Gelezen dat er steeds meer studenten met hulpvragen komen aankloppen bij het team van psychiaters en psychologen aan de KU Leuven. Om een luisterend oor te vinden voor hun zielige verhalen, om niet eenzaam weg te glijden in een diep depressiedal. O psychische ellende! De toevloed van radelozen die ten einde raad hun gemoedsbezwaarde hart uitstorten bij een wildvreemde neemt dag na dag toe. Schrijnend studentenleed!

Frank Vandenbroucke, de Geldverbrander, deelde vorig jaar 5 miljoen euro uit aan instanties om jongeren met mentale problemen weer in de rails van de nuchtere realiteit te loodsen. Het heeft niets geholpen. Waar is die 5 miljoen euro naartoe gesluisd? Zielige stumperdjes hoefden toen niet te wanhopen, vrijgevige belastingbetalers zouden wel snel te hulp schieten. Maar het mocht niet baten, ze kondigen zich nu weer massaal aan, de studentjes in psychische nood.

Vroeger bestond die luxe niet, als je in de knoop lag met jezelf of met je studies, kon je nérgens aankloppen om hulp te zoeken. D'r was gewoon niks. Studenten redden vroeger zichzelf. En als dat uitzonderlijk niet lukte, keerden ze terug naar de veilige haven onder moeders vleugels. Wegzinken in inzinkingen was vroeger ondenkbaar, je werd gedwongen om op eigen krachten overeind te kruipen.

De huidige studenten missen weerbaarheid, vechtlust, veerkracht. Tegenslagen kunnen ze moeilijk incasseren, en over stressbestendgheid zullen we maar zwijgen. 

Opgegroeid in crèches of bij onthaalmoeders, in 't ergste geval in weeshuizen of pleeggezinnen, hebben ze als kind alles gekregen wat hun hartje begeerde, alles werd hen voorgedaan, zelf hoefden ze niets te doen, leerden nooit zelfstandig iets te ondernemen, ze groeiden op als kwalletjes en watjes, overgesoft, aangewezen op hulp van volwassenen, leeftijdgenoten, en van alle anderen op wie ze beroep deden om hen te helpen... Hulp zoeken kenden we vroeger niet!