Vanmiddag ben ik gaan smullen van een heerlijk trappistenbiertje. Het werd in de hemel gebrouwen en door Sinte Pieter naar de aarde gezonden, naar het bruine cafeetje op het kerkpleintje, landelijk, sereen, ver weg van alle aardse conflicten. Stamgasten keuvelen en prevelen er over het weer en over hun vrouwen. Onder de kerktoren is het leven vredig, geen kommer, geen kwel,  alleen maar ouderwets gezwets.

Toen ik een beetje beneveld de deur van het café achter me dichttrok, hoorde ik iemand mijn naam roepen.  O verrassing! Het was cafébazin Christiane die  vroeger het nostalgische café Oud-Dommelhof in Neerpelt uitbaatte, samen met haar man Roel. Ergens in  de jaren 80. 

Het café Oud-Dommelhof was er zo eentje om te blijven plakken aan de barkruk, en vergeten om naar huis te gaan en zo. Het was een statig herenhuis met hoge plafonds, ornamentjes, schitterende lusters en oude bestofte zware gordijnen. Een donkere rust uitstralend.

Cafébaas Roel hield van klassieke muziek en je zag hem vaak speuren in zijn uitgebreide verzameling LP's. Zo creëerde hij een sfeer met zachte muziek op de achtergrond. Radio Donna was toen nog niet uitgevonden.

De toog was een pareltje van architectuur. Heel robuust stond die daar te pronken en te lonken om je willoos aan te trekken tot een barkruk, een zeteltje op hoge poten. De bierkaart was een juweeltje. Alle mogelijke biertjes kon je er op terugvinden. En ze werden vakkundig geschonken, met respect voor de klanten.

Wanneer het zonnetje scheen kon je je in de wildgroei van de tuin nestelen met je biertje, waar alleen maar vogeltjes floten, en struiken en bomen en bloempjes je omringden, alsof er de hele wereld stopte met bestaan. Achter een hemelse kelk je verschuilen, dat kon alleen daar.

40 jaren later... Het gebouw van weleer staat er nog, maar heeft zijn hele charme verloren. Na de verbouwing is het verworden tot een ordinair fietscafé, een soort brasserie zonder karakter. Oud-Dommelhof 1980 = vergane glorie!