zee. -Klein Brabant-Vaartland van 1 augustus 1975 : Beroepsrenners te Tisselt. Eddy Van Hoof (rechts) wordt in de millimeterspurt net verslagen door K. Loysch. Uiterst links Sint-Amandsenaar Francois Kerremans, midden spurt streekrenner Arthur Van de Vijver. Volgens “Cycling Archives” werd de wedstrijd gewonnen door André Delcroix.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
1975.
Eddy heeft niet lang naar werk en een nieuw merk moeten zoeken. Tijdens een trainingstocht met Ward Janssens, Jos De Schoenmaeker en Jos Huysmans, drie streekgenoten en helpers van Eddy Merckx bij Molteni, kwam deze laatste hun groepje vervoegen. De twee Eddy’s raakten aan de praat en de kannibaal nodigde de Leestenaar uit bij hem thuis in Kraainem. Daar kreeg Eddy een contract voorgeschoteld om voor Molteni te rijden. “Mag dat zomaar van Molteni ?” vroeg Eddy Van Hoof zich luidop af. “Zonder probleem, wie denk je dat Molteni is ?” lachte Merckx. Onderwijl nam de 3-jarige Axel Merckx Van Hoof’s voet voor een schommelpaard en amuseerde zich te pletter. Eddy tekende het contract en kreeg van de kopman van Molteni een volledige koersuitrusting inclusief racefiets. Bij zijn terugkomst thuis schrok zijn vader zich haast een ongeluk toen hij zijn zoon daar zag staan in een volledige outfit van Molteni…
“De Band” : “Wie onlangs ‘Sporttribune’ gevolgd heeft, kon maar alleen concluderen dat het voor vele renners een uitzichtloze toestand geworden is. Velen vinden geen plaats meer bij de ene of de andere groep of merk, anderen beklagen zich over de onderbetaalde te leveren prestaties, t.t.z. mindere prestaties en het driedubbel als te betalen vergoeding en dan nog anderen komen er resoluut voor uit dat allerlei middeltjes worden gebruikt om opgepept te worden enz. Er was dus misnoegen vast te stellen, en er zijn er dan ook die eenvoudig de fiets aan de haak gehangen hebben, ofwel zinnens zijn er mee te stoppen. Het is dan ook verheugend te mogen vaststellen dat Eddy Van Hoof niet op het gladde ijs is terecht gekomen, maar opgenomen werd in de ploeg Molteni, met kopman Eddy Merckx. Wat bewijst zulks : eenvoudig dat diegenen die wel negatieve kritiek wisten uit te brengen op zijn prestaties –ten onrechte trouwens- de domper op hun neus krijgen, en anderzijds dat zijn verrichtingen naar waarde worden geschat. Terloops moge aangestipt, dat reeds verschillende Leestenaren aan wielrennen hebben gedaan, maar het zware labeur niet hebben kunnen blijven torsen en stopten. Het is in feite de eerste Leestse wielrenner die de respectievelijke categorieën heeft doorlopen, steeds met dezelfde betrachting ‘volhouden en niet versagen’, en die wil wordt thans bekroond. Dit feit zal met zich brengen dat de esbattementen nu meer naar buiten uit zullen kunnen gevolgd worden. Wij sturen langs deze weg aan Eddy Van Hoof onze beste wensen voor het bereikte resultaat, en daarbij een mooie toekomst.”
Het Laatste Nieuws :
Eddy Van Hoof de oefenmaat van de “Patron”.
"Uiteindelijk bestaat de Molteni-ploeg uit zestien renners. Benevens Herman Beyssens werd ook nog de 23-jarige Eddy Van Hoof aangeworven. Hij is afkomstig uit Leest. Hij stapte verleden jaar over naar de profs, reed voor Mic, tekende ook voor dit merk dat ondertussen van het toneel verdween. Hij werd door Merckx opgevist. De jonge man uit het Mechelse is met de slag gepromoveerd tot oefenmaat van Eddy de patron. Iedere morgen komt hij aan te Kampenhout-Sas waar Merckx, De Schoenmaecker, Rottiers, Janssens, Huysmans en de jonge Van Hoof afspraak hebben voor een trip, die nu al tot 120 km loopt.”
De Molteni-ploeg uit 1975 bestond uit : Jean-Pierre Berckmans, Herman Beyssens, Joseph Bruyere, Christian De Buyscher, Ludo Delcroix, Jos De Schoenmaecker, Jozef Huysmans, Ward Janssens, Marc Lievens, Eddy Merckx, Frans Mintjens, Karel Rottiers, Jos Spruyt, Eddy Van Hoof, Frans Van Looy en Victor Van Schil.
