|
Ik ben een verwarde man. Door Peter Anshof.
Zo begon HOUZEE op een mooie lente-ochtend zijn Rechtsblog met een fimpje: http://blog.seniorennet.be/rechts. Ik zet het even om in een tekst.
Verwarde mannen. Kent u dat?... Ik ben er één.
Ik ben ernstig verward.
Ik hoop dat ik niet binnenkort word opgepakt als verwarde man.
Waar ben ik dan verward over?
Ik leg het u even uit.
Uit heel veel landen uit Afrika komen jonge mannen, hoofdzakelijk.
En die komen in brakke bootjes naar Europa.
En die vangen we op,
eigenlijk al vóór dat ze bijna te water zijn gelaten.
Laat maar komen.
Terwijl, ik herinner mij even aan de tweede wereldoorlog, en euh,
ik herinner mij dan mijn ouders,
die gingen keihard tekeer in eigen Nederland,
om Nederland te herópbouwen.
En die jonge mannen zouden eigenlijk in hun eigen land moeten zijn,
om hun land op te bouwen!
Maar... d'r is een stroming, en ja, ik noem het dan maar links
omdat ik anders geen woord weet, die zegt:
Neen, die stoere Afrikaanse mannen, jonge mannen hoofdzakelijk uit Afrika,
doe worden hier opgevangen.
En dan gaan we ze echt gewoon neerzetten als asielzoekers,
dus kleineren,
we geven ze een uitkering, we geven ze geen toekomst, we geven ze geen...
En we gaan ook nóóit tegen ze vertellen dat ze eigenlijk in hun land hadden moeten blijven
om hun eigen land op te bouwen.
Jonge stoere mannen hoofdzakelijk uit Afrika.
En, dat heet dan fatsoenlijk.
Als ik zeg, zoals Australië dat doet:
terugsturen, hupakee, ga daar even je eigen land opbouwen.
Geen drenkelingen meer, geen mensensmokkelaars meer en wat dies meer zij.
Dan heet ik rechts.
Ja, misschien gaan ze dan extréém rechts.
Omdat je het beste met mensen voor hebt,
en mensen in hun eigen cultuur moet laten,
en mensen hun eigen land moeten opbouwen.
En niet hier van sociale uitkeringen moeten komen genieten.
Ja, dan ben ik rechts.
Daar raak ik verward over.
Over rechts en links.
Waar kwamen de messen en kogels de afgelopen jaren vandaan in Nederland?
De geknuffelde Mohammed Boyeri,
door links geknuffelde Mohammed Boyeri,
de zoveelste generatie Marokkaan, o jonge toch.
En euh, Volkert Van der Graaf,
selfproclaimed dierenliefhebber... jaja.
Links zit een beetje raar in mekaar.
Ik raak daar verward over.
Ik word steeds meer een verwarde man.
|
