Ik wil nog eens terugkomen op de G7 van begin juni, toen overeengekomen werd om 3 miljard dollar uit te trekken voor de toegang tot onderwijs voor meisjes in 'kwetsbare situaties'.

Het initiatief kreeg meteen de steun van kinderrechtenactivistje Malala Yousafzai, een 20-jarige Pakistaanse: "het initiatief geeft aan meisjes hoop op een betere toekomst"... Ja, ja.

Ook de Canadese premier Justin Trudeau juichte: "het gaat om de grootste investering in onderwijs van vrouwen en meisjes in crisis- en conflictsituaties."

3 miljard dollar... waarvoor? De initiatiefnemers zweven met hun beide voeten in de ijle lucht en hangen met hun hoofd in de donkere wolken. Zij vergeten dat studerende vrouwen helemaal niet vanzelfsprekend zijn voor vaders, broers, en echtgenoten. Moslimvrouwen zullen moeten afrekenen met mannen die van mening zijn dat vrouwen enkel kindjes moeten baren en achter het fornuis moeten staan... En of 3 miljard dollar daaraan iets kunnen verhelpen?

Aan cultuur en exotische opvattingen valt niet te knutselen noch te prutsen, zelfs niet met 3 miljard dollar. Ik heb vroeger de mannelijke tegenstand ondervonden in een concentratieschool waar naïeve projectbedenkers de achterstelling en kansarmoede van allochtone vrouwen wilden aanpakken. Zij lanceerden een project om moslimmeisjes te stimuleren om hogere opleidingen te volgen, om verder te studeren en om zich na schooltijd niet terug te trekken uit de samenleving. Het project verwaterde, loste op in het niets, en we hebben er nooit meer iets van gehoord. Geen haan kraaide nog naar het dure project om moslimmeisjes verder te laten studeren. Mannelijke protestkreten hebben toen verhinderd dat moslimmeisjes zich via onderwijs zouden ontwikkelen. Begin jaren 90 was dat ongeveer. En waar is al dat geld van de belastingbetaler toen naartoe verdwenen?!

En dan mogen we ook niet vergeten welke mentaliteit er heerst onder de allochtone vrouwenbevolking. Allochtone mama's leiden een uitzichtloos bestaan, zonder plannen, zonder aspiraties, ze berusten in hun lot als huisvrouw en als gebruiksvoorwerp om vele nakomelingetjes te kweken. Turkse mama's zag ik als tevreden wezens die geen behoefte hadden om zichzelf te bewijzen, om zichzelf te ontplooien, ze waren tevreden met hun bescheiden leventje in de schaduw van hun autoritaire man...