|
Salima Belabbas is een bruingetinte journalist van de RTL-omroep die een paar dagen geleden voor het eerst op het tv-scherm het journaal kwam voorlezen. Uiteraard ging haar debuut niet onopgemerkt voorbij. Alerte kijkers schrokken zich een hoedje toen ze een nieuwslezer met allochtone roots op hun scherm zagen, en nog wel een vrouw.
Als we op tv een kleurling, een vreemdeling of een andere niet-van-hierder zien, kan van ons niet verwacht worden dat we een 'oneigen' iemand onmiddellijk aanschouwen als iemand-van-bij-ons. Wij kunnen niet plotseling mentaal overschakelen naar een nieuw patroon in ons gezichtsveld. Die switch in ons brein heeft tijd nodig en daarom verschansen onze hersencellen zich achter negatieve zelfverdedigingscommentaren, commentaren die ten onrechte als 'racistisch' bestempeld worden. Wij hoeven niet meteen te juichen als er een zwarte op ons afgestuurd wordt, of losgelaten wordt, wij hebben het recht om eerst te bekomen van het vreemde plaatje, en onze oprechte reacties zullen ons helpen om de vreemde nieuwigheid te verwerken.
Er wordt te vlug en ongepast gezwaaid met de beschuldiging van 'racisme'. Onze negermedemensen en andere gekleurden die elders geboren zijn en hier verzeild geraakt zijn, weten dat ze op weerstand kunnen stuiten als ze zich in ons midden begeven en hier een leven willen leiden in een voor hen onnatuurlijke omgeving. Zij moeten incasseren, zich aanpassen en geduldig hun beurt afwachten. Inboorlingen daarentegen hebben hier hun wortels en staan daarom steviger in hun schoenen wat maakt dat ze superieur zijn aan de nieuwkomers.
En dan doet de CSA (Conseil Supérieur de l'Audiovisuel) er nog een schepje bovenop, op het zgn 'racisme'. Het prijst RTL voor het wissen van 'haatreacties' op de exotische tv-verschijning. Fout! Het verwijderen van negatieve reacties belemmert ons om te wennen aan de allochtone nieuwslezer. Bovendien wil de CSA ook nog eens meer diversiteit in tv-programma's, als weerspiegeling van de maatschappelijke realiteit... Als alle nieuwkomers zich zouden integreren in hun nieuwe omgeving zoals het hoort, dan hoefde er geen diversiteit te bestaan. Dat was vroeger toch het streven naar homogeniteit toen integratiebevorderende projecten als paddenstoelen uit de grond schoten?
|
