EJ Bron - WordPress.com

Vanaf 9 juni mochten we weer onbeperkt kussen en knuffelen, handen schudden en zonder afstand met elkaar omgaan. Bij het bekendmaken van deze versoepelingen rekende de regering op ons gezond verstand en op onze eigen verantwoordelijkheid. Daarom bleef het mondmasker en afstand houden toch nog aanbevolen. En voilá, iedereen draagt het mondmasker en blijft afstand houden.

Nu, bijna twee weken later, zie ik nog altijd gemaskerde mensen op 1,5 meter afstand van elkaar aanschuiven op de stoep voor een winkel, of voor een kraampje, of aan winkelkassa's. Je kan ze d'r zo uitpikken, de angsthazen die de terugkeer naar het normale leven vrezen. Veiligheidsmaatregelen zitten er bij hen ingebakken. Voor hen is er geen redding meer mogelijk. Zij kiezen voor een leven dat geleid wordt door de overheid.

De aangekondigde 'versoepelingen' waren vals alarm. We hebben te vroeg gejuicht. Misleid door de euforie van Annelies die opeens alle remmen losgooide en niet meer met de politie dreigde. Zij vergaloppeerde zich en verslikte zich in knuffelcontacten en bubbels die naar de prullenmand verwezen werden. Maar vastgeroeste gewoonten krijg je niet zomaar weg. Schapen in een kudde veranderen hun aangeleerde gedrag ook niet.

De versoepelingen waren ongelukkig en dubbelzinnig geformuleerd ("het hoeft niet meer, maar wordt toch aanbevolen"). Burgemeesters, winkeliers en horeca-uitbaters grijpen hun kans om zelf de machtswellusteling uit te hangen en hun eigen regeltjes op te leggen aan de mensen. En zo krijg je warrige toestanden met winkelbedienden die voor gendarm spelen, of klanten die zich met elkaar moeien als ze niet coronaproof winkelen, met boze blikken staren ze je na. Nog anderen lopen met een wijde boog om je heen uit vrees om besmet te raken. Smetvrees is een serieuze aandoening en hele winkels lopen vol van dat soort kwieten.