Asielzoekers, vluchtelingen, immigranten, illegalen, werklozen, daklozen... Vroeger stopten ze het hele zootje bijeen in een vervallen pand dat een opvangtehuis werd voor 8000 sukkelaars die in de straten van Parijs rondzwierven. Krankzinnigen, boeven, armen, wezen en prostituees vonden ook een thuis in het gebouwencomplex dat in de 18de eeuw uitgroeide tot het grootste asielcentrum van Europa. Oorspronkelijk diende het gebouw om buskruit aan te maken, toen het al snel 'La Salpêtrière' genoemd werd. Nu is het een prestigieus ziekenhuis in Parijs, naast de Seine.

Het oude Salpêtrière had primitieve voorzieningen en gebrekkige hygiëne. Van menslievendheid en naastenliefde was geen sprake, omdat het belangrijker was om de marginaliteit uit de samenleving te houden. Alle rommel en uitschot was dan netjes opgekuist. Straathoekslenteraars en andere maatschappelijke leeghangers hadden ze toen nog niet uitgevonden.

De beroemde professor Jean-Marie Charcot werd in 1862 Chef de Clinique in Salpêtrière. Hij maakte zijn naam onsterfelijk toen hij na zijn dood het grootste neurologisch ziekenhuis naliet. Hij maakte van de neurologie een erkende medische specialiteit. Van elke bewoner stelde hij een dossier samen. De bevolking van zijn kliniek telde nogal wat psychopaten die hem een schat aan neurologisch materiaal verschaften. Zowat alle soorten gedragsgestoorden zaten bijeen in zijn kliniek.

De neuroloog Charcot was belust op sensatie. Hysterische vrouwen  probeerde hij te genezen via hypnose. Hij gebruikte daarbij seksueel opwindend live materiaal!

Zijn lessen over seksuele frustratie binnen ongelukkige huwelijken werden gevolgd door leerling Sigmund Freud die toen zijn ideeën vormde over psychoanalyse. Gilles de la Tourette, ook een leerling van Charcot, werkte mee aan de fundamenten van de moderne psychiatrie... Eén kritische leerling merkte echter op dat de leer van Charcot een rare mengeling was van wetenschap en bedrog. En dat zijn hysterische vrouwen actrices waren die opwindende en schaamteloze standjes lieten zien aan het publiek.

Charcot huwde een rijke weduwe, woonde aan de Boulevard Saint Germain, gaf mondaine lezingen, en ontving beroemde mensen in zijn huis, waaronder Victor Hugo. Alles in flamboyantstijl. Met tientallen huisbedienden. In 1893 stierf hij op 68-jarige leeftijd.