|
Het nieuws over kansarmoede in het onderwijs is nog niet afgekoeld of er komen al aasgieren aangevlogen om er geld uit te kloppen.
Steve Vandenberghe (sp.a) stelt voor om ervaringsdeskundigen in te zetten om kansarmoede in de scholen aan te pakken. Hij bedoelt ervaringsdeskundigen in armoede en sociale uitsluiting (EDAS) die volgens hem bedreven zijn in het opsporen van probleemsituaties, in het opvangen van armoede-signalen, in het signaleren van leerlingen met een moeilijke socio-economische achtergrond in een vroeg stadium.
M.a.w. om schoolse achterstand en schooltuitval een stapje voor te zijn. Een soort mirakuleuze toestanden dus. Omdat ze 'pro-actief' werken. En nu doemen er beelden bij me op van kaarten en glazen bollen in duistere kamertjes. Migrantenwerkers doen het ook zo.
Ervaringsdeskundigen gaan geld kosten, zegt Vandenberghe, "maar dat geld zal maatschappelijk dubbel en dik terugverdiend worden"... Naïeveling! Kwetsbare leerlingen wentelen zich in hun kwetsbaarheid, ze houden zichzelf kwetsbaar. Ik heb er enkele dagen geleden nog over geschreven: Kansarmen houden zichzelf Kansarm.
En de OUDERS van al die kwetsbaren? De ouders van armoe-zaaiers en sociaal uitgeslotenen? Welke is hun taak? Vandenberghe rept er met geen woord over, over hún verantwoordelijkheden. Terwijl ouders het meest aangewezen zijn bij de bestrijding van kansarmoede, zij kennen hun kind toch al van bij de geboorte? Liever zet Vandenberghe dure 'ervaringsdeskundigen' in. Ouders op hun taken wijzen is een pak moeilijker, en het brengt ook geen geld op, het lijkt te simpel.
|
