|
Op een ochtend werd ik wakker gebeld door de bediende van mijn kantoor. Of ik holderdebolder naar het werk wou komen. Een inbreker had 's nachts mijn bureauladen opengebroken en de inhoud van alle kasten en laden over de grond verspreid. Waarschijnlijk op zoek naar geld of waardevolle spullen.
In een recordtijd was ik ter plaatse. Als een haas doorheen de ochtendspits. Om de schade te beperken. Schade! Want álles wat ik te verbergen had, lag daar open en bloot op de grond te kijk. Voor iedereen. Gaande van maandblaadjes van het Vlaams Blok tot compromitterende verslagen over de Turkse tolk, de islamleraar, migrantenprojecten als parels voor de zwijnen, mijn ontgoochelingen over collega's en leerkrachten, álle verhalen over hun geheimzinnige avonturen, hun uitspraken, hun liefdesleven, álles!
Er was voldoende stof om te starten met het publiceren van een resem roddelberichtjes en controversiële artikels. Alles was al klaar om aan mijn 'memoires' te beginnen. Ja, 'Memoires', dat was vroeger de titel van mijn blog toen geen kat mijn blog kwam lezen, toen ik alleen maar voor mezelf aan het schrijven was. Het was ook de tijd dat mijn schuilnaam 'Sien' was.
De nachtelijke dief ving bot, maar hij had wél mijn speurwerk van maanden en jaren dooreen gehaald. Ik heb al eens verteld dat ik mijn belevenissen en bedenkingen over migrantendiensten, integratiecentra, collega's, leerkrachten, directies en allochtonen uitvoerig noteerde op kattebelletjes, kladjes, kantlijnen van berichten, op alles waarop geschreven kon worden... Het was de oerbasis van mijn blog, de oerkreet van mijn lieviaanse roerselen!
Blijkbaar was ik de allereerste die ochtend om mijn geheime papieren bijeen te grabbelen om ze voortaan thuis te bewaren. Nadien heeft niémand me ooit aangesproken over de inhoud van de paperassen die daar voor iedereen bloot en open ter inzage lagen. Zo zie je maar dat niemand geïnteresseerd was in mijn schrijfsels... Ze moesten eens weten...
|
