|
De Europese Belastingbetaler in dienst van De Vluchteling
Bij E.J. Bron las ik over de discriminatie van de Europeaan t.o.v. de Vluchteling. Over de privileges en gunsten bij vluchtelingen, betaald door de Europese belastingbetaler. In 't kort samengevat:
-In talrijke steden worden asielzoekers niet meer vervolgd voor delicten.
-De vluchtelingenpolitiek bekritiseren op sociale media kan je je baan kosten.
-Asielzoekers worden ondergebracht in vakantiewoningen, in huizen, in luxe hotels en luxe cruiseschepen... Werkloze Europeanen moeten vechten om te overleven.
-Asielzoekers hoeven het openbaar vervoer niet te betalen. Europeanen krijgen boete als ze geen kaartje hebben.
-In ziekenhuizen worden vluchtelingen voorgetrokken...
Ik heb deze onrechtvaardige toestanden vroeger op kleine schaal gezien in de multiculturele scholen, waar Turken en Marokkanen meer aandacht kregen en meer mochten mispeuteren dan hun Vlaamse klasgenoten. Allochtone leerlingen stonden boven het schoolreglement en kregen een voorkeursbehandeling.
Allochtone leerlingen eerst, Vlaamse leerlingen laatst
-Allochtone leerlingen met strafstudie, kregen geld van het OCMW om gratis het Autosalon in Brussel te bezoeken, terwijl Vlaamse leerlingen de volle pot moesten betalen.
-Op de speelplaats zag ik eens een rij kleutertjes met vooraan een negertje en een Marokkaantje, de Vlaminkjes achteraan.
-Allochtone leerlingen hoefden woensdagnamiddag geen huiswerk te maken omdat ze naar de koranles moesten.
-Einde juni en begin september werden illegale afwezigheden van allochtone leerlingen getolereerd, omdat ze op vakantie waren in hun thuisland.
-Allochtone leerlingen waren kampioenen in het spijbelen, in het storen van de lessen en het op stelten zetten van de klas. Hun groepsgevoel was dan ook groter dan dat van de Vlamingen.
-De hobby van allochtone leerlingen: doktersbriefjes verzamelen. Een Vlaamse leerling werd daarop veel strenger gecontroleerd.
Deze uitwassen ontwikkelden zich vanuit een extreem tolerante aanpak van migrantenleerlingen. Een minderheid van kleine Turkjes maakte leerkrachten murw en sentimenteel: "Als we die Turkjes een beetje vooruit helpen zullen ze vlug geïntegreerd zijn en komt de maatschappij weer in zijn oude plooi." Het was precies deze ontroerende prietpraat die nefast was voor hun integratie.
Het begon allemaal met de opkomst van het Turks geweld in de scholen van de jaren 70 en 80. Toen leerkrachten op de barmhartige toer gingen en de nieuwkomertjes zoveel aandacht schonken dat dezen zich dieper nestelden in hun eigenheden, hetgeen hen belette om fatsoenlijk te integreren, hen belette om afstand te nemen van zichzelf, van hun cultuur en van hun thuisland.
Het onderwijs heeft meegeholpen aan het leggen van de fundamenten van een maatschappij die niet meer te redden is.
|
