Toen ik onlangs schreef over onderwijsinspectie, dwaalden mijn gedachten af naar onderwijsinspecteur Hazelnoot toen die op een sombere dag kwam prediken over 'xenofobie'. Plaats van delict: de school van directeur Mosselmans, een links weekdier zonder ruggengraat en zielsverwant van Hazelnoot.

Hazelnoot was een xenofiel en rolstoelpatiënt tegelijk, en die werd dan door vier potige onderwijzers de trappen opgehesen, inclusief rolstoel, richting preekstoel. Van rolstoel naar preekstoel, een huzarenstukje, alleen maar om leerkrachten te hersenspoelen over xenofobie.

Het toverwoord 'xenofobie' is er om ons te verlammen, om ons schuldgevoelens aan te wrijven als we niet van vreemdelingen houden, als we onze welvaart niet met hen willen delen. Ondertussen neemt de invasie van vreemdelingen gigantische vormen aan. Teveel verschillende mensen worden bijeengepakt en op elkaar gestapeld op een onoverzichtelijke hoopje. Mensen worden overtalrijk, raken in ademnood omdat er te weinig ruimte om hen heen is... "L'Enfer c'est les autres".

Niets is dan nog menselijker dan bang worden voor een totale overrompeling door vreemdelingen. Weerzin en angst voor vreemdelingen die zich in ons midden komen nestelen om onze serene samenleving overhoop te halen, en die wij bovendien ook nog moeten onderhouden, en voor betalen ook nog.