De Vlaamse regering gaat geld vrijmaken voor dure software, om lees- en schrijfgestoorde kinderen te helpen. Dat zei de nieuwslezer gisteren op tv. Zijn commentaar wekte de indruk dat de halve schoolbevolking dyslectisch zou zijn. En dat alle leerlingen met lees- en schrijfmoeilijkheden dyslexie zouden hebben.

Echte dyslexie is echter zeldzaam en wordt vaak verward met slordigheidsfoutjes bij lezen en schrijven. Dat is mijn ervaring met leerlingen met lees- en schrijfproblemen. Het zijn vaak verwaaide sloddervossen, hopeloze losbollen die nonchalant en onnauwkeurig omgaan met letters, woorden en zinnen, zonder gevoel voor precieze en netheid, ongemotiveerd om zich in een tekst in te leven, schrift en spelling bagatelliseren, niet leergierig, onverschillig en oppervlakkig...Vaak gebeurt het ook dat ze de letters niet scherp kunnen zien (verminderd zicht, wazig zicht), dat de lijnen op het blad gaan dansen waardoor ze niet weten waar hun pen belandt op het papier... Naar de oogarts!

Eerder dit jaar was er ook al een poging om dure brillen met gekleurd glas te verkopen aan scholen om kinderen met dyslexie te behandelen. De commercie is munt aan 't slaan uit 'dyslexie'. Om de aanbeveling van dure brillen kracht bij te zetten, werd gebruik gemaakt van het sluwe verkoopsargument als zou dyslexie de schuld zijn van de scholen: "Dyslexie? Volgens drie Nederlandse proffen schuld van de scholen".

Het is fout om de scholen te beschuldigen. Leerlingen zelf zijn de grote schuldigen. Zij concentreren zich niet op de correcte schrijfwijze van woorden. Zij gaan achteloos om met spelling en precisie.