Vanmorgen werd ik uit mijn bed gesleurd door mijn muze die me op dwingende toon vertelde waarover ik vandaag moest schrijven. "Maar daarover heb ik al geschreven", antwoordde ik. "Dan schrijf je het nóg maar eens!" zei de muze nogal opdringerig, "anders kom ik je nooit meer opzoeken terwijl je van die onnozele tussendoortjes op je blog zet, die zijn alleen maar goed om de lezers in slaap te doen sukkelen"...

Mijn muze heb ik een borreltje aangeboden, en zelf nam ik er ook twee. Daar gaan we dan.

Onder het schrikbewind van CLB-psychopaat Horbert vielen er doden op het slagveld. Vaak denk ik nog aan mijn collega's die hun pensioen niet haalden. Geveld door de stress! In amper 10 jaar tijd waren er welgeteld 2 hartinfarcten, 3 kankers, 1 beroerte, en 1 zelfmoord!

De overlevers hielden er ook een en ander aan over, die kwamen nooit helemaal in orde. De ene zat verwikkeld in een vechtscheiding, nog een andere liep constant met een fles whisky onder de arm, of met overdosissen kalmeerpillen. Sterfgevallen, echtscheidingen, medicatiemisbruik en alcoholverslaving, dat waren de gevolgen van de onredelijke eisen van Horbert: gewetenloos, machtswellustig, manipulatief, geestelijke schade berokkenend. Zijn ouders noemen hem nu nog altijd 'Horror'.

Over mijn kroegentochtjes tijdens de diensturen heb ik al eens eerder verteld. Die verzon ik voor mezelf, om te overleven. Ze werkten therapeutisch en gaven me adrenaline en strijdlust. 's Ochtends plande ik mijn spijbelmomenten. Eigen gezondheid eerst!

Alle wegen tussen het CLB en de scholen lagen bezaaid met verleidelijke cafeetjes, knusse terrasjes en restaurantjes. Elke dag was er wel iéts illegaals te beleven onderweg. En illegale zijweggetjes zijn altijd boeiender dan de saaie hoofdweg. Dat is in het echte leven ook zo.