We leven in abnormale tijden. En die kunnen nooit normaal worden. Het nieuwe normaal bestaat niet. De enige en echte normale tijden zijn de pre-coronatijden.

Psychoanalytici hebben de termen 'normopathie' en 'normotic' (met een knipoog naar neurotisch) bedacht voor mensen met een pathologische gehechtheid aan nieuwe maatregelen, nieuwe normen, mensen met een ziekelijke zucht naar 'erbij willen horen'. Als iedereen een mondkapje draagt, zullen normoten en normopaten er zeker ook eentje dragen. Uit schrik om afgewezen te worden schikken ze zich naar de regels van de groep en van de overheid, laten ze zich meeslepen door hun angst voor corona. Hun eigen vrije gedachten verdringen ze. Kuddegdrag.

Deze schapen, met een scherp kudde-instinct, ontlenen hun gevoel van eigenwaarde aan externe goedkeuringen, zijn afhankelijk van wat anderen over hen denken en zijn vatbaar voor indoctrinatie en manipulatie. Zonder eigen persoonlijkheid.

Het zijn precies deze volgzame schapen die ooit zullen wegzakken in diepe depressies en psychische turbulenties, verteerd door hun angst om terug te keren naar het normale leven. Het angstzweet breekt hen uit bij het vooruitzicht dat het leven weer gewoon gaat worden. Dat we weer met elkaar omgaan als voorheen. Dat we met drommen dicht bijeen weer gaan leven en tegen elkaar spreken zonder mondmaskers, zonder afstand. Dat we elkaars handen schudden en elkaar omhelzen.

De terugkeerangst van normopaten, doet hen verlangen naar een permanente vorm van beperkende coronamaatregelen, die zij instandhouden in hun schreeuw naar nieuwe varianten en nieuwe golven.. Zij willen veilig blijven leven in hun bubbel, als een foetus in de baarmoeder, een oord van opperste gelukzaligheid waar ze niet meer uit willen, en waar ze met gelijkgestemden een willoos leven leiden in het nieuwe normaal.