Gisteren lag er bij Bertie op den toog het kermisgazetje 'Het Belang van Limburg'. Ik doorbladerde het diagonaal en moest weeral vaststellen dat alleen de laatste twee pagina's mijn favorieten zijn, met het briljante stripverhaal Guust Flater, de weersvoorspellingen en de horoscoop. Overlijdensberichten bekijk ik ook wel, maar alleen om te zien of er iemand bijstaat die me vroeger geambeteerd heeft...

Toch was er één krantenkop waarover ik iets wil vertellen: "Kinderen te dik door opvoeding". Het ging over zwaarlijvige kinderen die veel te zoet eten en te weinig bewegen. En hun ouders vinden dat allemaal goed.

In het hele artikel was nergens iets te bespeuren over de voeding in migrantengezinnen. En toch vielen Turkse leerlingen telkens door de mand bij het jaarlijks medisch onderzoek, te zwaar bevonden en afgekeurd om een gezond leven te leiden. Vooral moslimmeisjes kregen het verdict 'obesitas' mee naar hun ouders. Alsof Turkse ouders zich gingen bezinnen over 'obesitas'. PMS-verpleegsters namen ook nooit de moeite om eens rustig bij migrantenouders te gaan uitleggen wat 'obesitas' betekende en wat eraan gedaan kon worden.

Neem nu de islamleraar in de school van Blauwbaard, die trakteerde op de geboorte van zijn achtste kindje met ongemeen zoete karikaturen van gebakjes, klefferige koekjes die je doen snakken naar een frisse pint om het hele plakkerige spul door te spoelen.

Terug naar de dikke kinderen.

Kinderen ravotten niet meer zoals vroeger. Ze spelen geen krijgertje meer en balspelletjes interesseren hen weinig. Wanneer ik onderweg een school passeer, kijk ik steevast naar de speelplaats, en wat zie ik? En wat hoor ik? Kibbelen, krijsen en tieren, elkaar omver duwen, acociaal gedrag alom, maar zelden zijn ze echt  aan het spelen.

En buiten schooltijd zitten of liggen ze naar schermpjes te staren, op knopjes te drukken en op toetsen te klikken. Soms urenlang. Bestond vroeger niet. Wij waren inventief in het uitvinden van speelgoed, van spelletjes, en kwamen terug thuis na een fysieke uitputtingsslag. Tussendoor wil ik verklappen dat ik als kind het liefste met jongens speelde, meisjes vond ik maar flauwe truttekes...

En buiten schooltijd doen ze soms ook nog aan brug- en spoorlopen, met lucifers sppelen uit verveling. jengelen in winkels en klanten voor de voeten lopen... Hoe komt het toch dat onze kinderen niet meer spelen? Nog verwonderd dat er zoveel dikke kinderen zijn?

heeft Fikken een spanndend, doch mooi leven gehad.: Schelpjes rapen op het strand van Heist & Zeebrugge dat ik dan (tijdens het "seizoen") omruilde met kinders-uit-het-binnenland voor paperen bloemen-op-een-houten steeltje.

Dan kwam de "mobilisatie" waarbij één van mijn aangetrouwde oom s-van-moederskant, soldaat werd in kaki-uniform èn, als afscheid z'n handen door mijn haren streek...Waauw zeg, van een belgisch soldaat

.Kort nadien, kwam er een Frans expeditieleger die zelfs doordrong tot in Breda om belgische & Nederlandse troepen bij de staan.

Er lagen d'r ook in Heist gelogeerd terwijl hun "keukencompagnie" zich in Blakenberge bevond. Doch... op 10 mei, sloeg er een officier van de genie in paniek, èn vond er niks béters op dan de twee bruggen over het (oude) kanaal Zeebrugge-Brugge te doen springen...  de soldaten zaten dus in Heist & Knokke zonder eten, noch drinken.

De burgerbevolking bracht dan mandenvol boterhammen èn grote waterkannen ("kitten") met koffie... mijn moeder deed dit ook, èn klein Fikske hielp ook met een klein ex-melkkannetje van amper één liter.