Vervolgt.
Foto’s : -De drie aanwinsten van Eddy Merckx in 1975 :Eddy Van Hoof, Herman Beyssens en Frans Van Looy. -Eddy in de kleuren van Molteni. -De Molteni’s klaar voor de start van het seizoen 1975. Van links naar rechts : Bruyère, Delcroix, Rottiers, Beyssens, Mintjens, Van Hoof (achteraan), baas Molteni,Merckx, Spruyt, Berckmans, Huysmans, Lievens en sportdirecteur Lelangue. -Persvoorstelling Moleni-ploeg 1975. Uiterst links Eddy Van Hoof.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
Dhr Asselbergh van M.I.C. ontving de wereldbeker Intermerken.
M.I.C.-de Gribaldy-Ludo
De jaren zeventig waren op het gebied van sponsoring in de wielersport duistere jaren. Verschillende “spookploegen” zagen het licht, renners werden niet of niet meer betaald, louche figuren zwaaiden met mooie beloften …en de renners waren er de dupe van. De eerste profploeg van Eddy paste in dat plaatje…
Het verhaal van de M.I.C.-Ludo-de Gribaldy-ploeg begon eigenlijk al in 1972 met het ontstaan van de ploeg Rokado van de Duitse miljonair Robert Kahl. Op het eind van 1973 waren daar zoveel problemen met de betalingen dat de meeste renners een uitweg zochten. Op 8 november 1973 werd door de heren P.A. Verelst en E. Asselbergh van Management And Investment Consultants (M.I.C.) uit Brasschaat, dhr Ludo Huygens van de rijwielfabriek Ludo uit Melsbroek, Florent Van Vaerenbergh en de managers Ton Vissers en Firmin Verhelst in het kasteel van Brasschaat de ploeg M.I.C. voorgesteld. De basis zou bestaan uit de renners Herman Van Springel, André Dierckx, Georges Pintens, Eric Leman en Staf Van Roosbroeck uit de vroegere Rokado-stal en de ploeg zou worden aangevuld met Belgische, Nederlandse en Franse of Zwitserse renners en in 1974 deelnemen aan alle binnenlandse en buitenlandse klassiekers en aan enkele ronden.
Op 11 februari 1974 werd de ploeg M.I.C.-de Gribaldy-Ludo officieel voorgesteld in Leuven. Burggraaf Jean de Gribaldy had zich bij de andere sponsors gevoegd. De nieuwe ploeg ging een engagement aan voor drie jaar, de renners konden op hun beide oren slapen. De ploeg was initieel opgebouwd uit 21 renners en volgens Van Vaerenbergh bestaande uit een stel echte vrienden. Er werden drie renners aangeduid die extra bescherming kregen nl. Herman Van Springel, Georges Pintens en Eric Leman. Staf Van Roosbroeck zou het geheime wapen van de ploeg worden. Die 21 waren : Dirk Baert, Yvan Benaets, Alfons De Bal, Adolf Huysmans, Roger Jochmans, Eric Leman, Freddy Libouton, Roger Loysch, Georges Pintens, Christian Rieu (Fr), José Sersté, Noël Vanclooster, Jan Van de Wiele, Jos Van Olmen, Ronny Vanmarcke, Staf Van Roosbroeck, Herman Van Springel, Theo Verschueren, Herman Vrijders, Wilfried Wesemael en Gilbert Wuytack. Kwamen er later op het jaar bij : Ronny Assez op 22 februari, de Luxemburger Erny Kirchen op 1 maart, Raf Constant en Eddy Van Hoof op 9 augustus, Luc Leman (broer van Eric) op 2 september en Serge Van Daele in september. De Portugezen José Freitas Martins, Joaquim Pereira de Andrade (Vuelta) en Herculano Ferreira de Oliveira (Ronde van Frankrijk) reden in 1974 ook even voor de ploeg als gastrenner. Van Vissers en Driessens was er op dat moment geen spoor meer. Evenmin van André Dierckx, hij ging over naar Merlin Plage-Flandria-Shimano. De ploeg zou in 1974 drieënveertig overwinningen op de weg behalen en twee kampioenschappen op de piste.
