|
In de spelonken van mijn geheugen heb ik iemand gevonden waarover ik vandaag eens een boekje zal opendoen. Hij moest zich maar niet zo interessant maken in de scholen met zijn stuntelige migrantentestjes, waardoor ik in december 1993 met directeur Griezelmans in de clinch kwam te liggen. Ik hoor Griezelmans nog zeggen: "Ik wil uw gemoedsrust niet verstoren, maar...". Ondertussen deed hij dat wél door te dreigen met de tussenkomst van Horbert. Tja, dat was al een verloren strijd nog voor hij gestreden was. Tegen twee linkse spitsbroeders is niets opgewassen.
Het zit allemaal zo. Directeur Griezelmans was gecharmeerd door een testonderzoek dat MARC hanteerde bij allochtone leerlingen. Ik distantieerde me van die werkwijze en volgde mijn eigen weg, zoals het hoorde, waarbij Vlaamse kindjes niet uitgesloten werden, en álle leerlingen gelijk benaderd werden, geen subgroepen, geen uitzonderingen, iederéén onderworpen aan dezelfde testopdrachten. Ik heb me altijd afgevraagd waarom allochtone leerlingen apart behandeld moesten worden? We streefden toch naar hun integratie in onze Vlaamse scholen?!
Voor MARC kon ik geen schuilnaam verzinnen, dat is meestal zo bij karakterloze mensen, van dat soort mensen kan je zelfs geen karikatuur maken, omdat ze geen typische eigenschappen bezitten, ze maken alleen maar een saaie, egale, onpersoonlijke indruk.
MARC was geen gewone PMS-medewerker, geen gewone collega, hij straalde iets intimiderends uit, iets autoritairs, met directeursallures. Eigenlijk was het een irritant ventje waarmee ik zo min mogelijk te maken wilde hebben. Collega's waren voor hem ook te min om hen hartelijk te begroeten. Iedere ochtend begon hij steevast met zijn drie trouwe attributen: Koffie, Krant en Radio. Dat was zijn vaste ochtendritueel. Hij luisterde naar de nieuwsberichten die keihard in de ether gestuurd werden. De stem van de nieuwslezer daverde, dreunde en schetterde over de hele verdieping. Ondertussen slurpte hij aan zijn koffie en doorbladerde hij de krant. Zo asociaal als maar kon, liet hij radio Donna doorrazen om zich naar school te begeven om daar de gewichtigaard uit te hangen. Ik heb wel 100 keer zijn radio moeten afzetten, het liefst had ik hem (de radio) door het open venster willen keilen!
MARC voelde zich geroepen om het migrantenprobleem op te lossen, en wel met een amateuristisch testje dat niet méér was dan kinderspeelgoed. De schooldirecties staarden zich echter blind op het wondertestje van MARC. Directeur Griezelmans in het bijzonder. In zijn eerste leerjaar had hij zeven verse Turkjes zitten waardoor hij de kluts en het noorden kwijtraakte en blindelings vertrouwde op de migrantentest van MARC. In al zijn hulpeloosheid aanbad hij de magische aanpak van MARC. Ook in andere scholen dwong Marc 'bewondering' af bij directies door te slijmen met zijn testjes. Op mij kwam het over als krampachtige pogingen om aanzien en macht te verwerven in onderwijsmiddens, en de directies te pakken op hun zwakke plek: hoe pak ik migrantenleerlingen aan in school? Het werd zelfs zo erg dat de aandacht afgeleid werd van onze eigen Vlaamse leerlingen!!!
|
