'k Heb vanmiddag ne zwarte gezien aan den toog in 't café. Hij zat er op een kruk, dichtbij de tapkraan, ne pikzwarte met hagelwitte tanden. Niet zo eentje dat knikt als je d'r geld in stopt, maar ne levensechte. Hij zat daar als een zwarte vlek, iets ondefinieerbaars, een vage donkere verschijning. 

De aanblik van een neger in een ouderwets Vlaams café was vreemd, zelfs ergerlijk. Ik kon me niet verzoenen met het beeld, de 'picture' van een zwarte aan een blanke toog in een blank café in een blanke wijk. Ook andere cafégangers stoorden zich aan zijn aanwezigheid door weg te kijken van de toog en de kruk waarop de neger zat. Verdraagzaamheid maakt dat we onverdraagzame dingen niet aankunnen en dan kijken we een andere kant uit, of we doen alsof we niks gemerkt hebben. Onmacht en onwennigheid tegenover 'het vreemde'. Dat komt ervan als we via de media en via alle politiek-correct gezever nadrukkelijk ingeprent krijgen dat alle rassen gelijk zijn en dat we van alle vreemdelingen moeten houden zoals van onszelf. Kletskoek.

Wat komt dit neger-individu in een Vlaams café zoeken? Hij kan zich hier toch niet thuisvoelen? Wat komt hij hier doen, wat gaat hij morgen doen, en wat zal hij in de toekomst doen? Hij zal allicht rekenen op de naastenliefde van zijn blanke medemensen. Want waar ie vandaan komt maken ze alle mannen met bootvluchtplannen en andere migratieplannen wijs dat wij, Europeanen, zullen werken om te voorzien in hun onderhoud, in het levensonderhoud van al wie heelhuids al dobberend tot in Europa kan geraken. 't Is de risicovolle trip waard voor hen.

Wij, autochtonen, zijn hier trouwens al langer bezig met migranten, asielzoekers en andere goudzoekers te onderhouden, dat is de nieuwe slavernij, en we moeten d'r bovenop ook nog eens langer voor werken... En dan te bedenken dat Afrika een bodemloos continent is waar Afrikanen zich eindeloos voortplanten. En alle Afrikaantjes krijgen bij hun geboorte een wereldkaart cadeau waarop Europa met rode stip aangeduid wordt.