'Jonathan Livingstone Seagull', een poëtisch juweel van Richard Bach

Welkom in mijn blogtempel. Deze dagen is er echter niet veel te beleven. Collega-bloggers die trouw elke dag hun stukje publiceren zijn te benijden, het is alsof de muze bij hen thuis logeert. Ik heb geen logeerkamer voor mijn muze. Wel een zolderkamertje dat voorbehouden is voor een asielzoeker die maar niet komt opdagen. En een keldertje heb ik ook, maar daar liggen allerlei biertjes te rijpen, tot de tijd rijp is om ervan te genieten. 'De Reine Maagd', 'De Onbevlekte Ontvangenis', 'De Wulpse Non'... en nog zo van die rare biertjes met ronkende namen, die liggen daar allemaal op hun einde te wachten, tot ze met gulzige slokken geledigd zullen worden.

Het valt me moeilijk deze dagen om mijn gedachten in een vorm te gieten, waarbij de zinnen elkaar vloeiend opvolgen om er een verhaaltjevan te maken, een geheel waarin precies staat wat ik te vertellen heb, zonder over mijn woorden te struikelen, zonder me suf te denken over het verwoorden van wat in mijn hoofd zit. Er zit veel in mijn hoofd, maar ik weet niet waaraan beginnen. En het einde ken ik evenmin.

Ik schrijf wel eens berichtjes die niet passen bij het tintenschema van mijn blog. Zo zijn er de 'tussendoortjes' die niet pikant genoeg zijn, of actuele nieuwsberichtjes die onvoldoende gezouten zijn. Preutse lezers plaag ik niet genoeg. En tegen schenen stampen lukt me ook al niet meer zo goed.

Mijn hedendaagse belevenissen zijn eigenlijk veel boeiender om over te vertellen dan de voorvalletjes met zeurzakken en zeurkousen van vroeger. Misschien moet ik het verleden wissen, en over het heden vertellen? Met het verleden héb ik al ruim afgerekend, mijn slachtoffers zijn door de mangel gehaald, door de modder gesleept en aan het kruis genageld.

Zal ik eens samen met mijn muze op bezinningsweekend gaan ergens in de Ardennen in een verloren hotelletje of in een wereldvreemd klooster? Liefst daar waar paters trappisten brouwen...