|
Bij de eerste beelden van de NOS-kaping dacht ik aan nep, een gijzeling in scène gezet om meer geld los te krijgen voor beveiliging. Ik dacht aan nep omdat Tarik teveel aarzelde, te nerveus was, hij gedroeg zich als een onzekere klungelaar.
Hij deed me denken aan Anders Breivik, nog zo'n einzelgänger, een slimmerik met een sterke persoonlijkheid, die had ook een alter ego. Tarik Z. als 'gewone jongen', als student scheikunde, en anderzijds door opgekropte ergernissen een soort terrorist willen uithangen. Het wilde niet goed lukken...
Terwijl Tarik Z. nu op de sofa ligt bij een of andere 'brainstormer', ga ik zo bij mezelf eens na welke proeven die gestoorde man aan het afleggen is.
Eigenaardig, een gestoord iemand die moet bewijzen dat ie gestoord is?
Doktoren, gespecialiseerd in het wroeten in de onpeilbare diepten van andermans brein, gaan op zoek naar kortsluitingen, naar conflicten tussen het bewuste en het onbewuste, op zoek naar rare hersenkronkels, naar trauma's uit de kindertijd, naar de diepste zieleroerselen, naar verborgen krachten, wensen en strevingen... Kortom alles wat niets oplevert om hem ontoerekeningsvatbaar te verklaren.
Het is goed mogelijk dat Tarik zijn medewerking weigert aan de psychologische proeven, of erger, de onderzoeksresultaten gaat manipuleren en uit het onderzoek wil komen als een dolgedraaide draaimolen.
Iemand die zo ronddrentelt in een tv-studio, zwaaiend met een wapen, zie ik niet gewillig antwoorden op de hem voorgeschotelde vragenlijsten. En dan zijn er ook nog de projectieve technieken, zoals de inktvlekkentest. De vlekken zal hij wel duiden als allemaal kleine details, zonderlingen houden van pietluttigheden. En als hij geen 'vormen' ziet, is zijn brein beschadigd door een ernstig organisch hersenletsel. Allemaal kletskoek.
Geen gezeur over ontoerekeningsvatbaarheid, de gevangenis in met dat soort, tot hij volwassen is, over 20 jaar of zo...
|
