|
De Syrische hoofdstad Damascus werd veroverd door rebellen en daarmee is het regime van Assad omver gegooid.
Nu Syrië bevrijd is van Assad hoeven we geen nieuwe vluchtelingenstromen vanuit ginder meer te vrezen. Sterker, alle Syrische vluchtelingen die hier de OCMW's leegplunderden en royaal van hun leeflonen genoten, kunnen nu terugkeren om hun land weer op te bouwen. Gaan ze dat wel doen? Zou het niet leuker zijn om hier nog wat te blijven lanterfanten en te genieten van hun luilekker nieuwe leventje?
Heidi De Pauw hoeft niet meer terug te komen naar Child Focus om de draad van haar missie weer op te pakken. Als missiezuster met een ziekelijke obsessie voor het lot van kinderen van IS-strijders ijverde ze zich suf om potentiële terroristjes naar hier te halen. De tikkende tijdbommetjes gingen onzichtbaar op in de schoolbevolking, kwestie van inclusie en gelijkheid en zo.
Geen kwetsbare Syrische vluchtelingen meer, geen Heidi De Pauw meer, en ook geen gammele wiebelbootjes meer waarmee vluchtelingen de woelige baren van de woeste zeeën trotseerden. Vluchtelingen hoeven zich niet meer vast te klampen aan glibberige relingen van bootjes die elk moment dreigen te kapseizen. Pechvogels verloren hun evenwicht en tuimelden per ongeluk overboord, pardoes het koude water in, recht naar de zeebodem, als prooi voor hongerige vissen, of om er langzaam weg te rotten.
Als we hier nu Syriërs hun koffers zien pakken om naar hun thuisland te reizen, is dat om er vakantie te vieren en nog wat spullen thuis ophalen, niet om er hun land weer op de been te helpen, want ze willen zo vlug mogelijk terug naar de rozengeur en zonneschijn van het barmhartige België waar ze alles krijgen zonder zich fel pijn te doen.
|
