|
Het woord 'Canon' ken ik van vroeger toen ik als kind verplicht werd om bewustzijnsvernietigende misvieringen bij te wonen. Op pijnlijke rieten stoelen knielde ik slaafs en gehoorzaam om mee te bidden met het Canon, zo ongeveer na het Sanctus. Graag zou ik deze duistere periode van kindermishandeling willen vergeten, maar dat lukt niet altijd.
De startnota van De Wever waarin ook het woord 'Canon' voorkomt, weekt meteen akelige herinneringen los aan vroeger... De N-VA pakt in de startnota uit met een VLAAMSE CANON als onderdeel van het inburgeringstraject, dat leidt naar een burgerschapstest. In het kader van een strenger integratiebeleid moeten nieuwkomers hun kennis van de Vlaamse Canon kunnen aantonen. En die Canon is een lijst van ankerpunten uit onze Vlaamse cultuur en geschiedenis die Vlaanderen als Europese natie typeren. Positief!
En dan was er nog een ander voorval waarin het woord 'Canon' mij kwelde. Drie jaar geleden wilden Vlaamse bisschoppen godsdienstlessen inhoudelijk versterken door leerlingen meer vertrouwd te maken met de fundamenten van het christendom en daarom een 'Canon' introduceerden om meer kennis bij te brengen van christelijke tradities, katholieke feestdagen, gebeden, geboden, sacramenten, deugden... Toen leek het of de Vlaamse bisschoppen een onderdrukking van de traditionele godsdienstlessen vreesden, een wanhoopspoging om christelijke tradities niet te laten verdrinken in het islamitische moeras, om niet opgeslokt te worden door de overweldigende islam. De CHRISTELIJKE CANON leek me een reactie op het dialoogonderwijs van Lieven Boeve dat christenen en moslims samen wil brengen, een ontmoeting waarbij uiteindelijk de katholieken de grote verliezers zullen zijn. De verwoestende islamitische invloeden worden alsmaar sterker en opdringeriger, en het aantal moslimkinderen blijft angstwekkend stijgen. Het katholiek onderwijs zal platgewalst worden door het islamonderwijs als godsdienstlessen geen sterkere vormen aannemen... We hebben niets meer vernomen over de Christelijke Canon.
|
