|
Gelukkig zit ik nu al in de puberteit van m'n oldlifetime. De midlifecrisissen zijn voorbij en veel ellende in de wereld zal ik niet meer hoeven mee te maken, want we rollen tegenwoordig van de ene crisis in de andere: coronacrisis, energiecrisis, oekraïnecrisis, vluchtelingencrisis... Wat gaan ze nog allemaal uitvinden?
Televisiebeelden laten zien hoe angstig en wanhopig mensen ondergronds schuilen voor bommen en granaten, voor raketaanvallen en beschietingen. In bunkers, metrostationes en alle mogelijke kelders wachten ze sidderend en bevend het moment af dat ze even naar boven kunnen komen.
Het doet me denken aan een oude schuilkelder in Hasselt, in de Plantenstraat, die is er nog lang overeind blijven staan, nog zeker tot in de jaren 60. Wat er daarna mee gebeurd is weet ik niet. Het stukje 'cultureel erfgoed' zal nu wel afgebroken zijn, door een nieuwe straataanleg.
Het huis van Jaques Smeets in de Plantenstraat had het prachtigste voortuintje van de hele straat. Bloemetjes in alle kleuren en geuren sierden zijn huisje en tuintje. En daarnaast stond er een klein betonnen gebouwtje, een soort bunkertje, gemaakt van stenen en rotsblokken. Een schuilkelder!
Wanneer het oorlogsalarm loeide haastten alle omwonenden zich naar de schuilkelder van Jaques Smeets. Na de oorlog 1940-1945 bleef het rotsblokken gebouwtje nog lange tijd staan met een dichtgemetselde ingang, overwoekerd door klimop en ander kruipend groen...
|
