|
'Huilen als een kind van twaalf', de analyse van een terrorist.
De twee kompanen van Salah Abdeslam, beiden uit Molenbeek, getuigden: "Salah was wanhopig en huilde als een kind."
De twee kwamen hem oppikken in Parijs om samen terug naar Brussel te rijden, en tijdens die rit smeekte de paniekerige Salah om hulp. Tussen twee huilbuien door kon hij er nog aan toevoegen: "Ik ga me wreken. Ze zullen boeten voor de dood van mijn broer"...
De psyche van een terrorist is toch één rommelzootje. Terroristen horen gevoelloze criminelen te zijn, coole gangsters, meedogenloze mensenhaters... Het past niet bij hun image dat ze huilen, dat ze in emotionele verwarring sentimentele onzin uitkramen. Een terrorist mag niet wenen, mag niet wanhopig zijn.
Er is een verklaring voor hun emotionele inzinking, en dat is immense boosheid over de mislukking van hun snode plannen, en die boosheid en ontgoocheling zetten de traanklieren in werking. Het zijn geen echte tranen. Het zijn boze tranen, tranen die zinnen op wraak.
"Salah Abdeslam huilde als een kind van twaalf"
Een terrorist die huilt? Een doorgewinterde moordenaar en gewetenloze killer huilt als een kind van 12?... Ik denk dat de mislukking van zijn terreurplan hem in opperste staat van desillusie en frustratie bracht, waardoor zijn psyche terugkeerde naar een eerder ontwikkelingstadium.
'Regressie' komt voor bij volwassenen die niet in staat zijn om conflicten op te lossen of in het reine te komen met niet te verwerken situaties, ze vallen terug op mechanismen uit hun kinderjaren. En toen is Salah beginnen huilen als een kind omdat hij de mislukking van zijn terreurplan niet kon accepteren...
|