In nr. 33 van 19 september 1974 schreef “Wielersport” dat Herman Van Springel, die voor Flandria zou getekend hebben, Ronny Vanmarcke, Roger Loysch en Gilbert Wuytack alsook Florent Van Vaerenbergh werden ontslagen en dat 15 renners, waaronder Eddy Van Hoof een contract voor 1975 zouden aangeboden krijgen. De heer Asselbergh hoopte ook Eddy Merckx en zes ploegmaten in te lijven. Er waren geruchten dat Molteni de wielersport zou verlaten maar die bleken vals. Op 25 oktober 1974 bevestigde Asselbergh in een persmededeling dat de M.I.C.-ploeg zou blijven bestaan. Het winnen van de wereldbeker intermerken zou hebben bijgedragen tot deze beslissing. Florent Van Vaerenbergh stuurde onmiddellijk een eigen persmededeling de wereld in waarin hij stelde dat de directie van M.I.C. de financiële verantwoordelijke was van de wielergroep en dat de meerderheid van de renners al sedert maanden niet meer betaald was. Het werd een kluwen van jewelste met steeds maar nieuwe beloften en toen Asselbergh in december, enkele uren nadat hij voor M.I.C. de wereldbeker intermerken had ontvangen en zijn ploeg voor 1975 had voorgesteld ontplofte de bom. Via het agentschap Belga maakte hij bekend dat de ploeg M.I.C.-Carlos voor 1975 ontbonden werd. Eind van het verhaal : alle renners konden weer op zoek gaan naar een andere ploeg. Achteraf is gebleken dat sommige renners tijdens het seizoen 1974 slechts drie maanden loon hadden ontvangen. Volgens Herman Van Springel kreeg hij tien jaar later nog 130.000 Bfr. (Zie het boek : Herman Vanspringel door Robert Janssens p. 63).
Eddy Van Hoof werd steeds tijdig en correct betaald en hij vernam het faillissement daags na de prijsuitreiking via de radio. Wat er verder van de heren P.A. Verelst en Edw. Asselbergh is geworden is mij niet bekend. Evenmin hoe en wanneer uiteindelijk de firma M.I.C. in vereffening is gegaan. Jean de Gribaldy bleef nog jaren in het wielerpeloton en overleed tenslotte op 02/01/1987 in Voray-sur-l’Ognon. Fietsen Ludo werden verder geproduceerd tot het jaar 2000. In dat jaar werd de Granville-lijn gelanceerd. (Uit “Mijmeringen en Nostalgie over het Wielrennen van toen en nu” “M.I.C.-Ludo-de Gribaldy of hoe je de Wereldbeker wint zonder te betalen.”)
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
Beroepsrenner
Na zijn overwinning in Ternat van 8 augustus 1974 debuteerde Eddy de week nadien bij de beroepsrenners in de “Leeuwse Pijl”. Hij had een contract getekend bij het M.I.C. – De Gribaldy – LUDO van sportdirecteur Florent Vanvaerenbergh. Deze ploeg telde toen 29 profs met daarbij gerenommeerde namen als Herman Van Springel, Eric Leman, Georges Pintens, Ronny Van Marcke, Gustaaf Van Roosbroeck, Herman Vrijders, Wilfried Wesemael en Fons De Bal. Speerpunt was Herman Van Springel die dat jaar o.a. de Brabantse Pijl en Bordeaux-Parijs op zijn palmares zou schrijven.
In die tijd was er nog geen sprake van een georganiseerde jeugdopleiding. Er waren nog geen wielerscholen waar jongeren de basisaspecten van het wielrennen onder de knie kregen, laat staan dat er sprake was van Topsport Vlaanderen de leerschool en vaak de springplank voor jonge Vlaamse renners. Eddy werd voor de leeuwen gesmeten en keek zijn ogen uit. De wereld van het professioneel wielrennen was niet vergelijkbaar met die van de amateurs. Hij observeerde en leerde. Zo reed hij eens lek in een semi-klassieker en op zijn jacht naar het peloton passeerde hij de wagen van zijn ploegleider Florent Vanvaerenbergh. “Arm omhoog !” riep die Eddy toe waarop deze laatste hem niet begrijpend aankeek. “Arm omhoog !” herhaalde Vanvaerenbergh. Eddy had nog steeds geen idee waarom hij zijn arm in de hoogte moest steken. “Arm omhoog !” brulde de sportdirecteur voor de derde maal, waarop Eddy schoorvoetend zijn arm optilde. Vanvaerenbergh greep Eddy’s fiets bij het zadel en duwde het gaspedaal van zijn wagen in waarop Eddy ’s snelheid met 20 km per uur opgedreven werd….Tegenwoordig passen ze een variant van dit truckje toe bij de bevoorrading met drinkbussen…”bidon collé”…
Zijn eerste profkoers gereden in St. Pieters Leeuw waarin hij meteen kennis maakte met de fine fleur van het Belgisch proflegioen ging niet onopgemerkt voorbij. In een krant van dinsdag 13 augustus vonden we daarvan een verslag terug :
Dure sterrenners schoten “Leeuwse Pijl” in de roos.
