Schoolperikelen en asielperikelen, gender- en energieperikelen, het hele zootje verhuist vanavond naar de onderste schuif van mijn blogkast.

Nu volgt er een braaf en onschuldig tussendoortje. Lezer, verwacht geen pikante onthullingen zoals vroeger op dit blog, ook geen erotische hoogstandjes, en zeker geen gerechten die van pure opwinding de pan uit swingen. Erotiek komt er vandaag dus niet aan te pas.

Citaat van David Bowie: "Zij die het minst weten, willen dat het luidst laten horen". Dus hoe harder ik schreeuw, hoe minder ik weet, hoe harder ik kwaak, hoe minder ik kan. In de keuken ben ik een hol vat dat hard klinkt. Ik heb altijd mijn mond vol van recepten en keukengeheimen, terwijl ik er geen verstand van heb. Mijn keuken is geroemd om zijn gestuntel. Een knoei- en smospot ben ik. Nog nooit heb ik iemand horen stoefen over mijn kookkunst. Maar gelukkig heb ik andere capaciteiten. 'Spiegelschrift schrijven' kan ik als de beste, want als dwarsligger ben ik geboren. En 'sit ups doen', daarvoor moet je ook al wat agressiviteit in je genen hebben zitten. Waar ik ook goed in ben, dat is de taal van de vogeltjes verstaan die nu nog in de kalende bomen hun laatste deuntjes fluiten.

Als ik een echte keukenprinses wil worden, moet er toch eerst wat meer overzichtelijkheid in mijn keukentje komen. Dus neem ik een grote vuilniszak en kieper daarin alles wat over datum is: potjes, blikjes, flesjes, tubetjes, bokaaltjes... Weg met de hele overjarige rommel. Ook verslenste groenten en patatjes met meterslange scheuten verdwijnen in de grijze vuiniszakken. Oesters en selder bewaar ik wel nog zorgvuldig, die komen vast en zeker nog eens van pas bij een of ander erotisch recept.

Opgeruimd staat netjes, wordt er gezegd. Voor jezelf werkt het bevrijdend om af te rekenen met het verleden. En de makkelijkste plek om daarmee te beginnen is de keuken. Wat de volgende stap zal zijn, zie ik nog wel.