|
Het asielcentrum in de oude kazerne van Helchteren gaat binnenkort de deuren sluiten. Oef!... Maar wat gebeurt er dan met de honderden bewoners? Terugkeer naar herkomstland lijkt uitgesloten. Misschien krijgen ze wel een huis of een appartement? Of gratis logies in een hotel? Of illegaal onderduiken, da's ook een optie.
Ik zal nog eens vertellen over mijn waarnemingen bij het passeren van het asielcentrum.
Jarenlang werd het straatbeeld in de Kazernelaan geteisterd door broussetoestanden en middeleeuwse taferelen. Hele rijen en karavanen bruine slenteraars begaven zich op het fietspad richting centrum, of naar een onbekende bestemming. Om te flierefluiten en te lanterfanten. Met zakken vol leeflonen, betaald door de belastingbetaler. Heerlijke dagen om te plukken en om zalig niets te doen. De donkergekleurde mannen stapelden zich opeen in het overvolle bushokje vlakbij het asielcentrum. Om zich te wurmen in een bomvolle bus. Ze palmden alles in, bussen, bushokjes, fietspaden, ze waren alomtegenwoordig. Geen plaats meer voor Vlaamse Pier en Pol die met een onbehaaglijk gevoel achterbleven.
Het begon allemaal bij de opening van het asielcentrum, zowat acht jaar geleden, toen een stelletje gestoorde vrouwen met spandoeken aan de ingang stond te zwaaien, als verliefde pubers, om wildvreemde buitenlanders hier welkom te heten en hen uit te nodigen om in ons midden te leven. Ja, dat wilden ze echt, die troela's. Ze moesten geïnterneerd worden, de perverse vrouwen die vreemde snuiters hier zo'n warm onthaal willen geven. Wij mógen niet gastvrij en tolerant zijn als dat onze eigenheid en ons welbehagen aantast!
En om hun dankbaarheid te tonen aan het volk dat hen gastvrij opvangt, zijn die achterlijken meermaals met elkaar op de vuist gegaan. Er zijn vechtpartijen geweest, zware criminele feiten, die door de media geminimaliseerd werden. Politieploegen kwamen ter plaatse om oproerkraaiers in de boeien te slaan. Gewonden werden afgevoerd. Sporenonderzoek en verhoren volgden. En er kwam verstrengd toezicht. Als vechtende asielzoekers niet eens met elkaar kunnen opschieten, zijn er ongunstige vooruitzichten voor hun samenleven met de autochtone bevolking.
|
