De lockdown kwam hard aan voor Robert. "Mijn man had altijd al last van eenzaamheid", zegt Marie-Jeanne. "Hij kon niet alleen zijn." Toen hij op 22 maart verjaarde, mocht Robert ook geen bezoek ontvangen. "We hebben met heel de familie een videoboodschap gestuurd. Robert was daar zeer tevreden mee. Maar hij heeft toen ook geweend , want hij wilde bij zijn familie zijn. Tijdens de lockdown heeft Robert me verschillende keren  gevraagd of ik niet kon langskomen of dat hij niet naar huis kon komen. "Desnoods probeer je stiekem in het ziekenhuis te geraken", zei hij."

Maandag 1 juni was een belangrijke dag voor Marie-Jeanne. Dan werden de anticoronamaatregelen versoepeld en mochten patiënten, zoals Robert, opnieuw bezoek ontvangen. Zo ver is het nooit gekomen. Twee dagen voordien, op zaterdag 30 mei, meldde het ziekenhuis van Halle dat haar man er erg aan toe was. Marie-Jeanne kon Robert nog even zien. Ze kon niet meer met hem praten. Hij was buiten bewustzijn. Hij overleed enkele uren later.

Marie-Jeanne vindt het spijtig dat ze geen afscheid van haar man heeft kunnen nemen. "Wij wisten dat hij ernstig ziek was, maar we hadden nooit gedacht dat het zo erg was en dat hij ging sterven." Marie-Jeanne heeft tijdens de lockdown nog gevraagd om haar man te mogen zien. Dat kon niet wegens de coronamaatregelen. Ze vraagt zich af of ziekenhuizen bij ernstig zieken toch beter geen uitzondering zouden maken, al was het maar één keer, zodat mensen nog even hun familielid  kunnen zien. "Soms denk ik dat ik mijn man beter thuis had gelaten, dan hadden we mekaar nog heel de tijd kunnen zien."

Jeroen Tuytten