Onteigening van Onszelf

Mijn dag zag er vandaag niet zo fraai uit. Om te beginnen zag ik onderweg naar Hasselt nen hoop bruin mannen samenhokken in een bushokje - samenhokken in een bushokje - en toen een bus van De Lijn aan kwam rijden stapten ze allemaal tegelijk in het busje. Ik vroeg me af hoe die allemaal in 1 bus konden passen...

Eigen volk zie ik niet meer aan de halte van de Helchterense kazerne, die brave Vlamingen zitten allemaal op hun werk om centjes te verdienen voor het levensonderhoud van luiwammesen die tot hier zijn komen zwemmen om ons tot hun slaafjes te maken. Onze maatschappelijke infrastructuur waaraan WIJ decennialang gewerkt hebben, is er nu voor vreemdelingen die in een kant-en-klare entourage hun toekomst gaan invullen met te niksen en te feesten. ZIJ hebben niets uitgevonden, niets opgebouwd, niets hersteld, zij profiteren alleen maar gratis van al onze diensten en voorzieningen.

Het bushoktafereeltje had ik nog maar net verwerkt of 'k zag een stoet vreemde wandelaars over het fietspad slenteren. Voor die bruin mannen is het elke dag vakantie, elke dag feest. Op onze kosten.

En als kers op de taart - 'k viel bijna van m'n stoel - werd ik bediend door een negerinnetje dat m'n koffie kwam brengen. Als ze geen witte tanden had zou het meiske onzichtbaar geweest zijn. 't Was helemaal zwart. De donkerte zelve. Regelrecht van de hete evenaar is da meiske gekomen als missiezuster om blanken te helpen met koffiedrinken.

Ik begon te wriemelen op m'n stoel, een onbehaaglijk gevoel bekroop me. Dat was echt niet weg te werken dat akelige gevoel. Dat ik nu niemand hoor roepen over 'gelijkheid van rassen' en zo van die lulkoek!... Die zeveraar moet maar eens gaan lezen op 31 augustus 2014 op m'n blog: Intelligentie en Ras.

En toen kwam ik thuis en heb mezelf weer teruggevonden, mijn gevoel van eigenwaarde en zelfgevoel weer herontdekt na het bekijken van de dvd 'De Witte', en dat hielp warempel. De Vlaamse klassieker 'De Witte' als een verfilming uit 1938 van het boek van Ernest Claes. De intro van de film is het ontroerende lied 'Vlaand'ren, mijn land', waarvan de tekst hier links in de marge van mijn blog staat. De Witte van Zichem laat je op meesterlijke wijze proeven van de landelijke sfeer van het Vlaanderen van 1900. Vlaamser kan het niet. Het zijn Kunstenaars geweest die toen in 1934 het boek van Ernest Claes verfilmden. Vlaamse Nostalgie druipt er van af.

Als bij de eerstvolgende verkiezingen een meerderheid een stem geeft aan Het Vlaams Belang dan komt alles nog terug op zijn pootjes, dan zullen we wekelijks duizenden parasieten zien afdruipen richting Afrika.

In Nederland idem dito, PVV

In Frankrijk idem dito, FN

In Duitsland idem dito, AfD

in Oostenrijk idem dito, FPO

enz.

M.i. ontploft de bom nog dit jaar want iedereen kotst van die islamitische smeerlapperij, ik steek er elke dag een kaarsje voor aan dat de boel mag ontploffen en dan pakken we de verantwoordelijken op zodat ze hun straf nooit kunnen ontlopen.

02-04-2016 om 17:05 geschreven door Jean

heb ik ook gezien, zo'n... 65 jaar geleden; maar hetgene dat mij toén het meest beviel was die deugnieterij met het zout in het eten.

Maar... wat Fikken eveneens gezien heeft tijdens WO II, was in Kortrijk, specifiek vanop een brug over de "vaart van Bossuut": een "binnenvaarder" dat getrokken werd door een uitgemergeld vrouwtje.

Zij had een dikke tros "schuin-over-één-schouder" en "trok" het schip voort door iederen stap voorover-te-hangen in die dikke koord alsof zij schijnbaar telkens voorover viel.

Haar man stond ongeveer midscheeps èn zorgde ervoor (door met een dikke boomstok) dat die boot niet dicht bij de oever kwam. -----> 'k zie dat afgebeuld wijveken nog steeds voor-ogen tijdens mijn reactie, èn mijn maag knijpt nog van medelijden... ècht waar,... dju toch hoé bepaalde herinneringen, nà 70 jaar nog steeds een "naar gevoel" kunnen doen opleven.

02-04-2016 om 16:42 geschreven door Victor Van Vosselaer

Beste,

Inderdaad, een film flitst in hoog tempo voorbij. Ik moet de dag er na soms al eens diep nadenken wat ik eigenlijk gezien heb. Maar De Witte (origineel) ga ik zeker nog eens bekijken.

02-04-2016 om 14:01 geschreven door Walter F

Bij het lezen van De Witte en het bekijken van de film ruik ik die Antwerpse Kempen, goed wetende dat Averbode in Vlaams Brabant ligt. Maar van Brabant kende ik nog niets en van de Kempen.....daar gingen wij jaarlijks een maand op vakantie bij onze familie. Mijn vader was geboren op het kempisch kanaal tijdens de eerste wereldoorlog en zijn moeder trok het schip. Dat zullen harde tijden geweest zijn die we gelukkig niet meer kennen. Toen kon ik als kind, zowel jongens als meisjes door de heide onbezonnen, zonder schrik de korstte weg langs kleine paden van huis naar dorp fietsen of stappen, van overvallen, verkrachten en pedofielen hoorden wij nog niet. Ik herinner mij die droge zandbakheide waar ik plat op mijn rug lag te luisteren naar de leeuwerik, in het kannal ging zwemmen en op de oever zat te vissen. Nu op dit moment ruik en beleef ik die sfeer die 60 jaar geleden was. @Walter F bekijk de film en je zal merken dat alles zoveel langzamer ging en men had tijd om een momentopname op te slaan, nu gaat alles in ijltempo voorbij om ons bewust niets meer van de film te laten herinneren en hop wat is de volgende film om te gaan zien en te vergeten. 

02-04-2016 om 10:27 geschreven door tjenne

Toen kon men nog films maken waar de Vlaamse nostalgie afdroop. (een groot deel van de film de studio opnamen zijn in Duitsland gemaakt) Toen kende men nog geen politieke correctheid tegenover andere bevolkingsgroepen. Ik heb als kind de film ook meermaals gezien, en altijd van genoten. Nu is het enorm lang geleden dat ik de film nog zag. Ik zal er nu waarschijnlijk anders naar kijken als toen ik kind was. En daar zal de  ongewilde instroom van exoten niet vreemd aan zijn.

02-04-2016 om 09:28 geschreven door Walter F