|
"Er zijn al 70 Belgische Syriëstrijders teruggekeerd naar ons land, die net als de dader van de aanslag op het Joods museum hier als 'tikkende tijdbommem' rondlopen. Liefst 50 van die 70 teruggekeerde Syriëstrijders moeten intensief opgevolgd worden... Nog vier Limburgers strijden in Syrië: een Genkenaar Isa Özdemir (21), twee Maaseikenaren Rachid Iba (34) en Jamel Elkoua (26), van Sharia4Belgium... Vier Limburgse strijders maken deel uit van 'Islamitische Staat van Irak en Syrië' (ISIS), een extremistische groepering waar ook de dader van de schietpartij in het Joods museum, Mehdi Memmouche, lid van was. Als die vier terugkeren naar Limburg zijn ze een potentieel gevaar... Eén Limburger sneuvelde al in Syrië: de Maaseikenaar Ismaïl Amghroud..."
Belgen, Limburgers, Genkenaren, Maaseikenaren... En daarna hoor je van die ronkende uitheemse namen waarvan je tong in een knoop gaat liggen. De link naar Limburg is beledigend voor de brave mensen in het bronsgroen eikenhout. Journalisten willen een kat géén kat noemen. Ze kennen de kat wel, maar willen die niet bij naam noemen. Voorzichtigheid en misleiding zijn de moeder van de bescherming van al wat niet deugt. Ik verwijs de journalisten graag naar Turkse tolk Gülnür, die weet precies hoe een kat een kat genoemd moet worden. Dat heeft ze mij ook al eens uitgelegd. Zij weet alles van katten. Katten zijn haar specialiteit. Ik heb haar lesje goed onthouden en zal het altijd in de praktijk brengen, zodra het van toepassing is in mijn blogberichtjes. Denk eraan Lieve, ge moet een kat een kat noemen!
Terug naar onze Syriëstrijders. Volgens mij zijn die strijdertjes psychisch zwak, zwakkelingen die vatbaar zijn voor alles wat hen met een beetje overtuigingskracht wijsgemaakt wordt, waarbij er gespeeld wordt op hun gevoelens van heimwee naar wortels en afkomst. Beïnvloedbaar en labiel als ze zijn. Geen thuisgevoel, geen honkvastigheid, makkelijk te overtuigen door een manipulator die van inpakken en aanpakken weet. Jonge snaken met het karakter van een ineengezakte pudding nemen dan de beslissing die hen dwingend ingefluisterd werd. Eén kiem van het terroristisch gedachtegoed in hun brein volstaat voor een plotse 'bekering'. Ze wanen zich helden die in gedachten strijdkreten slaken en dromen van overwinningen. Hun zelfbeeld wordt opgekrikt en gestreeld. Ouders en vrienden die ze hier achterlaten kunnen de boom in. Het avontuur in Syrië lokt. Naïevelingen, slappelingen, meelopers, de meest beïnvloedbaren, hopende op een roemrijke loopbaan, op een onvergetelijk hiernamaals... zonder besef van de waardeloosheid van hun illusies. Ik geloof nooit dat er idealisme mee gemoeid is, en nog minder een 'roeping'. Sterke persoonlijkheden en mensen met gezond verstand vertrekken toch niet van hier uit om te gaan vechten in Syrië?!
|
