De hersenen van directrice Prutsmans zaten gedraaid in warrige kronkels en die konden niet meer uit de knoop geraken. Dat kwam omdat ze als kind eens veel te lang op de paardjesmolen gezeten had en er zich een paar toeren misgrabbelde. Haar brein lekte omdat er niet alles op een rijtje zat. Verslenste spinnenwebben huisden er ook nog. Zij was geen vrouw van vlees en bloed, maar een giftige adder, een valse agressieve gifslang!

Haar boosaardigheid leek op die van een toverkol, zoals die van de Tuf-Tuf-Club in het album van Suske en Wiske. De heks Toverkol had een vliegbezem en zwarte vogel als metgezel, een raaf, een afschuwelijke zwarte vogel. Heks, raaf en bezem... Prutsmans kwam ook alle dagen naar school op hare bezem die ze 's ochtends netjes parkeerde tussen de auto's van haar personeel. Met gebochelde rug begaf ze zich schichtig naar haar kantoor, waar ze haar wrattig gezicht en kromme neus wat bijpoederde.

Prutsmans rolde van de ene stommiteit in de andere blunder. Blunderen en flateren, dat was haar hobby. Toen ze op de speelplaats ergens een bordje wilde ophangen, wiebelde het laddertje en donderde ze naar beneden, met veel rokkengezwaai en bliksemschichten. De boodschap op het bordje luidde: "School zonder racisme".

Sociale en etnische minderheden, marginalen, hopeloze en andere gootgevallen waren haar favoriete onderwerpen om uit te pluizen, met behulp van haar toverspreuken. Hiermee hield ze zich fulltime ledig in plaats van leiding te geven aan een waardig lyceum.