Als "grand merçi" kreeg Fikken een "handje" en één woelde eens flink door mijn haren... 'k was de hemel te rijk : een Franse soldaat in blauw tenue, zeg !

Korte tijd nadien, kwamen er 2 soldaten bij ons thuis binnen om onze identiteitskaarten te controlleren... tiens-tiens verdorie... wééral een ànder soort soldaten en, omdat eentje de papieren van mijn moeder bekeek terwijl die andere z'n geweer schuin vasthadkeek ik toch ietwat verschrikt .

"Keine Angst, kleine Bube, zei de ene, èn.... wreef ook eens op mijn koppetje: Gedaan met die achterdocht, en ja, fier omdat dié soort soldaat ook eens lachend door mijn haren streek (wist ik veel het verschil tussen vriend of vijand)-->pfff...Dàt veranderde wel in de komende maanden toen mijn vader het mij grondig uitlegde.

Voor zover mijn historie tot +- eind van de vacantie 40 (ja, 'k zat reeds in het 1e)-lagere want mama had mij reeds thuis leren lezen & schrijven èn natuurlijk ook tellen-tot-100)

08-11-2015 om 23:50 geschreven door Victor Van Vosselaer

Al ik dàt allemaal lees, dan merkt Fikken hovéél verschil er is tussen hem èn zijn lieve Blogbazin.

Als "jong meisje" speelde zij liever met de jongentjes... ik vééleer met de meisjes hoor, èn, met ouder te worden, werd zelfs de interesse nog groter: vooàl voor hetgeen dat zij in hun bloes èn onder hun rokje hadden.

De "doodsberichten "leest Fikken eveneens in het plaatselijk blad, vooràl om te kijken dar zijn naam er nog niet bij staat.

En... dat de jeugd niks van spelen (meer) kent, is de schuld van de ouders, de kinderen mogen zich, noch hun kleren niet (meer) vuil maken; dus werd het knikkeren op de speelplaats/straat afgeschaft. (àndere "bevuilende spelletjes eveneens)

Maar... de kinderen, (+- 11-12 jaar) konden het zo'n 30 jaar geleden (!) evenmin hoor.  Kijk, ik had toen 2 kleine dochtertjes, èn die werden echt "str***verwend" met Lego (omdat ik wél besefte dat dit een "blijvertje" zou worden.)

Toén had men zelfs kleine blokjes met slechts één nopje bovenaan...

maar, nà enkele jaren waren die niet meer te vinden omdat kinderen het geduld niet meer konden opbrengen om er een vier/vijftal op elkaar te stapelen om (bv) een pilaartje te maken... dààrop en daadoor lanceerde Lego zèlf zulke pilaartjes in-één-stuk om het de kinderen "gemakkelijker" te maken.  Zo zie je maar... luiheid bestaat al vele jaren.

08-11-2015 om 21:16 geschreven door Victor Van Vosselaer

Ik ga niet ontkennen dat er te dikke kindjes rondlopen om welke reden dan ook, maar de redenen die u geeft lijken mij zeer juist. Als je zo een artikel leest zit daar natuurlijk altijd een dubbele bodem in, of een addertje onder het gras. Het wordt zo subtiel aangegeven dat je het op het eerste zicht niet onmiddelijk door hebt. Het is de onderzoekers of (r)overheid niet te doen om de gezondheid van de kindjes. Als je zoiets in een krant als het *Behang van Limburg (zusterkrant van Gazet van Antwerpen) leest of via andere media verneemt, wil dat gewoon zeggen dat de (r)overheid "legaal" in onze zakken gaat zitten. De (r)overheid komt dan met verzinsels als suikertaks en vettaks, dit om onze kinderen zogezegd te weerhouden van frisdrank, snoep, en chips te verorberen. Het gaat hem gewoon om in onze zakken te zitten en de media speelt het spel van de (r)overheid mee. Dat komt er van als kranten enkel overleven op (r)overheids subsidies. Het spreekwoord indachtig "wiens brood men eet, diens woord men spreekt."

* geen schrijffout.

08-11-2015 om 18:59 geschreven door Walter F