De TradWife-beweging is in opgang. Trad Wifes zijn 'traditionele vrouwen' die elke vorm van feminisme afwijzen. Zij wijden zich vrijwillig en volledig aan hun man en kinderen en kiezen voor een klassiek gezin waarin de vrouw de huistaken op zich neemt. Feministen en manwijven steigeren bij het aanschouwen van deze nieuwe trend. Zij vrezen hun statussymbool, de emancipatie, te verliezen. Hun geëmancipeerde positie is voor hen een heilige verworvenheid.

De TradWife-trend ontstond in de Verenigde Staten en in het Verenigd Koninkrijk, maar krijgt hier moeilijk voet aan wal/gezet. Hoe kan het ook anders? Hier rukt het feminisme op als een wervelwind. Overal zie je vrouwen opduiken, behalve achter het fornuis. Hun voorkeur gaat uit naar machtsposities zoals burgemeester of minister, politieagent, piloot of astronaut, en als dat niet lukt, dan maar ergens achter een balie of voor de klas. Als ze maar niet met potten en pannen moeten rammelen in hun keukentje, of met dweil en zwabber hoeven te zwaaien. Deze 'minderwaardige' activiteiten laten ze over aan hun mannen.

Feministen hebben van hun mannen moderne mannen gemaakt. De moderne man aan de haard. Moderne mannen zijn Slappelingen en Sloefen!

Auteur Peter Buwalda schrijft in zijn boek 'Feminisme op de werkvloer' over mannen die gedomineerd worden door vrouwen, over zwakke mannen en sukkels die niets van hun leven maken. De 'man' is niet meer populair, en een 'macho' helemaal niet. Vrouwen maken mannen overbodig.

In het Feministisch Dagblad moedigen radicale feministen in riooljournalistiekstijl andere vrouwen aan om hogere managementsfuncties uit te oefenen. De lagere ambachten zijn uiteraard voor de mannen. Er bestaat zelfs een vrouwendressuurvereniging die aanstuurt op een uitbreiding van het verplichte vrouwenquotum.

Uitspraken van 'nachtmerrievrouwen' in het Feministisch Dagblad komen neer op de vernietiging van de witte mannelijke man... Feminisme met een marxistische inslag: "We are trained Marxists". "Lang leve het Vrouwenbolwerk!".

Vrouwen eisen macht, slaan met de vuist op de tafel, terwijl mannen zich als sukkels terugtrekken. Dit radicale feminisme zou bestreden moeten worden door échte mannen, blank en mannelijk, en niet zoals in het boek van Buwalda waar zwakke mannen zich als sukkels laten domineren door vrouwen.