Vroeger, heel lang geleden, zat ik in het tweede studiejaar bij juffrouw Schoofs, de beste en liefste onderwijzeres van de hele nonnenschool. Nonnen waren alleen maar goed in catechismuslessen en alles wat met bijbel en godsdienst te maken had. Ze waren chagrijnig ook nog. Als kind kan je niet kiezen, maar ik had nooit op een nonnenschool mogen zitten! De hele lagere en middelbare school nog wel. Wat een verspilling! En in een mensenleven is dat nooit meer goed te maken.

Op een dag tijdens de rekenles, eigenlijk was het metriek stelsel, merkte juffrouw Schoofs dat ik niet mee was met haar uitleg over kilometer, meter, en centimeter en zo. Ik begreep er niks van. De zon scheen in m'n ogen, ik zat op de derde bank helemaal links tegen het raam, met het uitzicht op de speelplaats en op het mariagrotje. De tuinman was het plantsoentje naast het grotje aan het harken en veegde wat zweet van zijn voorhoofd. Om twaalf uur zou hij het klokje luiden voor het middaggebed.

Juffrouw Schoofs kwam naar me toe, rustig en sussend, leunde tegen m'n bank en legde alles uitvoerig en geduldig uit. Voor mij alleen! Alleen voor mij! De rest van de klas werd aangemaand om stilletjes te wachten tot de juf klaar was. Het was de tijd van discipline, tucht en gezag, dus iedereen zweeg in stilte.

De individuele aandacht die ik toen kreeg vond ik aanvankelijk genant maar naarmate de leerstof tot me doordrong, begon m'n ego te groeien. En sinds die heuglijke dag had de geleerde wereld van lengten en afstanden geen geheimen meer voor mij.

Met dank aan juffrouw Schoofs, tweede studiejaar Heilig Hartschool, Tuinwijk Hasselt.