Eerst hoor ik Freek Braeckman zeggen dat België weer eens 1 miljoen euro stort in het bodemloze Oekraïne. En daarna gaat ie naadloos over naar de dubbelaars in het secundair onderwijs. Zonder een traan weg te pinken zegt hij dat er in de Vlaamse middelbare scholen het aantal zittenblijvers een record bereikt heeft van 19.000 leerlingen.

Wat Freek niet weet is dat er nog zóveel meer gebuisden moesten zijn, maar schooldirecties bezitten de paranormale gave om beoordelingen tijdens deliberaties te manipuleren en te dirigeren, vaak in het voordeel van migrantenleerlingen. Zo waren er eens twee spijbelende Turken die tijdens een deliberatie een A-attest kregen, geslaagd dus, terwijl ze een half schooljaar gemist hadden.

"Zijn die oud genoeg om te gaan stempelen?", was een vraag die tijdens deliberaties regelmatig gesteld werd, om 20-jarige laatstejaars met dikke buizen toch te laten slagen en hen regelrecht naar het stempellokaal te sturen. Freek kon het ook niet helpen.

Freek moest eens weten hoeveel foefjes en trucjes er bestaan die het aantal zittenblijvers verdoezelen.

Veel migrantenleerlingen werden doorgesluisd naar het volgende leerjaar, ondanks te weinig punten en teveel afwezigheden. Ze hoefden niet te blijven zitten. Dat was vroeger de realiteit. Toch is zittenblijven onvermijdelijk een allochtoon probleem. Volgens linkse zeveraars moet daarover gezwegen worden, alsook over de werkelijke oorzaken van allochtoon zittenblijven: hardnekkige taalachterstanden, gebrekkige studieattitude, ongunstige socio-economische thuissituatie. Ik kan er niet over zwijgen.

Een zittenblijver kan het comfortabel hebben in zijn dubbeljaar. Zittenblijven kan zinvol zijn, voor de leerling zelf, om in een hogere klas niet telkens geconfronteerd te moeten worden met eigen onmacht en niet te hoeven opboksen tegen te zware leerstof. Gelukkig weet Freek dat.