Terzake gisteravond. Over psychisch lijden en euthanasie.

Hoe ondraaglijk kan psychische pijn zijn om naar de dood te verlangen? Om te willen sterven door psychisch leed?... 'k Ga met de deur in huis vallen. Psychisch lijden neem ik niet ernstig. Er hangt een waas van aanstellerij rond. Iemand die écht psychisch lijdt verdraagt niemand om zich heen, en toch betrekt de 'patiënt' mensen uit de omgeving bij zijn 'lijdensweg'. In hoeverre is die lijdensweg dan nog echt en oprecht?

Wanneer kan psychisch lijden ondraaglijk worden? Door er zich op te focussen. Als je je samen met je vrienden en vriendinnen, met je hele omgeving, je gaat wentelen in de miserie, als een bloemzak vol zelfbeklag  je laat meeslepen door mensen die het pad naar de dood helpen effenen. Psychisch lijden wordt ondraaglijk als je jezelf niet hard aanpakt, jezelf niet dwingt om overeind te kruipen uit het diepe dal, om te vechten tegen treurnis en tegenvallers.

In het extreme geval van een totaal-uitzichtloos leven adviseer ik alle psychisch gepijnigden om onopgemerkt en geruisloos uit dit kwellende tranendal te verdwijnen, zonder iemand te ambeteren sluipend wegglijden van de aardbol. Zoals Steve Stevaert... een duikje in 't kanaal nemen. Laat je wapperjas en rammelfiets liggen op de oever van 't kanaal zoals Steve ook deed. Die man heeft niemand belast met zijn intenties om zichzelf van kant te maken. Hij deed het helemaal alleen. Geen dokter, geen psychiater, geen advocaten, geen ophefmakend theater...