Onze jeugd blijft ons achtervolgen. Herinneringen aan vervlogen jeugdjaren zijn soms tedere beelden om je eindeloos in te verliezen. Beelden van vroeger kunnen plotseling oprijzen en daarna vervagen, en dat doet pijn, omdat er zoveel tijd overheen gegaan is.

De film 'The summer of 42' doet ons met weemoed terugdenken aan onze vergeelde herinneringen aan een Eerste Echte Liefde.

Herman Raucher vertelt over hoe hij als 16-jarige verliefd werd op een jonge vrouw tijdens de warme zomer van '42. 'De warme zomer van een jeugd'. Samen met twee boezemvrienden zagen ze op een dag de mooie Dorothy haar wasgoed aan de lijn ophangen. Voor de 16-jarige Hernie was er een Ophelia opgestaan. Een wonderlijke verliefdheid. Zijn vrienden Oscy en Benjie gingen hun eigen gang, maar voor Hernie begon er een groeiend hecht contact met Dorothy. Hij droeg ook graag haar boodschappen... Op een avond ging hij naar haar toe. Het huis was donker en hij zag Dorothy verdrietig en eenzaam, haar man was omgekomen. Dorothy gaf zich die nacht aan de knullige jongen die zo graag meer had willen betekenen. De volgende dag, een mistige ochtend... Dorothy was vertrokken. Het huis stond pijnlijk leeg. Aan de deur hing een tekst: "Ik zal je nooit kunnen uitleggen wat er gebeurd is. Omdat ik weet dat je je alles eens op de juiste manier zult herinneren"... Zo doofde langzaam The Summer of '42 uit.

The Summer of '42 is de meesterlijke verfilming van het romantisch verhaal van Herman Raucher. De nostalgische prent van regisseur Robert Mulligan gaat over een "wonderlijke liefde waaraan elke jongen alleen in zijn stoutste dromen denkt"... En: "In hem ontvlamt een typische jongensliefde: ongemotiveerd en eindeloos warm"... Onschuldige Verliefdheid...