De oude H. Hartkerk op de Oude Kuringerbaan in Hasselt, een horrorgebouw, een oord van verderf.

Ik laat deze gruwelfoto nogmaals zien omdat de getuigenissen in 'Godvergeten' me zo aangegrepen hebben. Het is niet verwonderlijk dat er een golf van ontdoping op gang gekomen is. Niet dat ik als kind misbruikt werd maar wel mishandeld, in die zin dat ik als onmondig kind overgeleverd was aan de nukken van mijn bijgelovige ouders die mij verplichtten om de zondagse misvieringen bij te wonen waar ook alle vooraanstaande parochianen aanwezig waren. Ik neem het mijn ouders ten zeerste kwalijk dat ze mij als kind zonder eten en zonder drinken naar een koele kerk stuurden om op een harde rieten stoel een heel uur lang te luisteren naar achterlijke prietpraat van geestelijken. Met mijn knieën op een harde stoel en met een nuchtere maag, werd ik misselijk en draaierig en begon ik te wiebelen op m'n stoel. Mijn 'wangedrag' werd onmiddellijk doorgeseind aan mijn ouders door verklikkende kerkgangers. Zij kwamen niet naar de kerk om in alle ingetogenheid te bidden, maar om onregelmatigheden op te sporen en vervolgens verslag uit te brengen aan iedereen die het horen wilde. Op sensatie beluste kwatongen verzamelden zich aan de trappen en pilaren zoals we op de foto zien... Een groot deel van mijn kindertijd werd verknald, nooit meer te herstellen, veel verloren tijd en bijzonder veel verloren inspiratie. "Ite missa est" waren de verlossende woorden. En dan moest ik 's middags ook nog eens wachten op mijn warme maaltijd tot mijn moeder eerst de jongens bediend had. Ja. jongens eerst, zo ging dat vroeger.