|
Het Europees asiel- en migratiebeleid dat de Europese lidstaten bereikt hebben, wordt door Nicole de Moor van Asiel en Migratie (CD&V) een "revolutionair akkoord" genoemd. Dat was haar opgetogen reactie op de destabiliserende migratiepolitiek van de Europese Unie. En ze is kinderlijk blij met de onderlinge solidariteit tussen de lidstaten. Het solidariteitsmechanisme als zelfvernietigingsmechanisme. Miljoenen economische vluchtelingen uit Afrika en Azië zullen door de migratiepolitiek van de EU hier opgenomen worden, velen van hen zijn moslims. O, ramp!
Vanuit het kleinste stipje van heel Europa kondigt Nicole verwaand aan dat "België een voortrekkersrol zal spelen tijdens de verdere onderhandelingen in het Europees Parlement".
Nicole de Moor heeft de allures van een bazige non. Ze is geobsedeerd door vreemdelingen, bezorgd om hun welzijn en doet haar best om alle levenslustige nieuwkomers een plekje te geven in ons midden. Haar lichaamstaal zegt genoeg. Ik vertrouw haar niet. Mijn intuïtiesensoren zeggen dat de echte Europeanen dra in de minderheid zullen zijn en niets meer te zeggen zullen hebben.
Na de aardbeving in Turkije en Syrië slaagde ze er in om Turkse en Syrische slachtoffers een versneld visum toe te kennen. Niet veel eerder zat ze echter met de handen in het haar, beleefde slapeloze nachten en trok aan alle alarmbellen tegelijk. Zij kwam opvangplekken tekort voor vreemdelingen die hier in de hemel op aarde wilden wonen. Ze riep hen geen halt toe, maar riep schel over alle grenzen heen: "Kom maar binnen!". Iemand zou haar eens moeten zeggen dat er hier te weinig plaatsen zijn voor teveel asielzoekers.
Het akkoord is niet unaniem goedgekeurd. Lidstaten die stemden voor het Europees asiel- en migratiebeleid werden door de media in de bloemetjes gezet. Tegenstemmers, twijfelaars en geheelonthouders kregen weinig aandacht, om mensen de indruk te geven dat heel Europa in koor zingt: "Welkom vluchtelingen!".
|
