|
Het gebeurt wel eens dat iemand mij vraagt waar ik mijn verhaaltjes vandaan haal, of hoe mijn inspiratie alles in een vorm giet. Het antwoord is simpel als je alle hoogtepunten en frustraties, alle meevallers en tegenvallers, keurig genoteerd hebt gedurende je hele loopbaan. Kattebelletjes, notitieboekjes, afscheurstukjes, losse krabbeltjes, tekeningetjes en symbolen om mijn emoties en ervaringen vast te leggen. En om dat allemaal bijeen te puzzelen heb ik genoeg stof voor zo nu en dan een blogberichtje over vroeger. De actualiteiten helpen ook wel een handje mee om een link naar het verleden te leggen. Ik kan met mijn blog wel doorgaan tot Pietje de Dood met de zeis mij komt halen. Maar ik heb óók een zeis!
Ik moet opbiechten dat ik tussen twee blogberichten door soms inspiratie zoek in m'n stamcafe. Niet dat ik tot persoonlijke ontboezemingen overga, maar ik wil wel verklappen dat cafébazin Bertie, als ze begint te filosoferen op momenten dat het niet druk is in de zaak, dat ze me wel aan het denken zet. Mijn luie en trage geest schiet dan in actie en ik grijp vlug naar een pen en een bierviltje om nieuwe ideeën te noteren.
Terwijl ik vanmiddag de bierkaart doornam, hoorde ik het ontroerende lied van Randy Vanwarmer uit 1979: "You left me just when I needed you most"... Ik bestelde toen 'De Onkuise Maagd', een nieuw Vlaams biertje dat de zinnen naar behoren prikkelt. Bertie kwam plechtig aandragen met het flesje en bijpassend glas op een dienblad, zoals het hoort. Met een begrijpende glimlach zette ze het biertje voor me, met rustige gebaren, eerst de viltjes, dan het flesje links en het glas rechts. Je ziet zó dat ze het bier met liefde en eerbied behandelt. Ze geeft ook menselijke eigenschappen aan het bier. Zo vindt ze dat je "in bier moet bijten"... dat je "moet kijken wat het bier doet, en daarop moet je dan reageren". Over de interactie tussen het bier en de drinker vertelde ze een heel verhaal, de tijd stond stil, en ik verlangde naar maagdelijke flesjes zonder bodem...
|
