|
Wij zijn in dit kleine landje geboren
Maar, langzaam gaat dit landje verloren
Stilaan verliezen wij onze cultuur
Wij worden verdrongen op den duur
Wie naar hier komt, begint te eisen
Aan de school staan vrouwen te krijsen
Die met hun doekje hebben de luidste krijs
Zij beschuldigen de juf zonder enig bewijs
Als men iets weigert, is men een racist
Als men anders denkt, heeft men zich vergist
Natuurlijk zijn de meesten toch brave mensen
Ze moeten wel beseffen wat wij van hen wensen
Wij hebben voor hun kinderen klassen
Daar leren zij hoe zich aan te passen
En weigeren hun ouders dat heel stug
Wel, dan kunnen zij altijd nog terug
Wij horen toch wel bij de besten
Zij komen allen naar het Westen
De Oostbloklanden die hen weigeren
Doen ons toch een beetje steigeren
Wij zijn toch de ongelovige honden
Wij, die vrouwen ook mensen vonden
Bij Arabieren is een vrouw een machine
Die alleen de stoere man moet dienen
En nu komen ze allemaal naar hier
De deur staat wijd open, niet op een kier
Maar, niemand weet wat wij zullen doen
Als ze niet per duizend komen, maar per miljoen
Natuurlijk moeten wij die mensen helpen
Maar, de toevloed moeten wij ginder gaan stelpen
Hoe, daarover raakt het Europa niet akkoord
Tot wij, ongelovige honden, worden vermoord !
Auteur onbekend
|
