De uitspraken van Eddy Demarez over de Belgian Cats leidden afgelopen zomer tot een buitenproportionele commotie. Niet te geloven. Terwijl Demarez alleen maar zei wat velen denken over manwijven.
Het was kleedkamerpraat. En kleedkamerpraat is privé en voor niemands oren bestemd. Maar Demarez had de pech dat de deur van de kleedkamer op een kier stond en zijn commentaar voor iedereen hoorbaar was. In plaats van respect te tonen voor Demarez'ontboezemingen, wierpen VRT, media en andere liefhebbers van seksueel andersgeaarden zich op de uitspraken van Demarez als 'denigrerend' en 'ongepast'.
We leven in rare tijden van verheerlijking van seksueel gestoorden die haast zalig verklaard moeten worden, zoniet heilig. Terwijl hetero's moeten zwemmen om niet te verdrinken.
In de commissie Media van het Vlaams Parlement kwam het Vlaams Belang lijnrecht te staan tegenover de andere partijen, de lamzakken. Klaas Slootmans (VB) sloeg de nagel op de kop door de uitspraken van Demarez te bestempelen als een ‘fait divers’: "De enige fout die hij (Demarez) gemaakt heeft, is dat hij zijn “machine” (micro) niet heeft afgezet"...
Kleedkamerpraat hoort intelligent geïnterpreteerd te worden, en dat is niet gebeurd. Demarez werd op non-actief gezet door de VRT. De zender kon niet eens kleedkamerpraat onderscheiden van serieuze praat. Cafépraat wordt toch ook niet ernstig genomen en gaat niet verder dan drie stappen van den toog, hooguit tot aan de cafédeur, en dan is het onderwerp afgesloten.
Collega-parlementsleden stelden zich onsterfelijk aan door onjuiste kritiek te leveren op Klaas Slootmans: "homofoob, seksistisch, lesbofoob..." Ik merk dat die parlementsleden nog veel moeten leren over fobieën en vooral over kleedkamerpraat. Gelukkig liet Slootmans de kritiek niet aan zijn hart komen: "Kom toch eens buiten. Al die “beroepsgeshockeerden” met lange tenen", zo reageerde hij. Prachtig!
