|
Er was eens een eenzaam kleutertje, Pietje Jansen was zijn naam. hij was het enige Vlaamse kleutertje te midden van allochtone klasgenootjes. Het drama voltrok zich in 1991, in een concentratieschool waar 't Kabouterke toen directeur was. Voor deze zielige man heb ik nog altijd geen geschikte schuilnaam kunnen verzinnen.
Op een dag kwamen een Turkse tolk en een CLB-betwetertje het klasje bezoeken, in het kader van een of ander zwijnenproject. Het schandalige project had verstrekkende gevolgen voor het arme Pietje. Luister maar...
De Turkse kleutertjes werden zorgvuldig gescreend in hun eigen Turkse taal. Uiteraard kon Pietje niet deelnemen. Zijn uitsluiting werkte traumatisch en zinderde nog lang na in zijn leventje. Na afloop werden alle Turkjes grondig besproken en beoordeeld. Alle aanwezigen bekeken uitvoerig de gegevens van elk Turkje... En nóg altijd kwam Pietje Jansen niet aan de beurt. Alsof iedereen hem vergeten was...
Plotsklaps moest Pietje naar een BLO-school. Terwijl niet één keer zijn naam gevallen was als zijnde een probleem. Niet één keer werden er moeilijkheden bij hem gesignaleerd. Nooit was er een aarzeling, nooit een struikeling. Pietje moest verwijderd worden, niet omdat hij dom was, maar omdat hij niet paste in het Turkse klasje en daardoor een sluipende achterstand opliep. Pietje was compleet verwaarloosd, straal genegeerd, hij was niet dom en toch moest hij naar BLO! Zijn Turkse klasgenootjes genoten met volle teugen van de betuttelingen die de kleuterleidster dagelijks tevoorschijn toverde om haar kleine allochtoontjes in de watten te leggen. Géén watten voor Pietje. Pietje was écht kansarm. De échte kansarmoede waart rond onder de verstoten Vlaminkjes die geen ontwikkelingskansen krijgen, omdat alle aandacht en al het geld naar de Turkjes gaan.
Evenals Pietje werd ook zijn vader in de steek gelaten. In zijn eentje zocht de wanhopige man contact met het OCMW. Een hulpeloze ouder, die zelf de weg naar een oplossing zocht. Voor Turkse ouders zou die weg allang uitgestippeld zijn, op een schaaltje aangeboden. Instanties genoeg om Turkse gezinnen wegwijs te maken en alles voor hen te regelen. Maar Pietjes vader stond daar helemaal alleen. Hij protesteerde zelfs niet toen hij zélf stappen moest ondernemen in de zoektocht naar een andere school...
************
Dit schrijnend verhaal heb ik al ooit eens verteld. Het jongetje heette in werkelijkheid R.M. en werd door zijn alleenstaande vader opgevoed. Ikzelf kon toen bij niémand terecht met mijn ergernissen en boosheid over de walgelijke verheerlijking van het allochtoon gepeupel. Directeur 't Kabouterke had nog het lef om te vragen "of ik iets tegen migranten had"!...
|
