Na de islamitische aanslag in Manchester zagen we weer hetzelfde ritueel als na alle vorige drama's: het openlijk vertoon van verdriet en smarten: kaarsjes, bloemetjes, minuten stilte...

Dat is niet goed! Wij mogen ons niet zwak en kwetsbaar opstellen. Wij moeten opstandig worden omdat politici ons niet beschermen. Zij zijn klungelaars in het bestrijden van het moslimextremisme. Zij reageren verontwaardigd en veroordelen de dramatische feiten, maar ondernemen niets. Zij laten grenzen open om het geboefte binnen te laten en de islam blijven ze omhelzen.

Moslims lachen in hun vuistje als ze zien hoe onnozel en hulpeloos mensen doen na een aanslag. Zij zien onze angst, onze zwakheid en nederige gelatenheid als een uitdaging om nieuwe terreurdaden te plegen. Wij dagen hen uit om weer eens toe te slaan. En zij lachen zich te pletter bij het aanschouwen van zoveel menselijk leed en kwetsbaarheid. Zij zien hun missie dus als geslaagd en het sterkt hen om nieuwe doelwitten uit te kiezen voor volgende slachtpartijen. Daarom moeten wij boos worden en ons verdriet aan de kant schuiven.

TV-beelden laten bedroefde mensen zien, laten sentimentele commentaren horen van ooggetuigen. Emoties en labiele gemoedstoestanden drijven boven. Moslims zijn daar verzot op. En daarom moeten de media non-stop verhakkelde lijken en bloederige straten laten zien, met steeds weerkerende prangende vragen: "Wie heeft dat gedaan? Wie zijn de schuldigen? Wat gaan wij daaraan doen? Hoe is 't zover kunnen komen?"... En non-stop de daders bij naam noemen: "Het is de schuld van de islam! En de daders zijn moslims!" Non-stop moeten deze beschuldigingen in de media komen. De kracht van de herhaling!