“Heeft de zesde uitgave van de “Leeuwse Pijl” voor beroepsrenners, ingevolge de dreigende loodgrijze hemel tijdens de vroege namiddag, geen record gebracht wat betrof de publieke belangstelling, die niettemin groot was, dan dient het gezegd dat de afwezigen groot ongelijk hebben gehad. Zij hebben immers de droomfinale gemist, opgevoerd door een dozijn vedetten, die we nog eens in de volgorde van de uitslag vernoemen om te onderstrepen dat werkelijk de elite er zich heeft mee bemoeid om de “Zesde Leeuwse Pijl” uit sportief oogpunt tot een nooit bereikte top te verheffen : 1.Michel Pollentier, 2.André Dierickx, 3.Freddy Maertens, 4.Roger De Vlaeminck, 5. Eddy Merckx, 6. Willy Teirlinck, 7. Roger Swerts, 11.Marc De Meyer, 12. Jos Huysmans…
Puik debuut van Eddy Van Hoof
Eddy Van Hoof, die ons donderdag na zijn zege te Ternat zijn overgang naar de profs had aangekondigd, zagen we in de “Leeuwse Pijl” weer. De Leestenaar heeft zich bij zijn debuut zelfs dadelijk in de kijker gefietst bij Florent Van Vaerenberg. Hij won immers na een krachtenslopende rit van 185 km de spurt van de achtervolgers, die zich twee minuten na de “supers” aanboden…” (K.D.C.)
Naast deze 13de plaats in de “Leeuwse Pijl” werd hij dat eerste profjaar 12de in de Omloop van de Zennevallei te Dworp, behaalde ereplaatsen in zijn eerste ronde van Mallorca (o.a. 4de in de vijfde rit), werd 18de in de Dr. Tristaertprijs te Zottegem, 6de in Mortsel, 69ste in Parijs-Tours, 14de in de Sluitingsprijs Putte-Kapelle en 22ste in de Ronde van Piemonte. In deze laatste koers was hij, samen met de toenmalige wereldkampioen Felice Gimondi, ontsnapt op een zware col wat een enthousiaste Briek Schotte de woorden ontlokte : “België is opnieuw een klimmer rijker !” Eddy kon inderdaad klimmen maar toen hij tijdens de halsbrekende afdaling in een gevaarlijke bocht een slipper maakte, sloeg de schrik toe, een beklemming die hem nooit zou verlaten bij gevaarlijke afdalingen. Nochtans sprinten deed hij zonder angst en onversaagd.
Op het einde van dat seizoen won M.I.C. de Wereldbeker voor Intermerken. Op een groots feest ontving Eddy evenals zijn ploegmaats een mooie medaille maar die prijs smaakte wrang. ’s Anderendaags vernamen ze via de radio het faillissement van hun werkgever. Alle renners stonden op straat en konden op zoek naar een andere ploeg.
Vervolgt.
Foto’s : -Eddy in zijn eerste trui als prof. -Drie belangrijke tenoren van M.I.C. respectievelijk Herman Van Springel, Eric Leman en Georges Pintens. -De “Leeuwse Pijl” voor profs. Eddy Van Hoof spurtte zich in de kijker als neo-prof. Hij veroverde in zijn eerste koers bij de beroepsrenners de dertiende plaats tegen Lieven Malfait, Herman Vrijders, Willem Peeters, Leon Thomas en Bernard Draux.
Vervolg Eddy VAN HOOF, een wielertalent uit Leest.
Eddy Van Hoof iedereen te sterk in Grote Prijs Van de Voorde
"Eddy Van Hoof, momenteel uitblinker bij de amateurs en leider in de Superprestige Galeries du Miroir van zijn club De Jetse Sportvrienden, heeft zondag in de zesde grote prijs André Van de Voorde, aan de Bauw, op de grens van Buggenhout, Steenhuffel en Peizegem in vier tijden zijn tegenstanders knock-out gezet. Een eerste keer na 30 km voerde hij de schifting door, waardoor elf renners aan de leiding kwamen. Hijzelf met zijn clubmaats Fr. Van den Eede en een verbazende Louis Boeckman, vier Noord-West Brabanders Jan Teugels, De Proft, W. De Bondt, de lokale renner A. Van de Voorde, Van Nieuwenhove, Moyson, Constant en Van de Putte. Een tweede keer sloeg Van Hoof toe en nog een derde en vierde demarrage… Hij won licht afgescheiden zijn 8ste palm en denkt er ernstig aan beroepsrenner te worden. De Proft werd tweede en Willy De Bondt werd 8ste.”
