Het is ontmoedigend om te zien hoe onze eigen Vlaamse televisie zoveel zwart in beeld brengt. Er is echt een overaanbod aan exotisme. D'r mag geen neger roeren of VRT maakt er een nieuwsitem van. En in een menigte pikt de camera er steevast ne zwarte uit met levensgrote close-ups. Alsof de kijkers zitten te wachten op zoveel uitheems spektakel.

In het laatavondnieuws gisteren én vanmiddag eindigde het journaal met het promoten van het Bomboclat festival in Zeebrugge. 'Bomboclat' wordt gebruikt bij het uiten van intense gevoelens. En zo zagen we op het strand van Zeebrugge dansende negers zich uitleven in een afromuzikale sfeer. Bij de beelden van dansende negers op een Afrikaans ritme, kwam onwillekeurig een beeld in me op van vrolijke apen in een oerwoud.

Dalilla Hermans (foto onderaan) is de presentatrice van het festival, en die rol is haar natuurlijk op het lijf geschreven. Ze noemt het het festival van de gelijkheid. Gelijkheid... ja, ja.

Aan het woord op tv was de lieveling van VRT, Dalilla Hermans om het Bomboclat festival toe te lichten, Zij is een omstreden dame die we kennen van de zwartepietendiscussie, en die zich ook blauw ergerde aan een karikatuur van een negerjongetje, ze vond het een racistische afbeelding, terwijl de karikatuur een exacte en artistieke weergave was van de fysieke trekken van een zwart negerjongetje. Toch moest zij overal haar verbolgenheid rondtrompetteren over de 'racistische' afbeeldingen. Ook de literatuur vond Dalilla te blank, en daarom schreef ze een boek met als titel 'Zwart'. Enkele maanden geleden gaf VRT haar uitgebreid de gelegenheid om het boek toe te lichten. Ze hoopte daarmee witten en zwarten op gelijke golflengte te krijgen en de literatuur wat meer kleur te geven.

Dalilla kampt met rootsproblemen. Zij is een schrijfster met rwandese roots. Geobsedeerd door haar zwarte huidskleur en het lot van haar rasgenoten in een witte samenleving heeft ze moeite met het aanvaarden van rasverschillen. Je zou verwachten dat iemand die het zo moeilijk heeft met 'zwart', uit frustratie zou terugkeren naar waar zijn roots liggen, daar waar ze bruin geworden zijn. Daar kunnen ze fier zijn op hun donkere huidskleur zonder te hoeven opboksen tegen een superieure blanke gemeenschap en zonder overal racisme in te moeten bespeuren.

De huidskleur van de inwijkelingen stoort mij niet, enkel hun arogantie en hun ziekelijke gewoonte om overal racisme in te zien. Dit fenomeen is sinds enkel jaren ook doorgedrongen bij zwarte Holywood acteurs. In elke mogelijke film last men wel een scene in die over racisme gaat. Ook al heeft het met het verhaal niets te zien. Zelfs in Vlaamse TV series worden dergelijke scenes omfloerst ingelast, ik noem het: het lepeltje suiker. Men wil je zoetjes iets inlepelen wat er niet is.

26-08-2018 om 11:37 geschreven door Walter F.

Kunnen we dat achterlijk wezen een landkaart toesturen waarop de route richting Afrika is aangetekend?

Zodra een zwarte in beeld komt en dat is "steeds" zap ik weg en dat heeft tot gevolg dat ik enkel nog uitgesteld kijk zodat ik die troep incl. die achterlijke reclame kan doorspoelen aan hoge snelheid 64x. Heerlijk.

26-08-2018 om 10:36 geschreven door Jean