|
Atheneum, einde jaren 80. De school was toen nog multicultureel, met Vlaamse leerlingen en migrantenleerlingen broederlijk bijeen in dezelfde school en in dezelfde klas. Ja, de bekende mix waarbij de bovenlaag naar onder toe gezogen wordt en waar iedereen gelijk en evenwaardig is op hetzelfde lage genivelleerde peil. Het is bekend.
Op een dag kondigde de directeur tijdens een vergadering aan dat Vlaamse leerlingen meer moesten weten over 'de islam'. Zij moesten meer vertrouwd raken met de 'godsdienst' van hun islamitische medeleerlingen, en daarom verzocht hij de leerkrachten om daarmee rekening te houden. Hij maakte al ruwe afspraken over de inhoud van de lessen en welke leerkrachten belast gingen worden met de opdracht... Je kon al blootsvoets aanvoelen dat de man geïnstrueerd werd door de overheid.
Ik hoorde nergens iets over de inwijding van migrantenleerlingen in de katholieke godsdienst, in onze Vlaamse cultuur en haar rijkdommen, over de bouwstijl van kerken, van kathedralen, over het ontstaan van veldkapelletjes langs bosrijke wandelweggetjes... Neen, enkel van onze Vlaamse leerlingen werd verwacht dat ze zich integreerden in het wereldje van hun moslim-klasgenootjes.
En ondertussen kenden integratieprojecten van migrantenleerlingen een ongekende bloei. Parels voor de zwijnen!...
In de leraarskamer hoorde ik allerlei protesten tegen de plannen van de directeur om Vlaamse leerlingen vertrouwd te maken met islamitische aangelegenheden. Maar het bleef bij stille kreten, niemand haalde het in zijn hoofd om openlijk dwars te liggen. Het was de tijd dat we het woord 'racisme' vreesden. En die vrees betekende onze ondergang. We hadden op tijd, en eensgezind, luid en kordaat ons moeten verzetten tegen de beginnende islamisering. Nu is het te laat.
En zo begon ik vroeger sympathieën te koesteren voor het Vlaams Blok... Vroeger, toen niemand dat mocht weten. En nu wil ik het luidkeels van de daken schreeuwen!
|
