Als je wilt opvallen als blank koppel, adopteer dan een paar kleine zwartjes en ga ermee op wandel. Exhibitionistisch en provocerend. Laat je zien in alle exotische glorie en erger je dan te pletter aan racistische opmerkingen van voorbijgangers, maak je boos en schrijf open brieven en doe je beklag bij jan en alleman. Maak er een levenswerk van en vergeet te genieten met je gezin door alsmaar obsessief bezig te zijn met racisme en multicultuur en je te keren tegen mensen die het niet met je eens zijn.

Vincent Laurent en Kim Weyenberg uit Aalst gingen op paaszondag een wandelingetje maken met hun twee kindjes (foto), twee adoptiekindjes uit Etiopië, een jongetje van 10 en een meisje van 9, twee negerkes. Een fietser die hun pad kruiste riep beledigend tegen de kinderen: "Weiral voile zwette". Het gezin was geschrokken en de sereniteit van de wandeling was meteen verstoord.

Vader Laurent zegt dat zoiets bijna dagelijks gebeurt: "Wij willen dat mensen begrip tonen voor elkaar en geen oordeel vellen op basis van uiterlijk of etniciteit"... Had hij dan felicitaties verwacht, of dat mensen gaan applaudiseren als hij met zijn gezin op straat wandelt? Met twee zwarte kindjes kun je je verwachten aan vervelende commentaren, afkeurende blikken en tekenen van verwondering en verbazing. Logisch en menselijk. De ouders van de twee negerkes wisten heel goed waaraan ze begonnen toen ze zich in het adoptieavontuur stortten. 

Ik heb vroeger een echtpaar gekend dat hun adoptiekind als statussymbool zag, om op te vallen dus, en om zich te onderscheiden van alledaagse gezinnen met blanke kinderen. De geboortedatum van het kind kenden ze niet eens en wat er zich allemaal afspeelde in het voorbije leventje van het kind was hen onbekend. Toch is het van belang om de hele voorgeschiedenis te kennen alvorens zich te engageren met de opvoeding van 'nieuwe' kinderen. Het gebeurt wel meer dat mensen lichtzinnig denken over adoptie zonder zich te verdiepen in de anamnese van een adoptiekind. Je weet nooit wat je in huis krijgt, zoals ik ooit eens schreef over 'De bodemloosheid van een adoptiekind'.