Het Laatste Nieuws :
Eddy Van Hoof sleurde er ook aan te Hingene
“Eddy Van Hoof behaalde in een vrij korte tijdspanne te Hingene zijn vijfde overwinning in de loop van dit seizoen. Het was zeker geen verrassing en in feite ook wel een juiste weergave van de krachtverhoudingen. De steeds even beleefde Leestenaar had er ons voor de start op gewezen dat hij niet bij de geselecteerde Antwerpse liefhebbers voor het nationaal kampioenschap behoorde. Na zijn recente zegepralen zal men hem ongetwijfeld nog aan de lijst toevoegen. Dat is slechts logisch en billijk en het zou wel onrechtvaardig of al te vergeetachtig zijn indien hij niet aan de titelstrijd zou mogen deelnemen. In onze trofee-rit te Hingene heeft hij nogmaals aangetoond van ook over een bijzondere dosis wedstrijd-overleg te beschikken. Toen Rudi Brusselmans, Luc Crauwels en Willy Sprangers al vlug in de aanval gingen wachtte hij de toestand niet af. Heel gezwind en snedig sprong hij er met drie anderen naar toe en zo werd de koers daarop al in een beslissende plooi gelegd. Toen later en buiten verwachting vijf achtervolgers nog zeer dicht naderden heeft Eddy Van Hoof er bijzonder toe bijgedragen dat de zeer gering geworden voorsprong nog tot op het einde kon behouden worden. Bij het ingaan van de laatste ronde heeft hij immers een poos het tempo in de hoogte gedreven en hij sleurde er toen geweldig aan. Dat bracht ook weer de volle overtuiging bij de meesten van zijn medevluchters en zo kreeg men vanuit de volgwagen een spervuur van ritme-wisselingen en demarrages te zien. Een in daverende conditie verkerende Eddy Van Hoof toonde zich uiteindelijk de snelste (Warre Van Ranst).”
In 1973 behaalde Eddy in totaal 11 overwinningen bij de amateurs. Hij zegevierde in Goetsenhoven, Neder-Over-Heembeek, Humbeek, Buggenhout, Hingene, nogmaals Buggenhout, Merchtem en Mariekerke. Hij won de Grote Prijs Jef Scherens in Leuven,de Scheldeprijs in Schoten en te Welkenraedt de 3de rit in de Ronde van Luik waar hij tweede eindigde in het eindklassement. Ook in de Ronde van de provincie Namen eindigde hij als tweede en in het Belgische Kampioenschap te Yvoir werd hij 16de.
1974
In 1974 schreef “De Band” "dat er heel wat ongezonde en onrechtvaardige kritiek aan het adres van Eddy Van Hoof was geweest en dat er wel eens werd opgeworpen dat rond zijn persoon vanuit de supportersclub te weinig aan propaganda werd gedaan en het meer geleek op een familiale aangelegenheid, t.t.z. niet genoeg naar buitenuit te komen…” De criticasters werden in het ongelijk gesteld want Eddy antwoordde met de pedalen en hij won met overtuiging de paaskoers te Leest.
In 1974 werd Eddy Van Hoof geselecteerd om deel te nemen aan de Vredeskoers en kreeg hij een profcontract bij MIC-Ludo-De Gribaldy. Van die Vredeskoers herinnert Eddy zich nog dat er uitzonderlijk hard werd gereden en dat die koers ontsierd werd door enorm veel valpartijen. Eddy eindigde er als eerste Belg. De andere landgenoten die deelnamen waren De Saever, De Valckener, Franssens, Van der Slagmolen en Van Nijlen.
Dat jaar (8 augustus) won hij ook nog in Ternat, zijn laatste koers bij de amateurs vooraleer over te stappen naar de profs.
Vervolgt.
Foto ‘s :
-Grote Prijs Van de Voorde Buggenhout 1973 -Met familie, supporters en verloofde na zijn zege in Hingene. -Eddy won met overtuiging de Paaskoers te Leest in 1974. -Winnen in eigen dorp dat was dubbel genieten. -Eddy had in 1971 te Schelle de eerste liefhebberskoers waaraan hij deelnam gewonnen. In 1974 nam hij in Ternat afscheid van de amateurs eveneens met een overwinning. -Ternat 1974 : na zijn overwinning aldaar omringd door familieleden, vrienden en fans.
